Πήρα τους δρόμους του ουρανού (Τάσος Λειβαδίτης)

Τάσος Λειβαδίτης

Μίκης Θεοδωράκης & Τάσος Λειβαδίτης, Πήρα τους δρόμους του ουρανού (από τον Κύκλο Φαραντούρη)

Στίχοι:Τάσος Λειβαδίτης
Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας:Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι:Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Πιάνο:Γιάννης Διδίλης
Βιολοντσέλο:Σωτήρης Ταχιάτης
Κοντραμπάσο:Ανδρέας Ροδουσάκης
Φλάουτο:Σπύρος Ρέγγιος
Ερμηνεία:Μαρία Φαραντούρη
Έργο:The Ballad of Mauthausen & Six Songs (1966)

Να ’χα δυο χέρια δυο σπαθιά
να σε σκεπάσω, αγάπη μου
να μη σ’ αγγίζει ο πόνος
Να ’μουν αητός να ’χα φτερά
για να σε πάρω μακριά
να μη σε βρίσκει ο χρόνος

Έφυγ’ η μέρα μας πικρή
κι άρχισε να βραδιάζει
μες στο τραγούδι το αίμα μου
κόμπο τον κόμπο στάζει

View original post 146 more words

Δόλος εραστών

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

image

Στο Σπύρο Σιάμο

Ζούμε σε κοινόβιο θέλοντας να βιώσουμε την πιο αλαζονική μας επιθυμία. Να είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι πάνω στη Γη. Υπάρχουν οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη Γη και οι άνθρωποι που ζουν πάνω απ’ τη γη. Και θα έλεγα με βεβαιότητα πως οι τελευταίοι άνθρωποι του πλανήτη μας είναι οι γύφτοι. Αυτοί οι μελαψοί ακροβάτες που παίζουν το ατέλειωτο ταμπούρλο τους και πιστεύουν σε ότι βλέπουν και ότι νοιώθουν. Έτσι κι εμείς όχι μεταλλαγμένα μαμμόθρεφτα αλλά θνητότατοι γύφτοι. Με ήλιο και σκοτάδι. Με φως και με θάνατο ακαταπαύστως. Γνωρίζοντας το μηδέν και την εκμηδένιση. Το αιώνιο Τίποτε, διαβατήριο φήμης και πλούτου. Ζούμε σε κοινόβιο σε κήπους, σε ποτάμια και δάση, χέζουμε σε σκατόλακκους και αυτοσχέδιους φυσικούς βόθρους γιατί δεν είμαστε οικολόγοι με ενέργεια και ενθουσιασμό και αθλητικό κολάν για τις αποστειρωμένες εξορμήσεις. Τις αποδράσεις απ’ τον κλιματιζόμενο οικολογικό μας ναρκισσισμό που εδρεύει στη Σόλωνος. Ζούμε σε κοινόβιο…

View original post 172 more words

Κάτω από τις διαιρέσεις – Federico Garcia Lorca

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Κάτω από τις διαιρέσεις – Federico
Garcia Lorca

 από τη συλλογή “Ποιητής στη Νέα Υόρκη”

Επιστημονικό εργαστήριο και καταγγελία

Κάτω από πολλαπλασιασμούς

είναι μια σταγόνα αίμα πάπιας,
Κάτω από τις διαιρέσεις
είναι μια σταγόνα αίμα ναύτη.
Κάτω από τις προσθέσεις ένας ποταμός τρυφερό αίμα
ένας ποταμός που έρχεται τραγουδώντας
μεσ’ από τα δωμάτια των προαστίων,
ένας ποταμός που είναι χρήμα τσιμέντο ή αεράκι,
μες στην ψεύτρα αυγή της πόλης.
Τα βουνά υπάρχουν το ξέρω.
Και τα γυαλιά για τη γνώση.
Το ξέρω μα εγώ δεν ήρθα για να δω τον ουρανό.
Ήρθα να δω το θολό αίμα.
Το αίμα που φέρνει τις μηχανές στους καταρράχτες
και το πνεύμα στη γλώσσα της κόμπρας.
Κάθε μέρα σκοτώνουν στην πόλη
τέσσερα εκατομμύρια πάπιες,
πέντε εκατομύρια χοίρους
δυο χιλιάδες περιστέρια για την ευχαρίστηση εκείνων
που ψυχοραγούν,
ένα εκατομύριο αγελάδες,
ένα εκατομύρια πρόβατα
και δυο εκατομύρια κοκόρια,
που κάνουν τους ουρανούς χίλια κομμάτια.
Προτιμότερο να…

View original post 286 more words

Συνέντευξη με τον Μανώλη ΑλυγιζάκηΠΕΝΤΕ + 1 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Manolis

~Στην ποιητική σας συλλογή Εαρινή Ισημερία1 η παρουσία της γυναίκας

είναι έντονη. Το ερωτικό στοιχείο, σχεδόν αισθησιακό, χαρακτηρίζει την

ποίησή σας;

