Haris Vlavianos//Χάρης Βλαβιανός

images

 

Ο ΜΠΑΙΡΟΝ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ, ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ

 

 Αν για τη νιότη σου θρηνείς γιατί να ζεις;

Εδώ είναι η γη του ένδοξου θανάτου!

Όρμα στη μάχη, δώσε δίχως δισταγμό

Την τελευταία σου πνοή εδώ κάτω!

 

Ζήταεύκολο να ζητάς, όχι να βρεις

Τάφο στρατιώτη, τον καλύτερο για σένα

Ύστερα κοίτα γύρω, διάλεξε το χώμα

Όπου θα γείρεις για ναναπαυτείς.
«Σήμερα κλείνω τα τριάντα έξι»,  Μεσολόγγι, 22 Ιανουαρίου 1824

 

«Ποιος θα έγραφε,

αν είχε κάτι καλύτερο να κάνει»,

είπε ο Λόρδος στον Έλληνα υπηρέτη του,

καθώς από το στενό παράθυρο

του ετοιμόρροπου σπιτιού του

κοίταζε τα στίφη των Οθωμανών

να συγκεντρώνονται γύρω από τα τείχη της πόλης.

 

Είχε μόλις ολοκληρώσει

την πρώτη στροφή του ποιήματος

που έμελλε να ’ναι το τελευταίο του.

Τη μέρα εκείνη έκλεινε τα τριάντα έξι.

Τρεις μήνες αργότερα

ο ξένος, εμφύλιος τόπος

που είχε επιλέξει για πατρίδα του,

θα του χάριζε αυτό που ποθούσε:

θάνατο αντάξιο του ονόματός του,

έξοδο ηρωική από την αφόρητη πλήξη της poesie.

 

 

LORD BYRON JUST BEFORE, JUST AFTER

 

                       If you lament for your youth why you live?

                       Here is the land of the glorious death!

                       Rush into the battle, give without hesitation

                       your last breath at this very point!

 

                       Long for — it’s easy to live, not to find —

                       your burial site, soldier, the most appropriate for you

                       then, look here, choose the soil

                       where you will lean and rest

 

Today I turn thirty years old, Messologi, January 22, 1824

 

Who would be a writer

if one had something better to do?

Lord Byron asked his Greek servant

as he gazed through the open window

of his old crumbly house

the hordes of the Ottoman Empire soldiers

encircling the walls of the city.

He had just finished

the first verse of the poem

which was meant to be his last.

That day he turned thirty years old.

Three months later

the strange, civil-warred place

which he had chosen as his homeland

would grace him his wish:

a death worthy of his name

a heroic exit from the unbearable boredom of poetry

 

Translated by Manolis Aligizakis

Joseph Vacher, ο δολοφόνος των μικρών βοσκών – I

Έγκλημα και Τιμωρία/Crime and Punishment/Crime et Châtiment/Delitto e castigo/Преступление и наказание

vacher_001

Της Νίνας Κουλετάκη

Το 1888, το Λονδίνο συγκλονίστηκε από τις άγριες δολοφονίες πέντε πορνών.  Ο δράστης, ο οποίος παραμένει άγνωστος πέρα από κάθε αμφιβολία μέχρι σήμερα, κατάφερε να γίνει στην ιστορία του εγκλήματος εμβληματική φυσιογνωμία και να εμπνεύσει –και να συνεχίσει να εμπνέει- παντός είδους έργα (λογοτεχνικά, κινηματογραφικά, τηλεοπτικά κ.λ.π.).  Φυσικά, πρόκειται για τον διαβόητο Τζακ τον Αντεροβγάλτη.

