Άμα θες να φύγεις, φύγε

Τα Κακώς Κείμενα

581781_513656298729145_2069643310_n Τάσεις φυγής

Να σου πω την αλήθεια, κουράστηκα. Από μικρός θυμάμαι τον εαυτό μου με μια βαλίτσα στο χέρι, καθώς αλλάζουμε συνεχώς μέρη, σπίτια, φίλους, αγάπες, γειτονιές. Το έχουμε στην οικογένεια αυτό το συνήθειο. Λες και ανέκαθεν γουστάραμε κατά βάθος τη διαρκή μετάβαση από τόπο σε τόπο. Λες και φοβόμαστε να δεθούμε πολύ με το χώμα και τα πρόσωπα που έχουν φυτρώσει γύρω του και αποχωρούμε ακριβώς την ώρα που οι σχέσεις πάνε να ριζώσουν για τα καλά. Ήμουν, δεν ήμουν, πέντε χρονών, όταν οικογενειακώς αφήσαμε το χωριό μας για να έρθουμε στην πρωτεύουσα. Ήταν τότε που ακόμα οι ευκαιρίες ήταν χιλιάδες και χιλιάδες οι Έλληνες άφηναν τα πατρικά τους πίσω, τραβώντας για την Αθήνα, για μια ζωή καλύτερη, με φόντο την Ακρόπολη. Έτσι κι εμείς, φύγαμε όπως τα αποδημητικά πουλιά, ένα δειλινό του φθινοπώρου, φορτώνοντας με βαλίτσες και γδαρμένα έπιπλα το φορτηγό που θα μετακόμιζε τα όνειρά μας. Ακόμα…

View original post 1,227 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s