losing my religion

a/man/called/...

Λύσσαξες με τις ζέστες του Σεπτέμβρη. Φαγώθηκες με τον καθαρό ουρανό. Απόρησες που το καλοκαίρι ξεχείλωσε. Γκρίνιαξες που δεν μπορείς να διακρίνεις πια τις εποχές.

Και τώρα τι κατάλαβες;

Οι απρόσμενες ζέστες, ο γαλάζιος ουρανός, η άδεια παραλία που μάταια σε περιμένει αλλά ξέρεις πως είναι εκεί, οι νύχτες με ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ένα σεντόνι ανάμεσα στα πόδια σου, μια μπίρα στο μπαλκόνι χαζεύοντας το φως απ’ την τηλεόραση των απέναντι, λίγο νερό στις γλάστρες, τα κινητά που ακούγονται να χτυπάνε από πάνω, από κάτω, από δίπλα, ο ηλίθιος Ρωμαίος που είναι παρκαρισμένος στη γωνία με ανοιχτά παράθυρα και Βέρτη στα κόκκινα- ούτε τις Ιουλιέττες τις φτιάχνουν όπως παλιά-, το κρύο νερό στο ψυγείο, δυο ρεσώ που φωτίζουν τη χαραμάδα ανάμεσα στα πόδια της, τα δάχτυλά σου που μυρίζουν βασιλικό και σκόρδο, μια βόλτα με τις σαγιονάρες στο γαλατάδικο για τσιγάρα, τα δυο, τρία τι-σερτ που επιμένεις μουλαρίσια -και καλά κάνεις-…

View original post 283 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s