Yannis Ritsos//Γιάννης Ρίτσος

Ritsos_front large

 

Ο ΧΟΡΟΣ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΟΧΙ ΝΕΑΣ

Μη μου τα πεις. Άσε με να μαντέψω—λέει. Μαντεύω.
Πηδώ απ’ τόνα στ’ άλλο μπαλκόνι, κινώντας
μόνο τα δάχτυλα του ενός μου χεριού. Ξεκρεμώ
την άσπρη κουρτίνα. Τη ρίχνω στον ώμο μου.
Θυμάμαι πως είμαι ξυπόλητη. Αυτό μου δίνει
το αίσθημα του χορού. Χορεύω στον αέρα. Κοίτα.
Το αριστερό μου πόδι πιο ανάλαφρο. Το δεξί
πιο επιδέξιο,—ακολουθούμαι, κοίτα, και είμαι.
Κάθε σκοινί, στο τέλος του, άκρη-άκρη, πάντα
έχει έναν δύσκολο κόμπο για να μην ξεφτάει.
Έτσι δεν είναι και το απρόβλεπτο;— πάντα στο τέλος.

Νάταν να δίδασκα σε κάποιον αυτό το χορό.

 

DANCE OF A WOMAN NOT SO YOUNG

Don’t tell me. Let me guess – he says. I guess.
I jump from one balcony to the other, moving
only the fingers of one of my hands. I unhook
the white curtain. I place it on my shoulder.
I remember that I am shoeless. This gives me
the sense of dance. I dance in the air. Look.
My left leg is lighter. The right
more skillful – I follow myself, look, and I am.
Every rope at its end, right at its edge, always
has a tight knot so it doesn’t unravel.
Isn’t the unforeseeable the same way? – Always at the end.

I wish I could teach this dance to someone.

 
~Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis

http://www.libroslibertad.ca

Tasos Livaditis//Τάσος Λειβαδίτης

cover

 

ΩΣΤΟΣΟ, η είδηση που περιμέναμε έφτασε, και θα μπορούσε
ίσως ν’αλλάξει τη ζωή μας, αν δεν ήταν σε μια γλώσσα
άγνωστη, που κάποιοι που την ήξεραν είχαν πεθάνει, όλοι νέοι,
όμως ο κόσμος συγκινήθηκε, αφού στο τέλος ήταν μια πατρότητα
κι αυτή, κι όπως γίνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο
άνθρωπος που έψαχνε ανάμεσα στα παλιά πεταμένα πράγματα,
έξω απ’την πόλη, γύρισε και με κοίταξε κι όσο κι αν ήμουν
δύσπιστος, δεν μπόρεσα να μην αντιληφθώ το θησαυρό, γιατί το μήνα
Νοέμβριο οι νύχτες έχουν ολότελα μεγαλώσει, κι οι καυτές πατάτες
που συναλλάζαμε από χέρι σε χέρι άχνιζαν μέσα στο βράδυ, όπως
αυτός που προσεύχεται.

 
AND YET, the news we expected reached us and it could
perhaps change our lives if it wasn’t in an unknown language
the people who spoke it had all died young but the crowd was
touched it was finally just a matter of fatherhood and as it happens
in such cases the man who searched in the old discarded things in
the city’s outskirts turned and looked at me and no matter how
a doubter I was, I couldn’t but smell the treasure because in
November the nights are very long and the boiled potatoes
we threw from hand to hand steamed in the night like one
who prays.

 

~Tasos Livaditis-Selected Poems, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad.ca
~Τάσος Λειβαδίτης-Εκλεγμένα Ποιήματα, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη.

~www.libroslibertad.ca

Σιμόν ντε Μποβουάρ (1908-1986)

dimart

Σαν σήμερα, στις 14 Απριλίου 1986, πέθανε  η Σιμόν ντε Μπoβουάρ

—Κανείς δεν φέρεται στις γυναίκες με μεγαλύτερη έπαρση, επιθετικότητα και υποτίμηση από ό,τι ο άνδρας που έχει άγχος για τον ανδρισμό του—

Η Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1908, στο Παρίσι. Σε νεαρή ηλικία, περνάει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση, η οποία την εθίζει στη φιλοσοφική αναζήτηση. Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στο ανώτατο πανεπιστήμιο της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη. Εκεί, το 1921, γνώρισε τον γνωστότερο εκπρόσωπο του υπαρξισμού, τον Ζαν-Πολ Σαρτρ.

