Ο Κλαύδιος και «Εγώ, ο Κλαύδιος»

dimart

Από την Ιστορία στη Λογοτεχνία κι από κει στη συλλογική συνείδηση 

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

i-claudius

Μια χαρακτηριστική διαφορά ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η Ιστορία, και ιδιαίτερα η αρχαία. Εδώ, ως γνωστόν, αποτελεί το μεγάλο τοτέμ, ταμπού, φετίχ (όποιον ψυχαναλυτικό όρο κι αν σκεφτεί κανείς, μέσα θα πέσει), έναν τοξικό συνδυασμό άγνοιας, διαστρέβλωσης, συμπλεγματικής ανωτερότητας απέναντι στους «βελανιδοφάγους» Ευρωπαίους και κατωτερότητας απέναντι στους θεοποιημένους αρχαίους ημών προγόνους. Μπροστά σε ένα τέτοιο ακροατήριο, το ιστορικό μυθιστόρημα στην Ελλάδα έγινε ένα είδος δύσκολο και πάντα ιδιαίτερα φορτισμένο. Το ίδιο ακροατήριο έχει επιβάλει, εξάλλου, στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο, τον κάθε Παπαφλέσσα και την κάθε Εγώ η Λασκαρίνα.

Στην Ευρώπη δεν ισχύει το ίδιο. Το ιστορικό μυθιστόρημα με αναφορά στην αρχαιότητα παραμένει μια καθαρή, χαλαρή ψυχαγωγία. Και δεν «φταίει» ότι η Ρωμαϊκή Ιστορία υπήρξε λιγότερο λαμπρή ή σημαντική –έστω κι αν εμείς εδώ τελειώνουμε το…

View original post 681 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s