Ιφιγένεια Σιαφάκα, Η αφή (Διαγωνισμός Μανόλη Αναγνωστάκη)

Ενύπνια Ψιχίων

.

Με αφορμή το στίχο «κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω» από το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη Κι ήθελε ακόμα (εδώ).

Πόλη με τα καμένα σπίτια –
στις πόρτες του μπόγια τ’ άλικο
για σκύλους και μωρά κρατάει το ίσο
σε γριές που φτύνουν κλαρωτές μοίρες
στην παλάμη και γανώνουν με γκρίζο
το θυμό για ένα χελιδόνι που ζευγαρώνει
ανεπίδοτες προκλήσεις στην πλάτη
της κουτσής μου γάτας της Χαρίκλειας, ενώ
«κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω»
με λεμονανθούς και καρυάτιδες τα βαλσαμωμένα
δάχτυλα, γιατί αρχαίος προφήτης η αφή τρυπώνει
μ’ ένα ξυράφι στο κεφάλι μου τις νύχτες
κ’ απενεργοποιεί τον εφιάλτη πως η απώλεια
ξυπνάει γεμάτη μόνο στο σκοτάδι.

.

sewn

.

To ποίημα διακρίθηκε στον διαγωνισμό Μανόλη Αναγνωστάκη

Τα υπόλοιπα ποιήματα που διακρίθηκαν και φωτογραφικό υλικό από την εκδήλωση των περιοδικών Αναγνώστης και Θράκα εδώ.

View original post

Iφιγένεια Σιαφάκα, Mεταlipsi

Ενύπνια Ψιχίων

 
Andrew Wyeth -
.

.

Yπέρ των ριγηλών σιωπών που επιστρέφουν
το επικρεμάμενο της λέξης
στη γλώσσα του Ιούδα ακόμα πιο απόκοσμο
την ώρα που καρφώνουν αυταπάτες ατσάλινους σταυρούς
Στο χάσμα που παφλάζει μες στο σώμα

.

.

Μεταlipsi (απόσπασμα)
Πίνακας: Andrew Wyeth

.

.

View original post

Γιάννης Βαρβέρης, Tώρα που η πόλη γέμισε τσογλάνια

Ενύπνια Ψιχίων

.

Θαμπώνει κάποτε η οργή στα μάτια
και τον καιρό
βαριά τον ανασαίνεις
με τα ρουθούνια της μουστάρδας.
Λες είναι νύχτα• νίλα είναι.
Γιατί τον ήλιο άναψες πάλι από το φίλτρο
κι αν κάτι λάμψει
πάει να ξημερώσει
κι ήταν αστραπή.
Έχεις όμως στο μεταξύ στους δρόμους ξεχυθεί
και τρέχεις
στην πόλη αυτή που τη μαστίζουν τα τσογλάνια
να πεις για το φιστίκι
για τα δυο του τσόφλια
τη μέρα και τη νύχτα
και πώς να πεις
για τη μερόνυχτη την ψίχα
που μαραζώνει στα στενά
και δεν μιλιέται.
Τρέχεις
ενώ στα πόδια σου φυτρώσανε βατραχοπέδιλα
είσαι γελοίος γελοίος
μια ξωτικιά πιτζάμα μες στη νύχτα ή μάλλον
κίτρινο τρόλεϊ λίγο πριν σκολάσει
που βραχυκυκλωθήκανε τ’ αυτιά του στα ύψη
και τα ’χει πάρει τώρα ο διάολος κι ο χορός.
Τραντάζεσαι όλος
από ψηλά σκορπώντας
λάμψεις-λάμψεις
το θάνατο.


Γιάννης Βαρβέρης, Tώρα που η πόλη γέμισε τσογλάνια, από τη συλλογή Αναπήρων πολέμου…

View original post 14 more words

20 σεπτεμβρίου 1971: ”στην Άττικα πεθαίνουν”

Αέναη κίνηση-moto Perpetuo

20 settembre

Sabato 20 Settembre 2014 05:06
20 settembre 1971: “Ad Attica si muore”
20 σεπτεμβρίου 1971: ”στην Άττικα πεθαίνουν”

infoaut
Grandezza carattere

στις 20 σεπτεμβρίου 1971, ο Martino Zicchitella, σύντροφος κρατούμενος στη φυλακή του Porto Azzurro, γράφει μια επιστολή σε ανάμνηση των έγκλειστων που έσβησαν στην φυλακή της Attica, στη New York.

20 σεπτεμβρίου. κάποιες ημέρες νωρίτερα, οι 1289 άνδρες κρατούμενοι στην φυλακή των ηνωμένων πολιτειών, είχαν αναλάβει μια θεαματική εξέγερση για να ζητήσουν την βελτίωση των συνθηκών κράτησης : ενώθηκαν στην D-Yard, μια από τις τέσσερεις πτέρυγες προαυλισμού της διάρθρωσης, και κατάφεραν να επιποινωνήσουν απευθείας με τα τηλεοπτικά δίκτυα, κι έτσι με τον εξωτερικό κόσμο. έχουν πάρει υπό τον έλεγχό τους την φυλακή οι φυλακισμένοι κρατούν ομήρους έντεκα φύλακες, σαν εγγύηση για να επιτύχουν αμνηστία.

η μεγάλη και δυνατή συμμετοχή στην εξέγερση πολιτικών κρατουμένων φέρνει τους συμμετέχοντες στην εξέγερση να ετοιμάσουν ένα ντοκουμέντο με εικοσιοκτώ αιτήματα, που αφορούν κυρίως την…

View original post 646 more words