(Ἐπ)ανάσταση

dimart

Marx_dimart

—του Χρήστου Νάτση—

Ἡ ἠχητικὴ καὶ σημασιολογικὴ γειτνίαση τῶν λέξεων «ἀνάσταση» καὶ «ἐπανάσταση» δίνουν κάθε χρόνο λαβὴ γιὰ ὄχι καὶ τόσο πρωτότυπα λογοπαίγνια που σκοπὸ ἔχουν νὰ ὑποδηλώσουν μία συγγένεια μεταξὺ χριστιανικοῦ καὶ ἐπαναστατικοῦ λόγου -εἴτε αὐτοσαρκαστικὰ εἴτε ἀπαξιωτικά. Πέρα ὅμως ἀπὸ αὐτὲς τὶς “χιουμοριστικὲς” ἀναλογίες, ὑπάρχει ὄντως στὸν Χριστιανισμὸ καὶ στὸν Μαρξισμὸ κάτι κοινό: ἕνα σχῆμα σκέψης ποὺ νοεῖ τὴν ἄρση τοῦ ὑπάρχοντος ὡς ἐμμενή. Ἄς τὸ τὸ δοῦμε ἀναλυτικότερα: Εἶναι γνωστὴ ἡ ἐγελιανὴ πρόκριση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς τῆς ἀνώτερης θρησκείας βάσει τῆς ἐννοιακῆς της συγκρότησης. Ὁ Θεὸς στὸν Χριστιανισμὸ γιὰ νὰ ὀλοκληρωθεῖ ἔχει ἀνάγκη νὰ λάβει τὴ μορφὴ ἀνθρώπου, καὶ μάλιστα τὴ μορφὴ τοῦ χειρότερου τῶν ἀμθρώπων, ἑνὸς κοινοῦ ξυλουργοῦ σὲ μιὰ ἐσχατιὰ τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Ἄν ὁ Θεὸς δὲν ἐνσαρκωνόταν θὰ ἄφηνε ἐκτος του τὰ ἀνθρώπινα, θὰ παρέμενε ἀφηρημένος, ὅπως στὸν Ἰουδαϊσμό. Ἡ ἀνάλυση αυτὴ ἔλκει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τῆς ἔννοιας τοῦ ἀπείρου (τὴν…

View original post 484 more words

Second Advent of Zeus//Δεύτερη Παρουσία του Δία

hestia_by_mbecks14-d5uvfa3

 

ΕΣΤΙΑ

Εστία σπλαχνική έχτισε το χαγιάτι μου

ηχώ καλπασμού
σε μακρινά μέρη που ακούστηκε
πάταγος από κόμμα
που άκουσα
θαυμαστικό
γυναίκειας θηλής
το εξαντλημένο δέντρο που σταμάτησε
το θρόϊσμά του κι υπήρξα
στην απροσδιόριστη διάσταση
ομόηχα τριζόνια μίλησαν για καθήκον
μια θαμπή δόση ενοχής

που έφερα σ’ αυτό τον κόσμο
απ’ τη γαλήνη των ευλογημένων ψυχών
αδιάσπαστος κρίκος
με των προγόνων την ομορφιά
οργή των βαρβάρων στο σταυρόνημα
της ιστορίας και τον ένιωσα
να γέρνει πάνω απ’ το λίκνο μου
και να μου θυμίζει κάποιο
μελλοντικό μου πόλεμο
εναντίον σκιών
και σπόρων φραγκοσύκων
το αργό πέρασμα του πόνου
είχε κιόλας αρχηνίσει

εύκολη τη μετάλλαξή μου σ’ άνθρωπο
HESTIA

The merciful Hestia built my dwelling

echo of gallop
sang in faraway lands
sound of a comma
I heard
the exclamation
of a woman’s nipple
an exhausted tree stopped
its rustle and I existed
in vague limbo
homophonic crickets spoke of duty
foggy installment of guilt

I carried into this world from
the serenity of the blessed souls
an unbroken link
to my ancestors beauty
wrath of barbarians at the cross points
of history and I felt Him
leaning over my cradle
to remind me of
my future war against
shadows and
prickly pears seeds
the slow crawl of pain
had already commenced

my easy path to humanness
~Μανώλη Αλυγιζάκη ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ//SECOND ADVENT OF ZEUS, by Manolis Aligizakis, συλλογή εν εξελίξει — collection in progress

Τα μπιμπελώ της Δρέσδης, σα δωμάτιο.

at the corner of Grace and Rapture way

Θα το θυμάται πάντοτε εκείνο το δωμάτιο: το Μπροστινό Δωμάτιο, το καλό. Το άνοιγαν όταν ερχόταν κόσμος, οι διάφοροι απομακρυσμένοι συγγενείς, διάφορες θείες που κακοπαντρεύτηκαν και έρχονταν μετά με τα παιδάκια τους για να ελεηθούν από τα σάντουιτς με τόνο και αγγουράκι σε ήμερα κομμάτια χωρίς κόρα, αρχοντικά. Το πιάνο στη γωνία. Επάνω του, σαν τα λουλούδια επιτάφιου, φωτογραφίες προσφιλών νεκρών που δεν τους αναγνώριζε κανείς. Οι Κυριακές μετά το εκκλησίασμα: και τα καπέλα θα θρηνούσανε με τους πνιχτούς λιγμούς των βελουδένια υφασμάτινων τριαντάφυλλων (χωμένα και ξανά στις καπελιέρες) ενώ οι γάμπες των μεγάλων θα ισορροπούσαν σε τακούνια, ή ίσως και ακουμπισμένες οι δεξιές επάνω στο αριστερό το γόνατο, αυτές οι γάμπες που δε φαίνονταν, κρυμμένες μέσα στ’ ανδρικά τους παντελόνια. Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού (εκείνος διακοπές μέσα στο χώμα, η Άντελέϊντ δεν τον θυμόταν πια καθόλου). Οι παρτιτούρες, σε μια γλώσσα σημαδιών: έμοιαζε με μυρμήγκια της…

