Τάσος Λειβαδίτης//Tasos Livaditis

cover

 

ΟΙ ΜΕΡΕΣ είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν, όταν ήρθαν αυτοί που

ξέρουν να περιμένουν

σαν την παρθενία, οι γυναίκες ταράχτηκαν κι έγειραν άξαφνα

όπως η υπομονή μες στον πολύν καιρό, εμείς ακουμπισμένοι στ’

αμόνια

κοιτάζαμε την πόλη ερημωμένη, κι ά, τί φριχτές σκηνές από πα-

νάρχαια γεγονότα,

κι όταν, στο γέρμα του ήλιου εκείνοι ξανάφυγαν και τα γαβγίσμα-

τα των σκυλιών

όλο και πιο πολύ μεγάλωναν την απόσταση, δεν έμεινε

παρά το μοναχικό άστρο κι η μυρουδιά που είχε το άχυρο

στην παιδική ηλικία.

 

 

THE DAYS had become longer when the ones who know how

to wait arrived

like virginity, women stirred and suddenly stooped

like patience in the infinity of time and we bowed over

the anvils and

we gazed the deserted city and yes the horrible images coming

from ancient events

and when at sundown those people left and the barking

of dogs

slowly made the distance longer only the lone star was left

and the odor of hay emitted from our childhood years.

 

 

Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.ca

 

 

Yannis Ritsos//Γιάννης Ρίτσος

Ritsos_front large

 

ΜΙΑ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ

 

Να πάλι κάτι που σου αρέσει απρόσμενα, κάτι

ασήμαντο σαν τη χειρονομία της γυναίκας

που παίρνει απ’ το βάζο τα ξερά λουλούδια —

δεν τα πετάει αμέσως, μένει, συλλογιέται,

μια κίνηση μετέωρη, απ’ τα πρίν μετανιωμένη —

άν της μιλήσεις, δε θ’ακούσει — μια χειρονομία

ολότελα κουφή, σαν τη λέξη που βάζεις στο ποίημα

κ’ ύστερα στρέφεις και ρωτάς: “είπες τίποτα;”

Κι ούτε σε νοιάζει πια που κηρύχτηκε ο πόλεμος

και τα μεγάλα αεροπλάνα σκίζουν το λιόγερμα

με μαύρες δίκοπες σκιες μες στο κόκκινο.

 

 

A GESTURE

 

This again is, unexpectedly, something you like,

something insignificant like the gesture of the woman

who picks the dry flowers of the vase arrangement –

she doesn’t throw them away, she stays, thinks,

a hovering gesture, regretted from the start –

if you talk to her, she won’t listen – a gesture

completely deaf, like the word you place in a poem

then you turn and ask “did you say something?”

And you don’t care that war was declared

that the big airplanes shred the dusk

with two-edged black shadows amid the red.

 

 

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.ca

 

 

Απλή μέθοδος των φαλλών

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

apli

Κι απ’ το βυθό Αντιπαξών
πιο φαλλικοί οι Πρίαποι.
Οι σαύρες ανάμεσα στο νηστικό λιθάρι.
Η θάλασσα
που γδύνεται το αλάτι και φορά
το σάλιο μιας παιδούλας
ολόισια ανεβαίνοντας το δάχτυλο
να ισιώσει
το μονοπάτι που οδηγεί την ηδονή στη διαπασών
χαστούκι δίνοντας στο γούστο του κοινού
η ξαφνική καλοκαιριά
φωνάζοντας
Απεταξάμην το μαγιό
Τα ρούχα
Τη σαβούρα
Το θεό
Απεταξάμην

View original post

Οι ανήσυχες νύχτες των γαλλικών πόλεων

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Οι ανήσυχες νύχτες των γαλλικών πόλεων

 
Αρχής γενομένης από την 31η Μαρτίου, χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στο υπάρχον πολιτικό σύστημα στο κέντρο του Παρισιού.

Η Γαλλία ήταν ο μεγάλος απών από το παλιρροϊκό κύμα των διαδηλώσεων εναντίον της λιτότητας που έπληξε και τις δύο πλευρές του Ατλαντικού την περίοδο 2011-2012, από τους Αγανακτισμένους της Μαδρίτης μέχρι το Occupy Wall Street της Νέας Υόρκης. Παραδόξως, η χώρα που έχει αποδειχθεί πολλές φορές τους τελευταίους δύο αιώνες ενεργό κοινωνικό ηφαίστειο μεγάλης ιδεολογικής ακτινοβολίας, εμφανίστηκε εντυπωσιακά σταθερή στη δοκιμασία της τελευταίας διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Εδώ και τρεις εβδομάδες, η εικόνα τείνει να αλλάξει. Υστερα από σειρά μεγάλων διαδηλώσεων, απεργιών και καταλήψεων εναντίον του «νόμου Κομρί» (που έλκει την ονομασία του από την υπουργό Εργασίας Μιριάμ ελ Κομρί) για τη μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η Γαλλία αναστατώνεται από το κίνημα «Nuit Debout» (Ολονυκτία). Αρχής γενομένης από την…