Πέντε χρόνια μετά την δράση του, σε μια άλλη χώρα, ένας άλλος δολοφόνος θα έχτιζε τον δικό του αιματηρό μύθο. Παραμόνευε και ξεκοίλιαζε νεαρές βοσκοπούλες και έγινε γνωστός ως ο Γάλλος Αντεροβγάλτης.  Σε αντίθεση με τον άγγλο «συνάδελφό» του, δεν έγινε ποτέ τόσο διάσημος, για έναν και μόνο λόγο: συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε, ενώ ο χασάπης του Whitechapel παραμένει τυλιγμένος με τον μανδύα του μύθου. Το ίδιο, εξάλλου, συνέβη και με τον σύγχρονό του Ιταλό VincenzoVerzini, σειριακό δολοφόνο αλλά και κανίβαλο.  Κυρίες και κύριοι, σας παραδίδω τον JosephVacher

View original post 806 more words

Το Ιπποδρόμιο των Δελφών, ένα από τα παλαιότερα της Ελλάδας

ΕΛΛΑΣ

ippodromΒρέθηκε στους Δελφούς, φέτος, ένα από τα παλαιότερα ιπποδρόμια στην Ελλάδα, μετά από μια έρευνα που διήρκεσε περισσότερο από δύο αιώνες.

View original post 129 more words

Μουσείο Αφής: Ψηλαφώντας τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό

ΕΛΛΑΣ

Κανένα άγαλμα δεν έχει δεχθεί τόσα …χάδια όσο αυτά. Η Αφροδίτη της Μήλου, ο Ερμής του Πραξιτέλη, ο Ποσειδώνας, ο Ηνίοχος των Δελφών, ο Κούρος της Βολαμάνδρας, «ζωντανεύουν», εδώ και 25 περίπου χρόνια, κάτω από τα ακροδάχτυλα μικρών και μεγάλων, δίνοντας πνοή και περιεχόμενο σε ένα κάλλος, που τα μάτια δεν μπορούν να μετουσιώσουν.

View original post 188 more words

Mario Domínguez Parra – Δύο ποιήματα

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

[ Μετάφραση: Άννα Νιαράκη και Mario Domínguez Parra]

Ια

 

Σε ένα σημάδι 

 κοινό ενός

συνόλου,

που την περιλαμβάνει, 

μας έκαναν

άξονα,

ζώνη νεκρή

σαν πηγή,

εξαντλημένη με τα

μάτια σε ζηλόφθονο

μωσαϊκό

άσφαλτο

Εκείνη, δεν ερωτοτροπεί

πίσω από ένα θάμνο

δεν είναι ένα πρόσωπο

ή μια λίμνη

μα ουλή

η κάλυψη

ξεκίνησε

κατολίσθηση

αδιαφάνειας

Σαρωμένοι

σε μικροκλίμα

δύο άνεμοι που

παρέτειναν

ένα εικονοστάσι

δυο χειλιών

Το κρύο που παραμένει

εντός μας

οι ερωτήσεις

και τα γέλια

Ο κεραμικός

άθραυστος

διάλογος

και τα πινέλα

του δέρματος.

 

 

XXVII  

Δασύτριχος

στις σπηλιές

που μετανοούν

αυστηρές

Χωρίς να φυσάει

μπροστά τους

ένα σημάδι

θλίψης

σύνδεσεις και σκέψεις

σε μια πηγή

ο επόμενος να ξεσκίζεται

ανάμεσα σε

λιγοστούς προμαχώνες

Χάντρες για να

φτιάχνεις μάσκες πάνω

            στο διάκενο

λιπόσαρκος ως

έναν ουρανό λαμπτήρων

Πραότητα

του ιξούς

που διαπερνάται

από τις κυανές στοές

σκανδάλου

δύο προσώπων

Να ρέεις

τους δικούς σου στόχους

View original post 32 more words

Γιάννης Λειβαδάς – Μετάφραση: η κενομαχία της μεταγραφής του λόγου

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

λειβαδάς

Συνδέονται αναγκαστικά ο μεταφραστής με τον δημιουργό του έργου; Όχι, οι δύο δυνάμεις παραμένουν διάφορες η μία προς την άλλη, διότι το πρωτότυπο υποχρεώνει το πρόσωπό που το ακολούθησε, τον μεταφραστή, στον δικό του χρόνο και στη δική του αναταραχή, με τρόπο που το δεύτερο πρόσωπο δεν είναι σε θέση να πράξει το ίδιο για το πρώτο· ούτε καν κάτι ανάλογο.

