Coal Miners//Ανθρακωρύχοι

images

ΣΤΟΧΟΣ

Δοκάρια και χιαστά μυώνες τανύζουν
κορμοί δεντρών και αρμοσιές
υποβαστάζουν

το βουνό που στη στοά
επάνω αναπαύεται

κι εκείνος βηματίζει προς τα μέσα
με μιας μέρας ακόμα
την τρεμάμενη αμφιβολία

πότε οι δοκοί αυτοί
θα υποχωρήσουν

την υπευθυνότητά τους
σε άλλους να αφήσουν

και να το θάψουν με τ’ όνειρό του
βαθιά στης γης τα εντόσθια

τα χέρια του που σκάβουν
με κασμά και ζήλο
για να βρει το στόχο του
PURPOSE

Girders and beams strain their muscles
uplifting trees and rivulets

the mountain
sitting comfortably over the stoa

he walks inside
for another morning
of trembling wonders

when these beams give up

let their responsibility
become someone else’s

burying him deep
in the bowels of earth

unearthed by his hands
pickaxes and
his jest to find his purpose

~Remorses and Regrets, collection in progress//Μεταμέλειες και Τύψεις, συλλογή εν εξελίξει.

PHILOSOPHY

 

Sage (philosophy)

A sage (Ancient Greek: σοφός, sophos), in classical philosophy, is someone who has attained the wisdom which a philosopher seeks. The first to make this distinction is Plato, through the character of Socrates, within the Symposium. While analyzing the concept of love, Socrates concludes Love is that which lacks the object it seeks. Therefore, the philosopher (Ancient Greek: φιλόσοφος, meaning lover of wisdom) does not have the wisdom sought, while the sage, on the other hand, does not love or seek wisdom, for it is already possessed. Socrates then examines the two categories of persons who do not partake in philosophy:
1. Gods and sages, because they are wise;
2. Senseless people, because they think they are wise.
The position of the philosopher is between these two groups. The philosopher is not wise, but possesses the self-awareness of lacking wisdom, and thus pursues it.
Alternatively, the sage is one who lives “according to an ideal which transcends the everyday.”  Plato is also the first to develop this notion of the sage in various works. Within The Republic, Plato indicates that when a friend of a sage dies, the sage “will not think that for a good man… death is a terrible thing.” In the Theaetetus, Plato defines the sage as one who becomes “righteous and holy and wise.”, and is thus God-like in his nature.
The term has also been used interchangeably with a ‘good person’ (Ancient Greek: ἀγαθός, agathos), and a ‘virtuous person’ (Ancient Greek: σπουδαίος, spoudaios).
Among the earliest accounts of the sage begin with Empedocles’ Sphairos. Horace describes the Sphairos as “Completely within itself, well-rounded and spherical, so that nothing extraneous can adhere to it, because of its smooth and polished surface.”
Within the six major schools of the Hellenistic thought – Platonism, Aristotelianism, Cynicism, Epicureanism, Stoicism, and Pyrrhonian Skepticism – the sage was a featured figured. Karl Ludwig Michelet wrote that “Greek religion culminated with its true god, the sage”; Pierre Hadot develops this idea, stating that “the moment philosophers achieve a rational conception of God based on the model of the sage, Greece surpasses its mythical representation of its gods.” Indeed, the actions of the sage are propounded to be how a god would act in the same situation.
The Platonic sage would raise themselves by the life of their mind, while the Aristotelian sages raise themselves to the realm of the divine Mind.
What more accurate stand or measure of good things do we have than the Sage?
Epicurus believed that one would achieve a tranquil and happy existence by intense study and examination of Nature. This sage would be like the gods and would “[watch] the infinity of worlds arising out of atoms in the infinite void” and because of this nothing ever disturbs the peace of his soul. Certainly, they would be “unconcerned by mundane affairs in their bright, eternal tranquility, they spend their time contemplating the infinity of space, time, and the multiple worlds.”
According to Seneca, Epicurus believed that the sage rarely gets married, because marriage is accompanied by many inconveniences.
Léon Robin, in his commentary on Lucretius, writes “the sage places himself within the immutability of eternal Nature, which is independent of time.”
The sage within Stoicism was an explicit topic, making the thought the best source on the concept. Indeed, the discussion of Stoic ethics within Stobaeus, which depended on Arius Didymus, spent over a third of its length discussing the sage. The Stoic sage was understood to be an inaccessible ideal rather than a concrete reality.
The aim of Stoicism was to live a life of virtue, where “virtue consists in a will that is in agreement with Nature.” As such, the sage is one who has attained such a state of being and whose life consequently becomes tranquil. The standard was so high that Stoics were unsure whether one had ever existed, if so, possibly only Socrates or Diogenes of Sinope had achieved such a state.
Despite this, the Stoics regarded sages as the only virtuous and happy humans. All others are regarded as fools, morally vicious, slaves and unfortunate. The Stoics did not admit any middle ground, as Cicero articulated the concept: “every non-sage is mad.”
The Stoics conceived of the sage as an individual beyond any possibility of harm from fate. The difficulties of life faced by other humans (illness, poverty, criticism, bad reputation, death, etc.) could not cause any sorrow to the sage, while the circumstances of life sought by other people (good health, wealth, praise, fame, long life, etc.) were regarded by the Stoic sage as unnecessary externals. This indifference to externals was achieved by the sage through the correct knowledge of impressions, a core concept in Stoic epistemology. Thus, the sage’s happiness, eudaimonia, was based entirely on virtue.
It is the view of Zeno and his Stoic followers that there are two races of men, that of the worthwhile, and that of the worthless. The race of the worthwhile employ the virtues through all of their lives, while the race of the worthless employ the vices. Hence the worthwhile always do the right thing on which they embark, while the worthless do wrong. ”
The sage within Stoicism was an explicit topic, making the thought the best source on the concept. Indeed, the