View original post 719 more words

Ο μουσικός Άινσταϊν

dimart

Σαν σήμερα πριν από 61 χρόνια, στις 18 Απριλίου 1955, πέθανε ο Άλμπερτ Άινσταϊν. Με αφορμή την επέτειο αυτή, μια αναφορά στη δεύτερη μεγάλη αγάπη του περίφημου επιστήμονα: το βιολί.

einstein-1930synagogue1930, συναγωγή του Βερολίνου

Η φράση «Η μουσική είναι η μεγαλύτερη πηγή χαράς στη ζωή μου» θα ακουγόταν ίσως σαν μπανάλ υπερβολή αν προερχόταν από κάποιον άλλο, και όχι από τον Άλμπερτ Άινσταϊν. Αντιθέτως, όταν φανταζόμαστε τον άνθρωπο που άλλαξε όσο λίγοι την αντίληψή μας για το σύμπαν, που έφερε επανάσταση στην επιστήμη και έγινε συνώνυμο της ανθρώπινης ευφυΐας, να λέει κάτι τέτοιο, μοιάζει παράξενα συγκινητικό.

Ο Άινσταϊν λάτρευε όντως την κλασική μουσική και υπήρξε ώς το τέλος της ζωής του ερασιτέχνης βιολιστής – και μάλιστα, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, αξιοπρεπέστατος ως προς τις επιδόσεις του. «Η ζωή χωρίς μουσική είναι κάτι το αδιανόητο για μένα», είχε πει. Ήταν μια αγάπη που ξεκίνησε, πράγμα όχι και πολύ παράδοξο, μόλις…

View original post 356 more words

Ελεύθερη πρόσβαση ή προπαρασκευαστικό έτος;

Παιδείας Εγκώμιον

journalofanobody:

Kurt Solmssen, Vaughn Morning

Kurt Solmssen, Vaughn Morning

Του Νίκου Τσούλια

Αν καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης είχαμε δώσει το χρόνο και την προσπάθεια που αποδίδουμε στο σύστημα Πρόσβασης των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση για το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, θεωρώ ότι θα είχαμε ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Και αυτό όχι απλά και μόνο λόγω χρόνου και προσπάθειας αλλά κυρίως γιατί δεν θα είχαμε αντιστρέψει τις προτεραιότητες και τα μεγάλα διακυβεύματα που θέτει η θεσμική εκπαίδευση και η παιδεία.

View original post 649 more words

Ο ναός της Ταυροπόλου Αρτέµιδος στην Ικαρία

Όλες οι αναρτήσεις της σειράς αυτής είναι εξαιρετικές. Μπράβο!!!!

ΕΛΛΑΣ


Στη βορειοδυτική πλευρά της Ικαρίας, στην περιοχή Να, ήταν εγκατεστημένος ο περίφημος αρχαίος ναός της Ταυροπόλου Αρτέμιδος. Οικοδομήθηκε τον 6ο αιώνα π.κ.χ. και αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους τόπους λατρείας του νησιού.   

View original post 103 more words

Ο Ναός του Άρεως στην Αθήνα

ΕΛΛΑΣ

Ναός του ΆρηΠρόκειται για μαρμάρινο ναό δωρικού ρυθμού που οικοδομήθηκε περί το 440 π.κ.χ. Κατά παράδοξο τρόπο, σώζεται μεγάλο τμήμα του ναού, όχι όμως και η θεμελίωσή του. Η διαπίστωση αυτή οδήγησε στο συμπέρασμα ότι κάπου στους πρώιμους αυτοκρατορικούς ρωμαϊκούς χρόνους (ύστερος 1ος αι. π.κ.χ.) ο ναός μεταφέρθηκε κυριολεκτικά ολόκληρος από αλλού στο κέντρο του τετραγώνου της Αγοράς, στον ελεύθερο χώρο απέναντι από τον ναό του Πατρώου Απόλλωνος, μόλις στα βόρεια του Ωδείου του Αγρίππα, όπου ξαναχτίστηκε πάνω σε καινούρια θεμέλια και αφιερώθηκε στην λατρεία του Άρεως.

View original post 299 more words