Tasos Livaditis//Τάσος Λειβαδίτης

cover

ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ όψεως, βέβαια, όλοι φαίνονται απροσδόκητα
ενώ αυτό που φοβόμαστε έχει γίνει από καιρό, κι ήτανε μέσα μας,
κι εμείς το πηγαίναμε στην επικίνδυνη ώρα και συχνά σταματού-
σες στη μέση της σκάλας, γιατί ποιός ξέρει πού είναι το άλλο
σκαλοπάτι, ιδιαίτερα το βράδυ καθώς διάβαινες τις άδειες κάμα-
ρες, σου `πεφτε πάντα κάτι απ’ τα χέρια, σαν να `θελε να ξαναγυ-
ρίσει, και τότε, όπως γονάτιζες να το βρεις, συναντούσες τον
άλλον
αφού κάθε κίνηση μας προδίνει, κι ένα άλλο ποτήρι σηκώνεις
απ’ αυτό που πήγαινες, προτίμησα, λοιπόν, να σωπάσω, μα όταν
μες στο σκοτάδι χτύπησαν μεσάνυχτα, όλο το σπίτι ράγισε άξαφνα,
και τότε, στο βάθος του διαδρόμου, το είδαμε που πέρασε εντελώς
καθαρά.
AT FIRST glance of course everything seem to be unexpected
while what we’ve feared had already taken place and was inside us
and we carried it to the dangerous hour and often you would stop
in the middle of the stairs because, who knows where was the next
step; especially in the night as you walked through the empty rooms
something always fell off your hands as if wanting to return and
then as you’d kneel to find it you would meet the other man
since every gesture gives us up and you carry a different
glass from the one you wanted, I therefore chose to keep silent;
but when in darkness midnight struck suddenly the whole
house shook and then at the end of the hallway we saw him
as he quite clearly walked by us.
~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

http://www.libroslibertad.ca
http://www.authormanolis.wordpress.com
http://www.amazon.com
http://www.amazon.kindle.com
http://www.smashwords.com

Ramayana

xxxxx

 

Ramayana II

Textual history and structure

Scene Ramayana, Gupta art, National Museum, New Delhi.
Traditionally, the Ramayana is attributed to Valmiki. The Hindu tradition is unanimous in its agreement that the poem is the work of a single poet; the sage Valmiki, a contemporary of Rama and a peripheral actor in the drama. The story’s original version in Sanskrit is known as Valmiki Ramayana.
According to Hindu tradition—and according to the Ramayana itself—the Ramayana belongs to the genre of itihāsa like the Mahabharata. The definition of itihāsa is a narrative of past events(purāvṛtta) which includes teachings on the goals of human life. According to Hindu tradition, the Ramayana takes place during a period of time known as Treta Yuga.
In its extant form, Valmiki’s Ramayana is an epic poem of some 24,000 verses. The text survives in several thousand partial and complete manuscripts, the oldest of which is a palm-leaf manuscript found in Nepal and dated to the 11th century CE. A Times of India report dated 18 Dec 2015 informs about discovery of a 6th-century manuscript of Ramayana at the Asiatic Society library, Kolkata.[1] The Ramayana text has several regional renderings, recensions, and subrecensions. Textual scholar Robert P. Goldman differentiates two major regional recensions: the northern(n) and the southern(s). Scholar Romesh Chunder Dutt writes that “the Ramayana, like the Mahabharata, is a growth of centuries, but the main story is more distinctly the creation of one mind.”
There has been discussion as to whether the first and the last chapters of Valmiki’s Ramayana were composed by the original author. Most Hindus still believe they are integral parts of the book, in spite of some style differences and narrative contradictions between these two chapters and the rest of the book.
Famous retellings include Gona Budda Reddy’s Ramayanam in Telugu, Kamban’s Ramavataram in Tamil (c. 11th–12th century), Madhava Kandali’s Saptakanda Ramayana in Assamese (c. 14th century), Krittibas Ojha’s Krittivasi Ramayan(also known as Shri Rama panchali) in Bengali (c. 15th century), Sarala Das’ Vilanka Ramayana (c. 15th century)[2][3][4][5] and Balaram Das’ Dandi Ramayana(also known as the Jagamohan Ramayana) (c. 16th century) both in Odia, sant Eknath’s Bhavarth Ramayan (c. 16th century) in Marathi, Tulsidas’ Ramcharitamanas (c. 16th century) in Awadhi(which is an eastern form of Hindi) and Thunchaththu Ezhuthachan’s Adhyathmaramayanam in Malayalam.
Period
Some cultural evidence—such as the presence of sati in the Mahabharata but not in the main body of the Ramayana—suggests that the Ramayana predates the Mahabharata. However, the general cultural background of the Ramayana is one of the post-urbanization period of the eastern part of north India and Nepal, while the Mahabharata reflects the Kuru areas west of this, from the Rigvedic to the late Vedic period.
By tradition, the text belongs to the Treta Yuga, second of the four eons (yuga) of Hindu chronology. Rama is said to have been born in the treta yuga to king Dasaratha in the Ikshvaku vamsa (clan).
The names of the characters(Rama, Sita, Dasaratha, Janaka, Vashista, Vishwamitra) are all known in late Vedic literature. However, nowhere in the surviving Vedic poetry is there a story similar to the Ramayana of Valmiki. According to the modern academic view, Vishnu—who, according to bala kanda, was incarnated as Rama—first came into prominence with the epics themselves and further during the “puranic” period of the later 1st millennium CE. Also, in the epic Mahabharata, there is a version of Ramayana known as Ramopakhyana. This version is depicted as a narration to Yudhishthira.
There is general consensus that books two to six form the oldest portion of the epic, while the first and last books(bala kanda and uttara kanda, respectively) are later additions. The author or authors of bala kanda and ayodhya kanda appear to be familiar with the eastern Gangetic basin region of northern India and with the Kosala and Magadha region during the period of the sixteen janapadas, based on the fact that the geographical and geopolitical data accords with what is known about the region. The knowledge of the location of the island of Lanka also lacks detail. Basing his assumption on these features, archeologist Hasmukh Dhirajlal Sankalia has proposed a date of the 4th century BC for the composition of the text. Historian and indologist Arthur Llewellyn Basham is of the opinion that Rama may have been a minor chief who lived in the 8th or the 7th century B
http://www.wikipedeia.org