“ ‘If thou wouldst know contentment, let thy deeds be few,’ said the sage ”
The difficulty of becoming a sage was often discussed in Stoicism. When Panaetius, the seventh and final scholarch of the Stoa, was asked by a young man whether a sage would fall in love, he responded by saying: “As to the wise man, we shall see. What concerns you and me, who are still a great distance from the wise man, is to ensure that we do not fall into a state of affairs which is disturbed, powerless, subservient to another and worthless to oneself.”
Epictetus claims that only after the removal of any attachments to things in the external world could a Stoic truly possess friendship. He also outlined that progress towards sagehood would occur when one has learned what is in one’s power. This would only come from the correct use of impressions.
Marcus Aurelius defines the sage as one “who has knowledge of the beginning and the end, and of that all-pervading Reason which orders the universe in its determinate cycles to the end of time”.

 

http://www.wikipedeia.org

 

 

Umberto Eco//Ουμπέρτο Έκο

b159247

Η ομορφιά της λίστας του Ουμπέρτο Έκο

Στην Ιλιάδα παρατηρούμε δύο τρόπους αφήγησης. Ο πρώτος εμφανίζεται όταν ο Όμηρος περιγράφει την ασπίδα του Αχιλλέα: πρόκειται για μια ολοκληρωμένη φόρμα στην οποία ο Ήφαιστος έχει απεικονίσει όλα όσα γνώριζε για μια πόλη, τις γύρω αγροτικές περιοχές, τους πολέμους, τις ειρηνικές της τελετουργίες. Ο άλλος τρόπος εκδηλώνεται όταν ο ποιητής δεν κατορθώνει να πει πόσοι και ποιοι ήταν οι Αχαιοί πολεμιστές: τότε ζητά βοήθεια από τις μούσες αλλά αναγκάζεται να περιοριστεί στον λεγόμενο κατάλογο των πλοίων, ο οποίος ολοκληρώνεται με ένα «και τα λοιπά». Αυτός ο δεύτερος τρόπος παρουσίασης απαρτίζει τη λίστα ή τον κατάλογο. Υπάρχουν λίστες που γράφονται για πρακτικούς σκοπούς και είναι πεπερασμένες, όπως η λίστα όλων των βιβλίων μιας βιβλιοθήκης· υπάρχουν όμως και λίστες που θέλουν να περιλάβουν ποσότητες μη μετρήσιμες, λίστες που δεν ολοκληρώνονται ποτέ, που φτάνουν στα όρια του άπειρου.

