Παρ’ όλο που απ’ τη μέρα που τον συναντήσαμε
κάτι απρόσμενο συνέβαινε σχεδόν καθημερινά
η φήμη υποσχέθηκε πως δεν θα μας προσπερνούσε
κι εμείς τίποτε άλλο δεν ζητήσαμε παρά περιστασιακά
να βγάζουμε απ’ τον ασκό του χάους έν’ ανθισμένο
τραντάφυλλο ή το αιώνιο εκείνο χαμογέλιο
του ερωτευμένου νέου ενώ εκείνος στάθηκε
καθηλωμένος στο νεκρό κορμί του σχοινοβάτη
που άφησε πίσω του θαυμάσια κληρονομιά πολλοί
που ζήλευαν μα που δεν είχαν θάρρος για χάρη της
να πολεμήσουν.
Κι ακόμα περισσότερο όταν ο γελωτοποιός ήταν
πιο αξιόλογος απ’ τον υπουργό κι ο νεκροθάφτης
απ’ το φοροσυλλέκτη. Σε τελική ανάλυση κι οι δυο
με τα πρόσκαιρα ασχολούνταν.

Although something new would almost daily
occur since the hour we’ve met Him, fame had promised
not to ignore us and we didn’t ask for anything else
but to occasionally pull out of the bag of chaos
the bloomed rose or the perennial smile of
the young lover while He stood transfixed on
the dead body of the rope walker who left behind
a splendid legacy most people would love to have
yet never had the courage to fight for.
Even more so when the jester was more important
than the minister and the undertaker more valuable
than the tax collector. After all they all specialized
on the ephemeral.

UBERMENSCH/ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ekstasis Editions, 2013