 Η σχέση της Μποβουάρ με τον Σαρτρ, τόσο στον έρωτα, όσο και στη φιλοσοφία, ήταν ιδιαίτερη, αμφίδρομη και ανεξάρτητη. Ως ζευγάρι, έμεναν σε διαφορετικά σπίτια και, ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούσαν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Το 1931, ο Σαρτρ ζήτησε από τη Μποβουάρ να παντρευτούν, εκείνη, όμως, ήταν κάθετη: «ο γάμος είναι περιορισμός…

View original post 371 more words

Λουκίνο Βισκόντι (1906-1976): Ο κόμης του νεορεαλισμού

dimart

—Ήρθα στον κόσμο την ημέρα των νεκρών και αυτή η ημερομηνία με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή σαν κακός οιωνός—

Ο Λουκίνο Βισκόντι του Μοντρόνε (Luchino Visconti di Modrone), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο (Μιλάνο, 2 Νοεμβρίου 1906 – Ρώμη, 17 Μαρτίου 1976), υπήρξε θεμελιωτής και βασικός εκφραστής του ρεύματος του ιταλικού νεορεαλισμού. Η θεματολογία του έργου του είναι επηρεασμένη σε σημαντικό βαθμό από τη ζωή του, την αριστοκρατική του καταγωγή, τη μαρξιστική ιδεολογία του και τα βιώματά του ως ομοφυλόφιλου.

Luchino Visconti by Ugo Mulas, 1969

 Φωτογραφία: Ugo Mulas, 1969

Ο Γατόπαρδος (1963), που βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών, και ο Θάνατος στη Βενετία (1970) είναι δύο από τις ταινίες του που τον κατέστησαν διεθνώς γνωστό. Στα έργα του πρωταγωνίστησαν γνωστοί ηθοποιοί, όπως η Άννα Μανιάνι, ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, ο Αλέν Ντελόν, η Κατίνα Παξινού, ο Μπάρτ Λάνκαστερ και η Κλαούντια Καρντινάλε.

1920Ο Βισκόντι ήταν ένα από τα εφτά παιδιά μιας…

View original post 2,071 more words

Περικλής Γιαννόπουλος: Πρὸς τοὺς καλλιτέχνας μας, ζωγράφους, γλύπτας, ἀρχιτέκτονας καὶ μουσικούς

ΕΛΛΑΣ

Ἀρχίζω τὴν ἐργασίαν μου εἰς τὴν «Ἀνατολὴν» ἐξηγοῦμαι πρῶτον· κακῶς ὑπετέθη ὅτι ἡ ἐν τῇ «Ἀκροπόλει» ζήτησίς μου «Σύγχρονος ζωγραφική» ἦτο κριτική· ὑπετέθη ἀκόμη χειρότερον ὅτι αὐτὸ ἦτο τὸ ἅπαντον, περὶ ζωγραφικῆς. Διὰ νὰ ὑπάρξη συνεννόησις ἀπαιτεῖται πρῶτον νόησις. Ἠτο λοιπὸν μόνον μία ἐπιθεώρησις γενικωτάτη τῆς τωρινῆς καταστάσεως. Ταύτης ἕπονται μερικώτεραι ἀναλύσεις καὶ χαρακτηρισμοὶ τῶν ζωγράφων, τῶν ὁποίων φωτίζονται πρῶτον τὰ παρατηρηθέντα ἐλαττώματα καὶ προτερήματα, τὸ ὀρθὸν ἢ στραβὸν τῶν βάσεων, τὸ εἶδος καὶ ἡ ἐπιτυχία ἢ ἀποτυχία τῶν ἕως τώρα προσπαθειῶν· διακρίνονται οἱ ἑλληνισταὶ ἀπὸ τοὺς ξενιστάς, δηλαδὴ οἱ ὑπνοβάται ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ἀνθρώπους.

View original post 4,120 more words

Τὸ παρελθὸν, ὁπλίζει τὸ μέλλον…

ΕΛΛΑΣ

Κοιτάω γύρω μου, τὴν Ἑλληνικὴ Φυλὴ πῶς μεταλλάχθηκε στοὺς αἰῶνες… Καὶ ὃμως, δὲν εἶναι μακρινὲς οἱ ἐποχὲς ποὺ περιγράφει παρακάτω ὁ Καρκαβίτσας.

View original post 1,714 more words