Όπως δείχνει το νέο αυτό βιβλίο του Έκο και η ανθολογία που αυτό περιλαμβάνει, η ιστορία της λογοτεχνίας όλων των εποχών είναι πλούσια σε λίστες, από τον Ησίοδο ως τον Τζόις, και από τον Ιεζεκιήλ ως τον Καλβίνο. Πρόκειται για καταλόγους που συχνά φτιάχνονται για την ίδια την ευχαρίστηση της απαρίθμησης ή για τη χαρά να συνδέει κανείς στοιχεία που καμιά ιδιαίτερη σχέση δεν έχουν μεταξύ τους.

Το βιβλίο αυτό όμως δεν αναφέρεται μόνο στη λογοτεχνία αλλά προσπαθεί να δείξει ότι και οι εικαστικές τέχνες είναι ικανές να περιλάβουν επίσης καταλόγους που συνεχίζονται στο άπειρο, ακόμα κι όταν η απεικόνιση μοιάζει να περιορίζεται αυστηρά από την ίδια την κορνίζα του ζωγραφικού έργου. Το αποδεικνύει η πλούσια εικονογράφηση αυτού του βιβλίου που δεν απευθύνεται σε «ειδικούς» αλλά σε όλους όσοι αγαπούν τα μυστήρια της γραφής και της εικόνας.

http://www.cantfus.blogspot.com

Πώς να φέρεις περισσότερη αγάπη στη ζωή σου;

Ανθολόγιον Sapere aude!

Δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αγάπη. Την λαχταρούμε και την ποθούμε για να φέρει στη ζωή μας πληρότητα, ομορφιά κι ευτυχία. Η αγάπη έχει πάμπολλες μορφές και είναι μια αλήθεια διαρκής που την βλέπεις παντού και πάντα. Η γονεική αγάπη, η ρομαντική αγάπη, η αγάπη μεταξύ αδερφών και φίλων, η αγάπη απέναντι σ’ενα ζώο, η αγάπη μεταξύ συνανθρώπων. Κι ενώ μοιάζει σα να είναι αναπόσπαστο κομμάτι από το ανθρώπινο είναι, πολλοί από εμάς παραπονιούνται για την έλλειψη της ή αμφισβητούν πόσο πραγματική είναι η αγάπη που έχουν στη ζωή τους.

love-life Εάν θέλεις να φέρεις περισσότερη αγάπη στη ζωή σου,

View original post 921 more words

Ωδή στην Τεντούρα

mantalaki

Τεντούρα εσύ ηδύποτο των Πατρών
εξαίσιο λικέρ χωνευτικόν
πίνεσαι οιαδήποτε ώρα
μετά από σουβλάκι ή πάστα φλώρα

Τεντούρα μοσχοβολήθρα εσύ
ευφραίνον ηδύποτο κι απεριτίφ
ω, τη μαυράραχνη ψυχή
πώς φωτίζεις ωσάν πορτατίφ

Τεντούρα μαύρη μαστούρα
των έσω νότα και παρτιρτούρα
Τεντούρα μαύρη μαστούρα
πόσο απέχει το σουραύλι απ’ τη σούρα;

Τεντούρα, ω λάγνα πατρινιά
από ρούμι, γαρίφαλο και κανέλ
-α, συ γλυκιά παρηγοριά
για όταν ξεμένεις νύχτα στα κτελ

tentoura

View original post

Το μυστικό του Γιάννη

Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα των Συντακτών

του Περικλή Κοροβέση

Το 1960, μια ομάδα νεαρών Πειραιωτών, ανάμεσά τους και ο υποφαινόμενος, έβγαζε ένα περιοδικό, ονόματι «Αύριο». Κάποιοι από μας κρυφοέγραφαν και οι πιο θαρραλέοι δημοσίευαν τα πρώτα ποιήματά τους.