 

Από πάντα πίστευα πως η γυναίκα αποτελεί «την ομορφιά του κό-

σμου» και μπορεί να κοταχτεί κάτω απ’ αυτό το πρίσμα στην ποίηση

και σαν την έννοια της άσπιλης-παρθένας κόρης και σαν τη χειραφε-

τημένη γυναίκα. Εικόνες μάς έρχονται απ’ τα πανάρχαια χρόνια που

περιγράφουν τόσο την κόρη όσο και τη μεστή γυναίκα με την ίδια εξαί-

σια ομορφιά. Όπως είπε κι ο ποιητής:

 

Θυμάμαι μονάχα τη θάλασσα

τραγούδαγε ανάμεσα απ’ τα πόδια σου

που σήκωναν περίτρανα

την ομορφιά του κόσμου.

 

~Ζείτε στον Καναδά εδώ και τριάντα πέντε χρόνια. Πού ωριμάσατε λογο-

τεχνικά, ποιες ήταν οι γλωσσικές και λογοτεχνικές σας επιρροές και πού

αισθάνεστε ότι ανήκετε;

 

Η πρώτη μεγάλη επιρροή θα ’λεγα πως ήταν οι τέσσερις μεγάλοι των

ελληνικών γραμμάτων, Καβάφης, Σεφέρης…

View original post 801 more words

AUTUMN LEAVES

Manolis

autumn leaves cover

ΝΤΟΥΛΑΠΑ

Όλη νύχτα άγρυνη

υποσχέθηκες να μην κλάψεις

ν’ αδειάσεις την ντουλάπα

τα ρούχα του να δώσεις

στούς φτωχούς

το κόκκινο πουκάμισό του

στην αγκαλιά σου τώρα έχεις

σφιχτά σαν το κορμί του

να κρατάς, τα χέρια του

τα δάχτυλα που τις καμπύλες

του κορμιού σου εχαϊδέψανε

μοναχικό δάκρυ κυλά

στο μέρος της καρδιάς του και

τρέχεις να το βάλεις στο πλυντήριο

αδύνατο πια να το δώσεις

έτσι με δάκρυ λεκιασμένο

CLOSET

All night long sleepless

you promised not to cry

to empty the closet

give his clothes to charity

his red shirt

you are holding now

tightly on your bosom

as though his body

his hands hanging of sleeves

his fingers that touched you

in secrets places

suddenly a lone tear

flops on the side of his heart

and you run to the washer

impossible to give it away

with such a teary stain

View original post

Ellinomangia

Manolis

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

must say yes

October 26th was the date of the signing of the first memorandum that was to save Greece from bankruptcy and economic disaster. Part of that parcel included a “haircut” on our debt so that we would be able as a nation to cope with payments. The country nearly fell apart under the moral strain of signing everything over to foreign powers in order to achieve this loan. The prime minister resigned and a technocrat banker was appointed in his place. We were promised elections before memorandum number two. A government with a specific objective and timetable. No elections were held, polls show an absolute failure of the present political system, and they have passed memorandum number two. So this coalition government that was to carry out memorandum number one as enforced by the troika has failed on every level. It has not closed…

View original post 354 more words

ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ—4ο ΜΕΡΟΣ//ΜOONLIGHT SONATA—4TH PART

Manolis

 

Τό ξέρω η ώρα πιά είναι περασμένη. Άφησέ με,

γιατί τόσα χρόνια, μέρες καί νύχτες καί πορφυρά μεσημέρια,

έμεινα μόνη, ανένδοτη, μόνη καί πάναγνη,

ακόμη στή συζυγική μου κλίνη πάναγνη καί μόνη

γράφοντας ένδοξους στίχους στά γόνατα τού Θεού,

στίχους πού, σέ διαβεβαιώ, θά μείνουνε σά λαξευμένοι σέ άμεμπτο

         μάρμαρο

πέρα απ’τή ζωή μου καί τή ζωή σου, πέρα πολύ. Δέ φτάνει.

Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

 

Τούτο τό σπίτι δέ μέ σηκώνει πιά.

Δέν αντέχω νά τό σηκώνω στή ράχη μου.

Πρέπει πάντα νά προσέχεις, νά προσέχεις,

νά στεριώνεις τόν τοίχο μέ τό μεγάλο μπουφέ

νά στεριώνεις τόν μπουφέ μέ τό πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι

νά στεριώνεις τό τραπέζι μέ τίς καρέκλες

νά στεριώνεις τίς κα΄ρέκλες μέ τά χέρια σου

νά βάζεις τόν ώμο σου κάτω απ’ τό δοκάρι πού κρέμασε.

Καί τό πιάνο, σά μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δέν τολμάς νά τ’ ανοίξεις.

Όλο νά προσέχεις, νά…

View original post 291 more words