Nostos and Algos (Nostalgia)

ΑΔΙΑΙΡΕΤΟ

 

Στάθηκε καταμεσίς στους τάφους

με τ’ αγαλματίδια να παριστάνουν

νεκρούς συντρόφους

τ’ αεράτο του χαμόγελο αντανακλούσε

δόξα παλιάς εποχής

ξάφνου βύθισε τα μάτια του στα δικά μου,

ένας στεναγμός απαλός

σαν του μικρού αγάλματος ακούστηκε

ν’ αφήνει τα χείλη του σαν νάλεγε —

μοναχά αυτό τ’ αέρινο χαμόγελο θα παραμείνει

να το θυμάσαι την ώρα της δικαιοσύνης.

 

Αυτό μόνο το χαμόγελο θα παραμείνει

τ’ άλλα όλα μαραίνονται και σβύνουν

σαν στον άνεμο τ’ άρωμα γιακίνθου

σαν την αγάπη σου για τη γυναίκα

 

όλα χάνονται σαν μέσα από σίτα

άμμος στα δάχτυλα σου

 

μα τούτη η στιγμή για πάντα θα διαρκέσει

γιατί το τώρα δεν μπορέσανε ποτέ

να το διαιρέσουν σαν όλα τ’ άλλα

που γι’ αυτά έχουν βρει

σταθμά και τεμαχίδια και συστατικά

 

 

UNDIVIDED

 

He stood amid the gravestones

and the statuette resembling

our dead comrade

with his airy smile

still reflecting on bygone glorious days

suddenly his eyes dived deep in mine

he let a sigh go as silently as

the statuette’s saying: only

this graceful smile stays forever

remember this at the hour of reckoning.

 

Only this graceful smile remains

all the rest perish, they vanish

like the hyacinth’s fragrance

in the wind’s teeth

like your love for a woman

 

all disappear like the sand through a sieve

or the fingers of your hand yet

 

this moment will last forever

because only the now can’t be divided

for everything else they have found

pieces, fractions, elements

 

~Nostos and Algos, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2012

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s