The man who

Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

Την παράσταση «The man who» ( των Peter Brook και Marie-Helene Estienne, βασισμένη στο πολύ ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου, βιβλίο «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με το καπέλο του και άλλες κλινικές ιστορίες» του Oliver Sacks) την παρακολούθησα πριν δυο χρόνια στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Renate Jett. Πρόκειται για 17  σύντομες σκηνές  από την καθημερινότητα  ποικιλοτρόπως διαταραγμένων ατόμων στο χώρο του  ψυχιατρείου. Οι ηθοποιοί υποδύονταν εναλλάξ τους γιατρούς και τους ασθενείς προβληματίζοντας σκόπιμα σχετικά με το «ποιός  δ ε ν  είναι τελικά διαταραγμένος»-εντός και εκτός σκηνής. Διαβάζοντας σήμερα ξανά, για πολλοστή φορά, το πρόγραμμα και το κείμενο της παράστασης, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα κομμάτια-σε μετάφραση Δημήτρη Τάρλοου και Στρατή Πασχάλη- που έμειναν για καιρό πολύ στη μνήμη μου, ενθαρρύνοντάς με να επαναξιολογήσω τη σημασία της τελευταίας, προσεγγίζοντας για πρώτη φορά την ύπαρξη μου «μνημονοκεντρικά».

Ήμουν ευτυχής

που είχα τη δυνατότητα

να ελαχιστοποιούμαι

View original post 209 more words

Arthur Rimbaud, Το μεθυσμένο καράβι… / Le bateau ivre…

To Koskino

………………………….
Dans les clapotements furieux des marées,
Moi, l’autre hiver, plus sourd que les cerveaux d’enfants,
Je courus ! Et les Péninsules démarrées
N’ont pas subi tohu-bohus plus triomphants.

Μέσα στους φοβερούς παφλασμούς των πλημμυρίδων,

Τον άλλο χειμώνα, Εγώ, πιο κουφός κι από μυαλό παιδιού,

Έτρεξα! Κι οι λυμένες Χερσόνησοι

Ποτέ τους δεν έσυραν Χάος πιο θριαμβικό.
………………………………………………………….
J’aurais voulu montrer aux enfants ces dorades
Du flot bleu, ces poissons d’or, ces poissons chantants.
– Des écumes de fleurs ont bercé mes dérades
Et d’ineffables vents m’ont ailé par instants.

Πόσο θα ‘θέλα να δείξω στα παιδιά τα λυθρίνια

Του γαλάζιου κύματος, τα χρυσά ψάρια, τα ψάρια που τραγουδούν

Αφροί λουλουδιών νανούρισαν τα φευγιά μου

Κι άνεμοι ανείπωτοι, στιγμές, με φτέρωσαν.
…………………………………………………………………
Je sais les cieux crevant en éclairs, et les trombes

Et les ressacs et les courants : je sais le soir,

L’Aube exaltée ainsi qu’un peuple de colombes,
Et…

View original post 41 more words

Tasos Livaditis//Τάσος Λειβαδίτης

cover

ΥΠΟΠΤΕΣ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ

 

Ίσως όμως και να `ταν ένα πρόσωπο φανταστικό, γι’ αυτό

και περισσότερο επικίνδυνο, τον συναντούσα στο διάδρομο ή

πίσω απ’ τα νοσοκομεία, την πρωτη φορά έκανε πως δε με γνώριζε

“Ιωάννη” του λέω “δεν κρεμαστήκαμε μαζί;” — από τότε έχω πά-

ντα μιαν άλλη ηλικία απ’ την αληθινή,

όπως εκείνο που θα μας συντρίψει είναι μια λεπτομέρεια που

πέρασε απαρατήρητη — και θα `ρθει η ώρα κάποτε να τη θυμη-

θούμε.

