ένας εαυτός

Αδέσποτος Σκύλος

Στις μέρες που πλέχουν

σαν γρήγορο καράβι στη θάλασσα

και αφήνουν τον καπνό του τσιγάρου να ταξιδέψει από την κουζίνα στο σαλόνι και έπειτα μέσα μου

και στις φωτογραφίες που σαν καλειδοσκόπιο γυρίζουν

-πατάς το κουμπί –

κι άλλη μία κι άλλη μία

και αδιόρατα η αίσθηση του δευτερόλεπτου που χάνεται και ανανεώνεται

-να! η θάλασσα – να!το χέρι που φεύγει – να! το χέρι που έρχεται –

υπάρχει μια βεβαιότητα στις κινήσεις και μια σταθερότητα στα βλέμματα

– πάντοτε αναγνωρίζεις αυτούς που χάνονται μέσα τους από την αστάθεια στο βλέμμα-

πως έχεις ένα κερδίσεις.

Γιατί κι εσύ πια δεν είσαι.

Και έρχονται στο παράθυρο και περνάνε μέλη κομμένα, ιδρώτες στα τζάμια, λαξεμένα πορτοκάλια σε σχήμα ζωής, άσχημα και όμορφα στόματα, πέτρες.

Υπόλοιπα που άφησες και σού άφησαν

-αδύνατον να παρακολουθήσεις τα δρομολόγιά τους –

κι είναι αυτό που χάνεται στη λήθη και μετά έρχεται και σε κάνει να σπας…

View original post 170 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s