View original post 372 more words

The artist is not human.

Self-Portrait of the Artist

SPACE-MARS-ROVER-SELF PORTRAIT  LJM04

This is the last installment of a series of posts set in space, I guarantee, but originality, no matter how nerdy, has got to be showcased.

So while you are at it, take the time to appreciate the aslant shot in the non-human self-portrait above (which Curiosity sent us from Mars, on 7th September 2012).

You will thus experience the once-in-a-lifetime thrill of feeling superior to the people at NASA. They didn’t really appreciate Curiosity’s untraditional angle, seeing that they felt the need to make the horizon — well — horizontal.

But worldly-wise people like you and I know all too well that the artist is often misunderstood.

Curiosity 2

(Curiosity also has the enviable skill of taking a photographic selfie that gives the illusion that someone else is holding the camera. [It takes a movable arm and 55 pictures stitched together to achieve that, but still…])

View original post

Make the First step

Emily's thoughts

lucid 2

You may need to climb a huge laborious acclivity. You may need to overcome a maze of obstacles, to overcome unimaginable difficulties. Giant walls found in your way and dark, dangerous paths. You might have to fight even with yourself, so do not give up, to continue your difficult way towards the hill of your dreams. But you know that when you will succeed and reach the top, enchanting beauty will spread under your feet. Your gaze will be lost among beautiful sunsets, fabulous landscapes, dreamlike states. A veil of jubilation and happiness will wrap your soul. All the hard work and your anxieties will be compensated. Your happiness will be the greatest reward for the tremendous efforts you made.

Κάνε το πρώτο βήμα
Μπορεί να χρειαστεί να ανέβεις μια πελώρια κοπιαστική ανηφόρα. Μπορεί να χρειαστεί να υπερπηδήσεις δαιδαλώδη εμπόδια, να ξεπεράσεις αφάνταστες δυσκολίες. Γιγάντιοι τοίχοι να βρεθούν στο δρόμο…

View original post 99 more words

Η μπάντα, Γιώργος Μαρκόπουλος

mantalaki

Μια μπάντα πήγαινε σε επαρχιακό παραλιακό δρόμο.
Έπαιζε εμβατήρια. Ένα παιδάκι δεκατέσσερω χρονώ
με φαρδύ καπέλο και παλιά ρούχα της μουσικής
που έπαιζε τρομπόνι, δεν είδε τη στροφή του δρόμου.
Έτσι η μπάντα έστριψε, και το παιδάκι βάδισε μόνο του ευθεία.
Με το τρομπόνι και το μεγάλο του καπέλο.

View original post

ανάφλεξη (άστεγος άγγελος στο πανηγύρι της γιάτρισσας)

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Image

… όταν επιτέλους κατέρχεσαι/

ραντίζεις σύμφωνα/

με την οκά/

απ´ το περισπώμενο στόμα/

ύδραυλις ασθμαίνουσα…

ούτε που σ´ ακούω/

δυό ξένα χέρια μου πατάνε τα αυτιά για ηχομόνωση/

στο πανηγύρι της γιάτρισσας επιτέλους στο ξεφουρνίζω:

-μη μου κρατάς το χέρι πια…

έβγαλες δικές σου φτερούγες…

… έπειτα στα πόδια σου

ένας αστεγούλης,

πήρε να καίγεται με μια φλόγα οινόπνευμα/

και λαδί και γκρίζα/

ίσως από πείνα

ίσως από Θεό/

εσύ πάλι απλά έκλαιγες με άχρωμα

δάκρυα ρηχής κρήνης/

φύλο δεν διέκρινα/

μα ούτε

και τρίχες στο εφηβαίο/

μόνο όταν απόκαψε ο αστεγούλης/

κάπνισαν κάπως/

τα πούπουλα στις μασχάλες σου…

photo: cimetière père lachaise

//

View original post

Να βρούμε τη ζωντάνια του σχολείου

Παιδείας Εγκώμιον

Παχής Χαράλαμπος (1844 – 1891), Κέρκυρα, 1873

Του Νίκου Τσούλια

      Ισχυρίζομαι ότι εκείνο που κυρίως λείπει και που είναι καθοριστικό για την καλύτερη δυνατή προοπτική του σχολείου είναι η ζωντάνια, η ενεργοποίηση της ουσίας της παιδαγωγικής σχέσης. Δεν είναι καμιά ανακάλυψη. Είναι περισσότερο μια παιδαγωγική πεποίθηση και μια εδραία πίστη.

View original post 712 more words