Yannis Ritsos//Γιάννης Ρίτσος

Ritsos_front large

Συμπαράσταση

Ο άνεμος κουβεντιάζει μπροστά στα παράθυρα
όπως εκείνοι που πρόκειται να χωρίσουν.
Τά έπιπλα γίνονται σάν τά φτωχά κορίτσια πού μαζεύουν
τίς πεσμένες ελιές. Η βραδιά περπατάει κάτω απ’ τά λιόδεντρα
ολομόναχη, κι ο κάμπος μέ τά θερισμένα στάχυα
είναι μιά άρνηση. Τό παλιό δέρμα τού τζίτζικα
μοιάζει μ’ ένα μικρό καμπαναριό γκρεμισμένο στά ξερά χόρτα.

Έρχεται αργότερα η ψιχάλα—κυνηγάει τά σπουργίτια,
αργά τό φεγγάρι πλαγιάζει κάτου απ’ τά κυπαρίσσια
σάν τό παρατημένο αλέτρι. Ο ζευγολάτης
κοιμάται κάτου απ’ τό χώμα—
η γυναίκα του μονάχη μέ τό σκυλί καί τό λιγνό βόδι.

Τά χέρια τής σιωπής είναι παγωμένα
έτσι πού δένει κάτου απ’ τό πηγούνι της τό μαύρο τσεμπέρι της.
Όμως στό ξύλο τού αλετριού μένει τό χνάρι τού χεριού του πιό
δυνατό απ’ τό χέρι του
κι η ράχη τής καρέκλας κρατάει ζεστό τό φάρδος τής πλάτης του.

Γιά τούτα τ’ ασήμαντα πράματα—δέν ξέρω—
θέλω νά γράψω ένα μικρό τραγούδι πού νά δείχνει πώς δέν ξέρω
τίποτα γιά όλ’ αυτά, μόνο πώς είναι αυτά όπως είναι
μονάχα, καταμόναχα κι ούτε ζητάνε καμιά μεσολάβηση
ανάμεσα σ’ εκείνα καί σέ κάποιον άλλον.
Solidarity

The wind converses with the windows
like those who are going to separate.
The furniture becomes like the poor girls who gather
fallen olives. The evening walks under the olive trees
all alone and the field with harvested wheat
is a denial. The shed husk of the cicada
resembles a small bell-tower fallen on dry grass.

Later, the drizzle comes – it hunts the sparrows,
slowly the moon lies down under the cypresses
like the abandoned plow. The plowman
sleeps beneath the soil –
his wife alone with the dog and the thin ox.

The hands of silence are frozen
as she ties her black headscarf under her chin.
But the trace of his hand stays on the wood of the plow
more strong than his hand
and the chair’s back retains the warmth of his broad shoulder blades.

About these insignificant things – I don’t know –
I want to write a small song that will show I don’t know
anything about them, only that they are as they are
alone, completely alone and they don’t ask for any mediation
between themselves and someone else.
~Γιάννη Ρίτσου-ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Yannis Ritsos-Poems/translated by Manolis Aligizakis
http://www.authormanolis.wordpress.com
http://www.libroslibertad.ca

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

POETRY AESTHETIC ETHICS

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

ΣΤΡΑΤΗΣ

“Η μόνη ξιφολόγχη μου
ήταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.”

Άρης Αλεξάνδρου Ποιητική

ἐὰν μὴ ἔλπηται ἀνέλπιστον οὐκ ἐξευρήσει, ἀνεξερεύνητον ἐὸν καὶ ἄπορον.

Ηρακλειτος Ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἕν 18.
[Αν δεν ελπίζεις, δε θα βρεις το ανέλπιστο, που είναι ανεξερεύνητο και
απλησίαστο.]

…τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ’ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον…
Θουκυδίδης επιτάφιος

«Οι ποιητές είναι οι ιεροφάντες της ακατάληπτης έμπνευσης; οι καθρέφτες των γιγαντικών σκιών που η μελλοντικότητα ρίχνει επάνω στο παρόν ; οι λέξεις που εκφράζουν αυτό που δεν κατανοούν ; Οι σάλπιγγες που στη μάχη καλούν, και που δε νιώθουν κείνο που εμπνέουν; Η επιρροή που δεν κινείται, αλλά κινεί; Οι ποιητές είναι οι αφανείς νομοθέτες του κόσμου.»
«Poets are the unacknowledged legislators of the world.»
P.B.Shelley A defense of Poetry

Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου, διατυπώνει ο Wittgenstein στο περίφημο σώμα Λογικό φιλοσοφικόν,

Tractatus Logico-Philosophicus…

View original post 1,526 more words

Η διολίσθηση της δημοκρατίας, αλλά όχι και της νοημοσύνης μας

ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Ο πρωθυπουργός που το 2009 εκλέχθηκε με το σύνθημα ‘λεφτά υπάρχουν’, βρέθηκε μετά από έξι μήνες στο Καστελλόριζο για να μας ανακοινώσει πως τα λεφτά τελείωσαν.

Μεσολάβησε ένα ακόμη εξάμηνο μέχρι τη διεξαγωγή των αυτοδιοικητικών εκλογών, που διεξήχθησαν μέσα σε κλίμα έντονης αμφισβήτησης προς το πρόσωπο του.

View original post 578 more words

ομηρικές μονομαχίες (ΙΙ)

λογομνήμων...