Το δεύτερο πρόσωπο, λοιπόν, αντιπροσωπεύει την «παράδοση» προς το πρώτο, αποτελεί, υπό την έννοια μιας πεπρωμένης ανάδειξης, την εναπόθεση στο πρώτο. Έτσι, το πρώτο πρόσωπο, εκείνο του δημιουργού, τελεί εξαρχής, από την ένδειξη κιόλας της δημιουργίας του έργου, υπό πνευματική μέθη· έχοντας ήδη καταναλώσει τον ζωμό του κλήματος που μελλοντικά, το δεύτερο πρόσωπο, εκείνο του μεταφραστή, θα παράξει.

Πριν από χρόνια, καθώς ολοκλήρωνα τη μετάφραση αρκετών εκ των ποιημάτων που ο ίδιος ο ε. ε. κάμινγκς είχε επιλέξει ως αγαπημένα του¹, είχα σημειώσει, μεταξύ άλλων, στο εισαγωγικό κείμενο: «Μα…

View original post 316 more words

Félix Francisco Casanova (κείμενο- μετάφραση: Άτη Σολέρτη)

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

felix francisco casanova

Félix Francisco Casanova (1956-1976)

 

   O Φέλιξ Φρανθίσκο Κασανόβα (Σάντα Κρουθ ντε λα Πάλμα, 28 Σεπτεμβρίου 1956 – Σάντα Κρουθ της Τενερίφης, 14 Ιανουαρίου 1976), ήταν γιος του γιατρού και επίσης ποιητή Φέλιξ Κασανόβα ντε Αγιάλα.

Παρά τη σύντομη διάρκεια της ζωής του, κατάφερε να αφήσει πίσω του ένα έργο αυθεντικό, έντονο και συνάμα παράδοξο, που χαρακτηρίζεται από εκπληκτική ωριμότητα τόσο στο πεδίο της ποίησης όσο και σ’ αυτό του πεζού λόγου. Όπως έλεγε κι ο ίδιος ο ποιητής προσδιορίζοντας τον εαυτό του: «Είμαι ο παππούς του εαυτού μου και βλέπω την παιδική μου ηλικία να παίζει». Ο πατέρας του συγκεκριμένα ανέφερε για τον νεαρό συγγραφέα: «Από μικρή ηλικία -ήδη από τα εφτά ή οχτώ χρόνια- συνήθιζε να με εκπλήσσει με ασυνήθιστες φράσεις και εγώ αναρωτιόμουν πού θα μπορούσε να τις έχει διαβάσει. Ήταν εκφράσεις εύγλωττες, σχεδόν σουρεαλιστικές και μυστικιστικές, τις πηγές των οποίων μου ήταν αδύνατον να εντοπίσω…

View original post 1,375 more words

Στο Ωραιόκαστρο

Στρατής Φάβρος - Strates Fabbros

Εκείνοι που πρέπει να κατανοήσουν τυφλοί
και εκείνοι που θα έπρεπε να νουθετούν κωφοί .
αδήριτος δάσκαλος μόνος
ο αναπότρεπτος της τραγωδίας πόνος.

Να λέν συνέχεια στα αλώνια
το πάθος μάθος κι ακόμα
χρόνια τόσα όσα πετούν τα χελιδόνια
δεν μάθαμε απ’ τα δεινά που καιν’ το σώμα

Μεσολόγγι και Μικρασία να μας θυμίζουν
την τραγωδία δεν την ξορκίζουν
“ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες”
της ιστορίας μένουμε μείς φιρκτοί θαμώνες

Κι όταν γυρίσει το ρολόι
ξερό τ’ανάλλαχτο κενό κεφάλι
ικανοί πια μόνο για μοιρολόι
θα το χτυπούμε πικρά και πάλι

Στρατής Φάβρος

View original post