Δεν πρόλαβα…

Παιδείας Εγκώμιον

File:Rembrandt Harmensz. van Rijn 062.jpgRembrandt (1606–1669), Jacob Blessing Ephraim and Manasseh, 1656

Του Νίκου Τσούλια

      Παιδιά μου δεν πρόλαβα… Δεν πρόλαβα να κάνω τις τελευταίες μου επιθυμίες. Από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς να το καταλάβω είμαι ενώπιος ενωπίω, είμαι μπροστά στο κενό. Είναι φοβερό. Δεν μπορώ ούτε να γράψω. Αναρωτιέμαι αν γράφω αυτά που σκέπτομαι, αυτά που θέλω να γράψω…

View original post 699 more words

Φυσικές επιστήμες: μια διαρκής πρόκληση για την εκπαίδευση

Παιδείας Εγκώμιον

clip_image001

Lanza Vicenzo (1822 – 1902). Λάντσας Βικέντιος, Το Θησείο

Είχα από πολύ μικρός μια πολύ σαφή κλίση για τις θετικές επιστήμες και τα μαθηματικά. Την έχασα κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών μου σπουδών γιατί δεν είχα καθηγητές που ν’ αξίζουν κάτι παραπάνω από ένα ξερό σύκο. Έτσι, μετά την πρώτη γυμνασίου δεν έκανα πια μαθηματικά, διάλεξα αντίθετα τα ελληνικά και πάντως, στο τέλος του τρίτου μου χρόνου, έδειξα απρόοπτα ότι είχα διατηρήσει μια «ικανότητα» αξιοσημείωτη. Με φώναζαν ελληνίζοντα φυσικό.

Γκράμσι Α., Γράμματα από τη φυλακή

Του Νίκου Τσούλια

Βλέπουν τις εποχές να περνάνε έχοντας τη δική τους σφραγίδα. Αναπτύσσονται διαρκώς αλλάζοντας κάθε μέρα την εικόνα της επιστήμης συνολικά. Χρησιμοποιούν όλο και πιο πολύ τις νέες τεχνολογίες και ξεπετάγονται με ρυθμούς που πλέον δεν προλαβαίνουν να τους αφομοιώσουν ακόμα και οι πιο ειδικοί επιστήμονες.

View original post 892 more words

Αποκάλυψη και Στοχασμός

Παιδείας Εγκώμιον

carpaccio1

Vittore Carpaccio(approx. 1455-1526)

Κάρλ Γιάσπερς

Απόδοση: Στέλιου Σ. Κωσταρόπουλου

Από το «Χριστιανικόν Συμπόσιον»,1969, εκδ. Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α.Ε. Αθήναι 1968.

