REMORSES AND REGRETS

10498399_10204431995659595_5290973053343686622_o

ΧΩΡΟΣ

 

Τ’ ακροδαχτύλια μου αποκαλύπτουν τον κρυμένο σου ερωτισμό καθώς τα σώματά μας ενώνονται αρμονικά: ροδοπέταλα που απλώνουν την αγιοσύνη τους κι αχτίνες ερμαφρόδιτες ερωτικά κατακτούν το χώρο ανάμεσα στα κορμιά μας όταν με πάθος εισέρχομαι στο βασίλειό σου

 

—Πάλι ονειρεύεσαι τη χαμένη σου αγάπη; Χα χα, ερωτιάρη στραβά σκέφτεσαι.

 

Ο ίσκιος που τα σώματά μας σχηματίζουν στο πάτωμα του φωτερού δωματίου μάρτυρας της στιγμής του οργασμού μας

 

—Σταμάτα να τη σκέφτεσαι. Έφυγε. Προσγειώσου ερωτιάρη.

 

Σ’ αγαπώ: ιερότητα της ερωτικής μας κορύφωσης

 

—Γνωρίζω πως θα ` θελες να την είχες στη ζωή σου. Αλλά δεν γίνεται. Ξύπνα στην

πραγματικότητα ερωτιάρη.

 

Με πάθος το φως ταξιδεύει στ’ αλμυρά στενά της σάρκας μας και μεταλλάσει τη στιγμιαία λαιμαργία του θανάτου: στέρεος ο κενός χώρος, λυγερή η καμπύλη του αιώνειου

 

—Σε γνωρίζω καλά ερωτιάρη κι εκείνη καλά σ’ εγνώριζε. Αλλά έφυγε κι εγώ είμαι εδώ.

 

 

SPACE

 

My fingertips unfold your body’s sexuality as our thighs harmoniously interlock: petals of the red rose spread their divineness as the slivery light armored with its hermaphrodite lust conquers the space between our bodies when I passionately entered your domain.

 

— Again you daydream of your lost lover? Ha, ha, lover-boy you’ve gone wrong.

 

Shadow of the statue our bodies create on the floor of the lit room witnesses our orgasmic moment.

 

—Stop thinking of her. She’s gone and done with. Wake up to reality lover-boy.

 

I love you: unction of our consummation.

 

—I know you wish she was in your life. But that isn’t so. Wake up to reality lover-boy.

 

Passionately the light traverses to the sultry narrows of our flesh transcending the momentary aggressiveness of death solidity of the empty space, fluidity in the curve of infinity.

 

—I know you well lover-boy and she knew you well too. But she’s gone and I’m here.

 

 

Η Οδύσσεια του Κον Τίκι

dimart

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Ήταν ένα αδιανόητο ταξίδι. Η επιστημονική κοινότητα το ονόμασε «αποστολή αυτοκτονίας». Η National Geographic Society αρνήθηκε να το υποστηρίξει, βέβαιη για την καταστροφική του κατάληξη. Κι όμως, σαν σήμερα, στις 7 Αυγούστου του 1947, το Κον Τίκι, η σχεδία του Νορβηγού Θορ Χάιερνταλ και των πέντε συντρόφων του, έφτασε από το Περού στην Πολυνησία αφήνοντας τον πλανήτη άναυδο.

Ο Θορ Χάιερνταλ δεν ήταν κάποιος τυχαίος παλαβός που θέλησε να κάνει κάτι απλώς για να το κάνει. Μετά από σπουδές ζωολογίας και γεωγραφίας στο Όσλο, ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την (ανθρωπολογική) ιστορία και τον πολιτισμό της Πολυνησίας. Στην Πολυνησία πήγε με τη γυναίκα του και για τον μήνα (ή μάλλον, χρόνο) του μέλιτος, το 1937, στα 22 του, για να ζήσουν κοντά στη φύση, μακριά από τον πολιτισμό.

10313013_10204432062461265_6473917144227306651_n

Εκεί, ένας ιθαγενής γέροντας (ο τελευταίος, όπως έλεγαν, από πολλές γενιές κανιβάλων), όταν ο Θορ τον ρώτησε από πού είχαν έρθει…

View original post 899 more words

Η Ελλάδα σε μόνιμη κρίση;

Παιδείας Εγκώμιον

thunderstruck9:
“ Patrick Procktor (British, 1926-2003), Figures in a black setting, 1963. Oil on canvas, 48 x 48 in.
”

Patrick Procktor (British, 1926-2003), Figures in a black setting, 1963

Του Νίκου Τσούλια

Υπάρχει μια βεβαιότητα, κοινά αποδεκτή. Για να επιλύσεις ή για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα θα πρέπει πρώτα πρώτα να το κατανοήσεις καλά και να συνειδητοποιήσεις με τον πιο απόλυτο τρόπο όλες τις πτυχές του χωρίς ψευδαισθήσεις και προκαταλήψεις, χωρίς ωραιοποιήσεις και φαντασιώσεις. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στα μεγάλα προβλήματα. Και αφορά και τη σημερινή μείζονα και σύνθετη κρίση της χώρας μας.

View original post 692 more words

Η κρυφή σπηλιά στον ποταμό Νέδα, όπου οι αρχαίοι λάτρευαν τη θεά Ευρυνόμη

ΕΛΛΑΣ

1780694_736221193063810_1983866498_nΣε ένα απόμακρο σπήλαιο της αρχαίας Αρκαδίας βρισκόταν το ιερό της Ευρυνόμης, της θεάς που σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο δημιούργησε τον κόσμο. Στην αρκαδική μυθολογία η Ευρυνόμη είχε περίοπτη θέση.

View original post 427 more words