Yannis Ritsos




Είναι ένα θαύμα — λέει — και πιότερο ακόμη από θαύμα:

εκεί που τα πάντα εξαντλούνται (και πρώτος εγώ), ανακαλύπτω

ανάμεσα στα βότσαλα, στ’ ακροθαλάσσι, τ’ άγιο κρανίο

του ενός αλόγου του Αχιλλέα — ίσως του Ξάνθου, ανακαλύπτω

την πατερίτσα του Πατριάρχη ανάμεσα στα χαμομήλια,

τη σηκώνω μ’ ευλάβεια, ανεβαίνω τη μαρμάρινη σκάλα,

δεν τη χτυπώ στα σκαλοπάτια, συναθροίζονται τα πλήθη,

στέκω μπροστά στο βήμα, ακούω ν’ ακινητούν τα μαλλιά μου

λυτά στους ώμους μου, τα πλήθη αδημονούν, συνωθούνται,

ανοίγω το στόμα μου να μιλήσω, κι άξαφνα καταλαβαίνω

πως είμαι μουγγός, και μ’ ακούνε.





It is a miracle – he says – more than a miracle:

where everything is exhausted, (and first of all I), I discover

amid the pebbles, at the seashore, the holy skull

of one of Achille’s horses – perhaps that of Xanthos;

amid the chamomiles I discover the Patriarch’s crutch

I pick up it reverently; I climb up the marble stairs,

I don’t pound the steps with it; scores of people gather;

I stand before the podium, I feel my hair becoming motionless,

flowing on my shoulders; scores of people can’t wait, they jostle

I open my mouth to speak and suddenly I understand

I am deaf and they still hear me.




YANNIS RITSOS — POEMS, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη