Ιφιγένεια Σιαφάκα, To τραγούδι του λύγκα

Ενύπνια Ψιχίων

To τραγούδι του λύγκα

Γι’ αυτό εσύ θα δείξεις –άσε που θα το βρουν αυτοί, αν τελικά δεν με αγγίξεις πεθαμένο– εκείνο το χαρτάκι που ’ναι καρφιτσωμένο στην αριστερή την κάλτσα μου. Τη βλέπεις. Μην απορήσεις που φοράω μόνο μία, αν και γουλί και τσίτσιδος. Άφησα μια κάλτσα μόνο εξ ανάγκης, τρέμοντας από φόβο μήπως κάνας αέρας ή τίποτε άλλο που δεν περνάει τώρα απ’ το μυαλό μου κάνει ζημιά σε τούτο το ευλογοφανές πειστήριο, πως είσαι αθώος ως τα μπούνια δηλαδή: «Πατέρα, απέτυχα ως καλλιτέχνης. Συγχώρεσέ με. Σ’ αγαπώ». Γάντι κολλάει, γάντι στην περίπτωση. Δε συμφωνείς κι εσύ;

Ποιος το σινάφι μου το παίρνει σοβαρά; Μισότρελο, αλαφιασμένο, γραφικό, ιδεολόγοι, ονειροπόλοι, κουλτούρα να φύγουμε και πράγματα άνοστα, βαριά και τα λοιπά και τα λοιπά και δε βαριέσαι… όσα δε φθάνει η άσημη διαπλεκόμενη αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Και ιδού το κρεμαστάρι ! Όλα επιτρέπονται άλλωστε σε μας, αυτοκαταστροφή κυρίως. Είναι τόπος κοινός, κατ’ επανάληψη…

View original post 102 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s