Έκτορας εναντίον Αίαντα (Ιλιάδα, ραψωδία Η)
Παράξενος και θαυμαστός ο ομηρικός κόσμος. Μες στο χαλασμό της μάχης, την ώρα που Αχαιοί και Τρώες πέφτουν νεκροί ο ένας μετά τον άλλο, ένα νεύμα του Έκτορα κάνει τους Τρώες να καθίσουν όλοι κάτω. Το ίδιο κάνουν και οι Αχαιοί μετά από νεύμα του Αγαμέμνονα. Τότε ο Έκτορας καλεί σε μονομαχία όποιον Αχαιό αισθάνεται ικανός να τα βάλει μαζί του.
Το παράδοξο είναι πως κανείς Αχαιός δεν τολμά να σηκωθεί! Όλοι σωπαίνουν, μέχρι που αγανακτεί ο Μενέλαος και, κατηγορώντας τους Αχαιούς για δειλία, σηκώνεται ο ίδιος να μονομαχήσει με τον Έκτορα. Ο Αγαμέμνονας τον πιάνει απ’ το χέρι και του λέει: “Τι κάνεις; Έχασες τα λογικά σου και θέλεις ν’ αντιμετωπίσεις έναν πολεμιστή πολύ καλύτερό σου που ακόμα και ο Αχιλλέας δειλιάζει να μονομαχήσει μαζί του;” (βαριά κουβέντα για τον Αχιλλέα αλλά είναι γνωστή η αντιπαλότητα Αγαμέμνονα – Αχιλλέα). Αναλαμβάνει τότε να ενθαρρύνει τους Αχαιούς…

View original post 467 more words

ερωτεύσιμο φως

λογομνήμων...

Στις αρχές του 20ου αιώνα το άτομο θεωρούνταν μικρογραφία του ηλιακού συστήματος, με τα συστατικά του να γυρίζουν με την ακρίβεια ενός ρολογιού. Όμως αυτό ήταν πλάνη. Στην πραγματικότητα ο κόσμος του ατόμου είναι μυστηριώδης και χαοτικός. Ένα σωματίδιο όπως το ηλεκτρόνιο δε φαίνεται να ακολουθεί καμιά συγκεκριμένη τροχιά. Τη μια στιγμή βρίσκεται εδώ και την επόμενη εκεί.

Το βασικό χαρακτηριστικό της κβαντικής θεωρίας είναι η αβεβαιότητα, η οποία φαίνεται πως είναι εγγενής ιδιότητα της φύσης. Ακριβείς νόμοι εφαρμόζονται μόνο στα μακροσκοπικά αντικείμενα. Στην περίπτωση των ατόμων ισχύουν οι νόμοι της ρουλέτας.

Σύμφωνα με την αρχή της αβεβαιότητας, όπως αυτή διατυπώθηκε από τον Χάιζενμπεργκ, δεν μπορούμε να ξέρουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός ατόμου ή ηλεκτρονίου ή κάποιου άλλου σωματιδίου. Και όχι μόνο δεν μπορούμε να τα ξέρουμε αλλά η ίδια η ιδέα ενός ατόμου σε μια συγκεκριμένη θέση και με ορισμένη ταχύτητα δεν έχει κανένα νόημα.

Σύμφωνα…

View original post 1,037 more words

Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Στο σπίτι του κρεμασμένου

Ενύπνια Ψιχίων

.

ήταν κάποιος Ντον. Ντον ΝτεΛίλλο, συζητούσε με μία Ανν. Ανν Σέξτον. δωμάτιο 256, 21ος όροφος, ανατολικά. τα βράδια παίζανε χαρτιά. όποιος κέρδιζε, κατάπινε καραμέλες μπρούμυτα. τα γέλια τους έφταναν ως το πρωί. τότε ο Ντον με μπλε μαρκαδόρο ξεκινούσε και σημείωνε απ’ τον αριστερό του ώμο ως τη δεξιά φτέρνα. τα μεσημέρια κάθονταν μπροστά στο παράθυρο – μέχρι που τους κατάπιε το δυσοίωνο τοπίο.

Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Στο σπίτι του κρεμασμένου, Εκδόσεις Θράκα, 2015

Πίνακας: James Abbott McNeil Whistler

View original post

ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ

Σχεδία για μιά Νέκυια

Άρλ

Αλεξικέραυνο κυπαρίσσι γειώνει του ήλιου την πυράδα
επάνω που καρποφορεί κυπαρισσόμηλα
για στολισμό της Προζερπίνας

είχε τα κυπαρίσσια του πινέλα θανατερά
για μια αιωνιότητα
βρίσκει κενό στην καταιγίδα
Βικέντιος του ήλιου, Βικέντιος του θανάτου

Πώς το τραβά αυτό το σμαράγδι
απ’ την αιχμή του και δεν το ξεριζώνει
σαν του πουλιού το ράμφος που θέλγεται
προσεύχεται ουράνια

Πώς κυπαρίσσι στη βροχή σκορπιέσαι σύγκορμο;

Μια πινελιά κάθετο χρώμα μπήγεσαι στον αφαλό του ουρανού
στο μάτι του κουφού τυφλώνεις τον ήλιο
σκοτάδι του μεσημεριού

αλεξικέραυνο κυπαρίσσι γειώνεις την πυρά του ήλιου
επάνω που καρποφορείς κυπαρισσόμηλα
να τα σκορπά ο ακατονόμαστος
στης Προζερπίνας το κρεβάτι

*

ΟΟΟ

Ραντεβού με το θαλασσινό τίγρη
ρέμβαζα το τοπίο του
δόντι και αίμα
ψάρι ο ήλιος
κίτρινη σπορά
αυτοθάνατος

Κι αν μας δοθεί υπόδειγμα καλύτερο
το ακολουθάμε. Γιατί είμαστε στα όρια.
Όμως κατά τη χωρητικότητά του ο καθείς.

ξυράφι του χειρουργείου
και ξυράφι του κουρέα

View original post 66 more words