Cloe and Alexandra

Cloe and Alexandra_cover_aug265 

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη όταν φεύγει.
Ένα δαντελένιο γάντι στα μεταξωτά σεντόνια,
μιαν αχνιστή σταγόνα από λεμόνι
στο μάγουλο του φίλου,
ένα φευγαλέο άγγιγμα στο μπράτσο του εραστή,
ένα αποτύπωμα χειλιών στο πορσελάνινο φλιτζάνι
του τσαγιού που μισοπίνει βιαστικά.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το αραχνούφαντο μαντήλι μουσκεμένο
απ’ τα ξαφνικά δάκρυα της στιγμής
το ομπρελίνο από εύθραυστη βροχή.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το φόρεμά θροίζει καθώς τρέχει,
η βεντάλια της αλλάζει εποχές.
Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη.
Γι αυτό και πάντα φεύγει.
Μόνο, κάποιες νύχτες, αρχίζει κάτι να θυμάται,
φοράει την νεκρική της μάσκα
ρίχνει στάχτη στα μαλλιά της
θαμμένη στη σπηλιά της
θρηνεί τους άταφους νεκρούς.

 

ANTIGONE

When Antigone leaves she always forgets something
a lacy glove on the satin bed-sheet
a steamy drop of lemon
on a friend’s cheek
a stolen touch on a lover’s arm
a lip-mark on the porcelain tea-cup
when she drinks hastily
It is Antigone who forgets
the gauzy handkerchief moistened
by the sudden momentary tears
the little umbrella in the fragile rain
It is Antigone who forgets
the dress that rustles as she walks
the fan that changes seasons
Antigone always forgets something
for this she always leaves
only some nights she starts remembering something
she sprinkles ashes on her hair
buries herself in her cave
and laments for the unburied dead

One thought on “Cloe and Alexandra

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s