το τέλειο στερεό – μια σφαίρα κι ένα δάκρυ

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

308961_10150347545388874_1172140213_n
Στη ράχη – και που είναι άραγε η ράχη;- μιας σφαίρας/

δεν ισορροπεί/

ούτε η δίεση, ούτε η ύφεση/

ένα τραγούδι άρτιο μόνο μπορεί να αναπαραχθεί/

από καθαρούς φθόγγους/

σε μια συνεχή ακολουθία/

κι όσο κι αν ξεπηδούν περήφανα/

κύματα ηχητικά σε ένα σημείο της/

στο αντιδιαμετρικό του/

καταπνίγονται αναμεταξύ τους/

συμβάλλοντας πάντα/

αποσβεστικά/

με έναν ήχο υπόκωφου θρήνου/

Το φως μιας φτωχής λάμπας πυράκτωσης/

ή ακόμη και μια λαμπρή αντανάκλαση/

του ίδιου του ήλιου/

δε διαχέεται ποτέ/

παρά επικεντρώνει/

σε ένα μόνο σημείο της τέλειας επιφάνειας/

Από την άλλη ο χρόνος/

που περιέχει μια μια/

όλες τις συμπαγείς σφαίρες/

αυτού του κόσμου/

ο ίδιος περιέχεται σε άπειρους σφαιρικούς φλοιούς/

ως ουσία τους/

και ως εσώτερο σύμπαν/

κατακερματισμένος και περιεχόμενος/

παρότι περιέχων/

Ορίστε ο λόγος/

που δεν είναι η σφαίρα το απόλυτο στερεό/

Με τα ίχνη της βαρύτητας στο corpus της γεωμετρίας/

είναι το δάκρυ εκείνο που επιβεβαιώνει/

ότι μια…

View original post 139 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s