Πέτρες γλυπτές, πέτρες ζωγραφισμένες — η γυναίκα

με τα μακριά, λυμένα μαλλιά, τ’ όμορφο αγόρι

ωραία που γέρνει το μέτωπό του, ο κομψός πρίγκιπας

έχασε το `να του σαντάλι ανάμεσα στα κρίνα, η γερόντισα

χαμογελάει ακόμη στα παιδιά της που λείπουν. Εγώ

δεν ξέρω τί μου λείπει — κάτι αόριστα ορισμένο —

κι έτσι δεν ξέρω κατά πού και πότε να χαμογελάσω.





Sculptured stones, painted stones – the woman

with long, free-flowing hair, the handsome boy

how nicely he leans his forehead; the elegant prince

lost one of his sandals amid the lilies, the old woman

still smiles at her children who have left. I don’t

know what I miss – something vaguely certain –

thus I don’t know when or to which direction to smile.




~ YANNIS RITSOS — POEMS, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013                                                         ~ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ — Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη




Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s