ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

Παγωτό Μηχανής

(Ο ψυχοτρόπος ύμνος)

Μια ζωή είχα δασκαλευτεί να μιλάω μονολεκτικά. Χορτάρι, γυαλιά, χαρτί, εισπνοή, καπνός, όξος, προδοσία, Εκείνος. Μα στα χρόνια που περνούσαν με πίεζαν να μιλώ, να μιλώ, να μιλώ ακόμη και όταν δε σκεφτόμουν. Ώσπου ήλθε η περίοδος που έπρεπε να εξηγώ, μετά η περίοδος που έπρεπε να εξηγούμαι. Τώρα διανύω την εποχή των Ανθρώπων που απολογούνται.

Πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δικαιολογηθεί γιατί πίνει κοκακόλα τρεις φορές της βδομάδα χωρίς να έχω κάτι να γιορτάσω, που ονειρευόμουν μόνο στις πανσέληνους και έκανα έρωτα όταν έπιανε καταιγίδα. Έφτασε ο Αιών που πλέον οι Άνθρωποι δε πανηγυρίζουν, ούτε πενθούν. Τρώνε, πέφτουν και τσακίζονται, πέφτουν και κοιμούνται χωρίς κανένα όνειρο να κρατιέται από το βλέφαρο.

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.*

Πολλά πράγματα μπορώ να αντέξω. Την ανελευθερία, τη φτώχεια, το κλάμα, το κάψιμο…

View original post 46 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s