εγκιβωτισμός ΙΙΙ/ Βενετία 

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

 

Η αλήθεια είναι μια μεταφορά. Τίποτα καινούργιο δεν έχει καν υπάρξει. Τα αραιά χρόνια που μεσολάβησαν ως εδώ, με υπόνοιες ενότητας και συνοχής, με υποσχέσεις συνέχειας, εξέπνευσαν με τη μορφή της μεταφοράς: φαντάσου π.χ. τον ενετικό αστικό ιστό, έτσι όπως διακόπτεται από τα κανάλια, φλέβες νερού υπό την έννοια της παροχέτευσης ομβρίων, και η διαρκής θάλασσα, ένα παλμικό, επικοινωνιακό σύμπαν. Υπάρχουν όλοι οι χώροι προαυλισμού και ανθρώπινου ενδιαφέροντος ως αναμονές, από ένα μικρό πλάτωμα όπου σημαδεύουν τα παιδιά βώλους με φως, μια ουλή στον ασβέστη από όπου ξεπροβάλλει ένας αρουραίος ερίζοντας επί του μαύρου, μέχρι το κοιμητήριο φορτωμένο και αέρινο σαν αμάξι με άχυρα μες στη βροχή. Ένα χρυσό βέλος που διατρέχει, που είναι και γόνδολα ή και ο ίδιος ο θάνατος. Εδώ ο χρόνος εκρέει και διαρρέει, μεταφέρει, ανακυκλώνει. Αλλά δεν ανανεώνει. Η ουσία παραμένει αρχαία και σκληρή όπως γεννήθηκε, η μελαγχολία της είναι το πεδίο ορισμού της…

View original post 149 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s