Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Τέσσερα ποιήματα

To Koskino

Κτιριολογία

Κάποιος ήθελε σπίτια από σάρκα και αίμα

εγώ προσωπικά τα προτιμώ από πέτρα

πεισματικά αντιστέκονται μ’ όλες τους τις ρωγμές

αξιοπρεπή μέχρι την ώρα του εκσκαφέα

Μα οι πλατείες πρέπει νάναι γεμάτες αίμα

υπόγλυκο, ανεξίτηλο, κι ακόμα

να σχεδιαστούν μέσα σε ανθρώπινα καλούπια –

καθώς σιγά σιγά γερνούν νάχουν τα χρόνια

του αγοριού που βλέπει με άλλα μάτια.

Παράδειγμα η πλατεία Ναυαρίνου, είναι καινούργια
παιδιά και σιντριβάνια παίζουν στα παρτέρια

σαν σκηνικό τη νύχτα της σφαγής

***

Τι μένει λοιπόν

Τι μένει λοιπόν μες στο πικρό μεσοκαλόκαιρο

μες στο μυχό ενός κόλπου ξαπλωμένος

και η θάλασσα ευτυχισμένη, αδιάφορη

δέντρα και βότσαλα και φύκια κι ο καινούργιος άνεμος

Και συ, φωνή ελπίδας, ταξιδιώτη που έρχεσαι

με τους ατμούς ενός μεσημεριού στα συνεργεία

φωνή που χρόνια έχτιζα, πεθαίνεις

***

Η κατεδάφιση

Καθώς συνθλίβονταν σιγά σιγά το σιδερένιο πλέγμα

κι αιμορραγούσε απ’ τους προβολείς, δεν μίλησα

για ολονύχτιο όργιο αίματος μες στα…

View original post 126 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s