I see you

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

iseeyou

Το Σώμα μας παρακολουθεί και παρακολουθείται. Τόσο ηγεμονικά αινιγματικό και τόσο μοναχικά φιλήδονο επιδιώκει τη συνάντηση με το άλλο Σώμα. Την αγκαλιά και τα παθιασμένα φιλιά. Τα γλωσσόφιλα και τις δαγκωματιές. Προσμετρώντας σε κάθε δευτερόλεπτο πάθους την αδηφάγο δαπάνη των εκκρίσεων.

Κάθε επαφή παράγει υγρά. Χημικές διεργασίες και πρόσφορα λογάκια. Το δέρμα έχει τον πρώτο λόγο. Η εξωτερική μας στοιβάδα. Αυτή η ύλη που περιβάλει το υποκείμενο. Που χωρίζει το εντός και το εκτός με τρόπο ζωντανό και πορώδη. Αυτό το περιτύλιγμα που ενσαρκώνει το ξεχωριστό άτομο. Ένα τοπίο μοναδικό. Ένα παλίμψηστο από όλα τα ίχνη της προσωπικής διαδρομής.

Σημάδια από καψίματα, ουλές και τραύματα, ενθύμια εγχειρίσεων και εμβολιασμών, κατάγματα και χαραγμένα σημάδια. Η αληθινή μας ταυτότητα. Το διαβατήριό μας. Το δέρμα μας. Ο σεισμογράφος της προσωπικής μας ιστορίας.

Αγγίζω την επιδερμίδα σου και σε διαβάζω. Σε στιγμές μοναξιάς και μόνωσης χαϊδεύομαι. Πάλι στο δέρμα καταφεύγω. Στην επιφάνεια που είναι…

View original post 193 more words

Ειρήνη Παραδεισανού, Θέλω να γράψω για τον πρόσφυγα

To Koskino

Mahmoud+Salameh+2

Θέλω να γράψω για τον πρόσφυγα
που ανεβασμένος στην κορφή της τύψης μου
με δείχνει με το δάχτυλο
που του ’καψαν τα ηλεκτροφόρα σύρματα
εκεί στην Ειδομένη.

Θέλω να γράψω για τον πρόσφυγα
που σπρώχνει τον αγκώνα μου να μην ενώσω τα χέρια με το σώμα.
Σε στάση προσευχής ίσως με ήθελε
να εκλιπαρώ τον Φοίβο.
Ίσως με ήθελε να σέρνω τη ματιά μου στους τυφλούς
να τους κουνώ τα χέρια
να παίρνω τα πλαστικά μέλη τους στη θέση της καρδιάς
στη θέση της καρδιάς να τα κολλήσω.

Θέλω να γράψω για τον πρόσφυγα
που έζησε όσα άνθρωπος αντέχει
και στέκεται τώρα ασάλευτη εικόνα
στην οθόνη
και με καρφώνει με το μαύρο του ματιού
καθώς αφήνει το χέρι του ξένου
να του ράβει το στόμα.

*Το ποίημα αυτό της Ειρήνης Παραδεισανού πρωτοδημοσιεύτηκε στον φιλόξενο Ποιητικό Πυρήνα στο http://ppirinas.blogspot.com/2015/12/blog-post_9.html?spref=fb απ’ όπου το πήραμε κι εμείς
Η Ειρήνη Παραδεισανού διατηρεί το ιστολόγιο…

View original post 30 more words

Μετανάστες και μωρά νεκροί, η γεωπολιτική που κάποιος δεν θέλει να κοιτάξει Migranti e bambini uccisi, la geopolitica che qualcuno non vuole vedere

Αέναη κίνηση-moto Perpetuo

La-giornalista-che-ha-scattato-le-foto.-a-destra-il-piccolo-Aylan

La reporter e il bambino, από το “Secondo Piano News” Η δημοσιογράφος και το μωρό

Οι εικόνες σκοτωμένων μωρών από τις πολιτικές επιλογές της δύσης τριγυρνούν από χρόνια, μα μόνο τώρα μια από αυτές ταρακουνά τις κυβερνήσεις. Εν τω μεταξύ κανείς δεν υποδεικνύει την αιτία αυτών των τραγωδιών.

Έτσι, στρέφοντας τον θάνατό του σε πολιτικούς σκοπούς, το φτωχό θύμα επίσης προσβάλλεται.

Εδώ και ημέρες είναι η είδηση σε πρώτο επίπεδο, κι εδώ και ημέρες στον mainstream τύπο και στα blog εμφανίστηκε μια διάσπαση ξεκάθαρη όσο ποτέ άλλοτε επάνω στην ανάγνωση της εικόνας του σώματος του μωρού να κείτεται στην αμμουδιά.

Τα μεγάλα Μέσα άσκησαν όλα μαζί πίεση  ώστε η Ευρώπη να κάνει μιαν χειρονομία ανθρωπιάς και πολιτισμού ανοίγοντας τα σύνορα και υπογραμμίζοντας επίσης την χρησιμότητα μιας μετανάστευσης για τους σκοπούς της κρίσης της μείωσης της γεννητικότητας. Οι…

View original post 847 more words

Ubermensch–Υπεράνθρωπος

ubermensch_cover

Potter

At the edge of the village we arrived at the half lit
house with the small yard and the bloomed jasmine.
The air smelled of love undone, as though all evil was
forgiven. Before we entered we heard the potter’s wheel
singing circular notes and messages joyous that with
intensity reflected on our wild youth.
Methodically the wheel transcended mud into exquisite
vessels. Palms pressed, fingers morphed birds and
miracles; suddenly the world gained its meaning like
the sun in the thought of a cloudy day.
An amphora, a cylix, and Ubermensch closed
the curtains that creation wouldn’t escape. His movement
as easy as the potter’s. Two Ubermenschen and a hovel
full of miracles.

Αγγειοπλάστης

Στην άκρη του χωριού φτάσαμε στο μισοφωτισμένο
σπίτι με τη μικρή αυλή κι ένα μοναχικό ανθισμένο γιασεμί.
Αγέρας μύριζε ατημέλητη αγάπη σαν να `χε όλο το κακό
συγχωρεθεί. Πριν μπούμε ακούστηκε του αγγειοπλάστη
ο τροχός που τραγουδούσε στρογγυλές νότες, μηνύματα
χαρούμενα που πυρπολούσαν την ασυμβίβαση νιότη μας.
Μεθοδικά ο τροχός μετάλλαζε το χώμα σε υπέροχα δοχεία,
οι παλάμες πίεζαν, τα δάχτυλα ζωγράφιζαν πουλιά και
θαύματα. Ξαφνικά ο κόσμος έπαιρνε σημασία όπως κι ο ήλιος
στη σκέψη της συννεφιασμένης μέρας.
Ένας αμφορέας, ένας κύλικας κι ο Υπεράνθρωπος
έκλεισε τις κουρτίνες η δημιουργία να μη δραπετεύσει,
η κίνησή Του εύκολη σαν του αγγειοπλάστη: Δυο
Υπεράνθρωποι, ένα χαμόσπιτο γιομάτο θαύματα.

UBERMENSCH—ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013
http://www.ekstasiseditions.com

%d bloggers like this: