Cloe and Alexandra_cover_aug265


Ένα ποίημα με τριγυρίζει από χθες.
Μου φέρνει πονοκέφαλο και ζάλη.
Αποστρέφω το κεφάλι.
Με την άκρη του ματιού
το διακρίνω
πηχτό λεκέ
στην άκρη του γραφείου.
Δεν είναι προσωπικό, του λέω
δεν θέλω άλλα ποιήματα
ούτε ατμόπλοια με ρύζι φορτωμένα,
χόρτασα τα υπερπόντια ταξίδια
με βαπόρια υψηλών προδιαγραφών
μια σχεδία θέλω μόνο
σε πλαστική αυτοσχέδια πισίνα
σε μιαν αυλή σιδερικών,
ένα αναπαυτικό κορμί μια πάνινη καρέκλα
για να ξεκουραστώ.
Έτσι του είπα.
Κι αυτό με εκδικήθηκε.
Και γέμισε με σένα και από σένα.
Κι έγραψε τον εαυτό του.



A poem has been swirling around me since yesterday.
It gives me a headache and vertigo.
I turn my head to the side.
At the edge of my vision
I discern it
thick stain
at the edge of my desk.
This is not personal—I say to it
I don’t want any more poems
nor steamships loaded with rice,
I am fed up with the oceanic voyages
on ships of high underwriter’s costs
a raft is all I want
in a plastic self-contained pool
in a yard full of rusted metal,
one restful body, a chair made of cloth
to rest
This I said to it.
And it took its revenge on me.
And it got filled by you and with you.
And it wrote itself.
~CLOE and ALEXANDRA, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, 2013

One thought on “CLOE and ALEXANDRA

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s