Ανάμεσά μας κυκλοφορούσε η φήμη πως αν κάποιος θέλει να γίνει λογοτέχνης, πρέπει να πάει στην Κοκκινιά και να ακούσει τους πρόσφυγες να λένε τις ιστορίες τους. Και όσοι είχαμε φίλους από αυτά τα μέρη αξιοποιούσαμε αυτό το προνόμιο που μας δόθηκε. Και όντως ήταν μια προφορική βιβλιοθήκη, κατά κανόνα σε μια αυλή, με κληματαριά και οπωροφόρα δέντρα, με βασιλικούς, γαρουφαλιές και τριανταφυλλιές.

Πολύ αργότερα έμαθα από έναν Κονγκολέζο φίλο μου πως στην Αφρική λένε: «Οταν πεθαίνει ένας γέρος καίγεται μια βιβλιοθήκη». Πόσες βιβλιοθήκες να έχουν καεί άραγε στην Κοκκινιά, στη Νέα Ιωνία ή τη Νέα Σμύρνη;

View original post 791 more words

Το βάρος του

Παιδείας Εγκώμιον

Γιώργος Ιωάννου,

Ζητώ τους μυστικούς Χριστούς
στα τέμπλα και τους νάρθηκες.
Αυτό που έβλεπα παιδί ξανά με συνταράζει.
Μες στα σκοτάδια τον πατέρα μου ζητώ,
διψώ για τη στοργή του κάθε βράδυ.
Από το βάρος του γυρίζοντας τρεκλίζω.
Κάθε καινούρια γνωριμία με γελά.
Ούτε ο πατέρας ήταν, ούτε ο Χριστός μου.

Από τη συλλογή Τα Χίλια Δέντρα (1963)


http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,1560.msg171759.html#msg171759

View original post

Lucifugo, a diavolo in corpo, Διαδήλωση, ένα ποίημα

To Koskino

1558517_485138904928420_1069324053_n

Διαδήλωση



Τρίζεις τα δόντια των ομοίων σου



όταν απειλείς με ιαχές πολεμικές 

πως θα κινήσεις γη και ουρανό

για να βρεις τα ξεφτισμένα δίκια σου



ήσουνα νιος και νια και γέρασες

ικανός για όλα

και για τα πάντα δυνατή

κοιτάζοντας μόνο τη δουλειά σου



Τα μάτια σου και η οικογενειακή φωλιά σου! 



Με τις φτερούγες των παιδιών 

να καψαλίζουν μέσα στις αγκαλιές των γονιών τους 

σε κάτι μελλοντικά προσοδοφόρο να μεταλλάσσονται 

για να μάθουν να κερδίζουν τη ζωή τους δουλεύοντας

ριγμένα σ’ ένα άρρωστο παιχνίδι διαρκείας 

αιώνιων νικητών και αιώνιων συντετριμμένων



Τρίζεις τα δόντια των ομοίων σου



όταν στην εμποροπανήγυρη των αιτημάτων

που εξασφαλίζουν το σατραπικό σου επαγγέλεσθαι

διοργανώνεις μαζώξεις και καμαρωτές παρελάσεις 

όταν στο κλεινόν άστυ περιφέρεσαι αλλόφρων 

ικετεύοντας να εισακουστεί η πείνα σου

στους ηγεμόνες που διψούν για αίμα



Τρίζεις τα δόντια των ομοίων σου



όταν επικαλείσαι το θεό για…

View original post 246 more words