Η κατανόηση της αρχέγονης αποκαλύψεως είναι αυτό που αποκαλούμε θεολογία. Η ύπαρξή της σημαίνει και ύπαρξη της αποκαλύψεως. Από πού το συμπεραίνουμε;
Μπορεί κανείς να σκεφθεί ότι αυτή βασίζεται στην πραγματικότητα του Ιησού, όπως τον ανακαλύπτεις στα συνοπτικά Ευαγγέλια με την βοήθεια της κριτικής της ιστορίας. Αλλά ο αληθινός Ιησούς ήταν ανθρώπινος, τελευταίος από τους Εβραίους προφήτες, κήρυκας, εκφραστής της θελήσεως του Θεού, άγγελος κρίσεως, καταδίκης και τιμωρίας. Δεν ήταν ούτε αυτοδιορισμένος Μεσσίας, ούτε αυτοδημιούργητο μυστήριο, ούτε τέλος ο ιδρυτής μιας Εκκλησίας.

View original post 3,501 more words

Αντιφάσεων Αρμονία

Παιδείας Εγκώμιον

[Αρμονία εν τω Κυθήρω, Σπύρος Κάκος]

Συγγραφέας: Σπύρος Κάκος

Harmonia Philosophica [Greek / Ελληνικά]

Πόλεμος πατήρ πάντων έλεγε ένας από τους πρώτους και τελευταίους ταυτόχρονα στοχαστές. Και πράγματι ο πόλεμος των αντίθετων ιδεών είναι αυτό που χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία. Όμως ο έτερος στοχαστής της εποχής, ο Παρμενίδης, έλεγε ότι το Είναι είναι ένα. Αυτό το “ένα”, την “πραγματικότητα”, είναι που προσπαθούμε όλοι μας να καταλάβουμε και να προσεγγίσουμε. Και όλοι μας χρησιμοποιούμε τα ίδια ακριβώς εργαλεία – λογική, ένστικτο, παρατήρηση, επιστήμη, φιλοσοφία – αλλά σχεδόν ποτέ δεν συμφωνούμε. Πως γίνεται αυτό; Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί δεν υπάρχει έστω μία γενική συμφωνία σε κάποια βασικά σημεία μεταξύ όλων των φιλοσόφων; Πιστεύω ότι η αιτία για αυτές τις διαφωνίες δεν είναι αποτέλεσμα λανθασμένης κρίσης κάποιου εκ των διαφωνούντων, αλλά πως ο ίδιος ο κόσμος έχει τόσες εκφάνσεις και “αλήθειες” όσες και οι εκφερόμενες απόψεις. Οι αντιφάσεις είναι βασικό συστατικό του κόσμου και…

View original post 6,483 more words

Περί της κουλτούρας της πολιτικής

Παιδείας Εγκώμιον

image

Lynn Rushton   Palo Duro Canyon

Του Νίκου Τσούλια

      Το πεδίο της πολιτικής είναι το πιο καθολικό και το πιο καθοριστικό πεδίο έκφρασης και λειτουργίας του ανθρώπου στη σύγχρονη κοινωνία. Εδώ γράφεται εν πολλοίς η μελλοντική ιστορία ενός λαού, εδώ προσδιορίζεται πρωτίστως το μέλλον κάθε χώρας. Έχει, ως εκ τούτου, μεγάλη σημασία η ιδεολογική ακτινοβολία που εκπέμπει η πολιτική.

View original post 762 more words

Η Αρχαία Ολυμπία και ο Ναός του Διός

ΕΛΛΑΣ

Στη δυτική Πελοπόννησο, στην πανέμορφη κοιλάδα του ποταμού Αλφειού, άνθισε το πιο δοξασμένο ιερό της αρχαίας Ελλάδας, που ήταν αφιερωμένο στον πατέρα των θεών, τον Δία. Απλώνεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του κατάφυτου Κρονίου λόφου, μεταξύ των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου, που ενώνονται σε αυτή την περιοχή. Παρά την απομονωμένη θέση της κοντά στη δυτική ακτή της Πελοποννήσου, η Ολυμπία καθιερώθηκε στο πανελλήνιο ως το σημαντικότερο θρησκευτικό και αθλητικό κέντρο. Εδώ γεννήθηκαν οι σπουδαιότεροι αγώνες της αρχαίας Ελλάδας, οι Ολυμπιακοί, που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια προς τιμήν του Δία, ένας θεσμός με πανελλήνια ακτινοβολία και λάμψη από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η απαρχή της λατρείας και των μυθικών αναμετρήσεων που έλαβαν χώρα στην Ολυμπία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι τοπικοί μύθοι σχετικά με τον ισχυρό βασιλιά της περιοχής, τον ξακουστό Πέλοπα, και τον ποτάμιο θεό Αλφειό, φανερώνουν τους ισχυρούς δεσμούς του ιερού τόσο με την Ανατολή όσο και με…

View original post 1,888 more words