 

 

SUSPICIOUS ENCOUNTERS

 

Perhaps he was an imaginary person and for this reason more

dangerous; I would meet him in the hallway or behind the hospitals;

the first time he pretended he didn’t know me “John” I said to him,

“didn’t we get hanged together?”— since then I am of a different

than my true age

like what will shutter us is a detail that has gone unnoticed —

and time will come when we’ll remember of it.

 

Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.ca

www.manolisaligizakis.com

Ο παλιός δρόμος (Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ο παλιός δρόμος (διασκευή του τραγουδιού Πάλιωσε το σακάκι μου του Βασίλη Τσιτσάνη)

Διασκευή & διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, Στέλιος Μακρυδάκης, Λάκης Καρνέζης
Ηχογράφηση: 1962 (Columbia GCX 101)

Δίσκος: Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη

Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος | το τρίχορδο της ψυχής μας

View original post

Καλοκαίρι με την Έβελυν

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

kalokai

Εγένετο λήθαργος λοιπόν
Και εγένετο λύπη κυλιόμενη
Η Ωραία επήρε έπαθλο το Τέρας
Ένα φαλλό απόκοσμο
Οσονούπω, της είπε, ο φρενοβλαβής γαμιάς
θα σου δώκω επί πίνακι τον Πρίαπο
νύχια απ’ τις φλέβες στην ωμοπλάτη όπου
λάμπουσα απέβαλε η ανθρωπότητα
και εγένετο αίμα και μωβ φτερά
κλαράκια και κοχύλια
αμμουδιές και δηλητήρια
δαντέλα και καταδρομικές μπότες
και εγένετο κοψίδι κάποιου άστρου
αποικία από μασημένα Αχ! μακρόσυρτα.

Ο αφαλός αλλόθρησκος
το χνούδι έσταζε υγρά στα μούτρα του κλειδούχου
έξω απ’ την Άμφισσα τα άμφια φόρεσα
έδειξα δόντια, γρύλισα
η γλώσσα γράδωσε στα τέμπλα

Αχ! η Έβελυν είχε ένα γελαστό αιδοίο γεμάτο εκρηχτικά
μα τη συγχώρεσα

View original post

Of Hamlet, Hnakra, and Holiness — All Nine

Of Hamlet, Hnakra, and Holiness By Doug Jackson In Greek mythology, Melpomene, the muse of tragedy, is the daughter of Zeus by Mnemosyne, who personifies memory. The name literally means, “the melodious one.” So tragedy is God-impregnated memory that sings our sorrow. Inexorability separates tragedy from other bad experiences, like stupidity or rotten luck. Oedipus […]

via Of Hamlet, Hnakra, and Holiness — All Nine

μεθ’ υμων με θυμον μετα θυμου και ανυποληψεως

σημειωματαριο κηπων

βρεθηκα χτες το απογευμα στο κολωνακι και φοβαμαι οτι θα φανω μιζερη και μικροψυχη με τη σημειωση που θα κρατησω τωρα αλλά δεν ειναι αυτος ο σκοπος, για την αφελεια μου θελω να μιλησω και για το πώς ακομα εκπλησσομαι μερικες φορες μολονοτι κατα βαση τιποτα πλεον δεν με εκπλησσει λεω, λοιπον δεν ηταν εντελως τυχαια που βρεθηκα, βασικα ηταν μια μερα με πολλες δουλειες και οταν εχω πολλες δουλειες ο κανονας ειναι παντα να περναω στο τελος κι απο το χωριο μου, ετσι το λεω γιατι εκει οντας η πατρογονικη μου κληρονομια και η παιδικη γειτονια μου, και μολονοτι απο μικρη την απαρνηθηκα και την εγκατελειψα ασπλαχνα (για τη μαμα μου τουλαχιστον) δεν εχω ομως κι αλλο χωριο, οπότε όποτε πολλα να κανω εξω εχω, εκει πηγαινω στο τελος για δουλειες και για ψωνια και στην αρχη εκανα οντως μερικα ψωνια, επρεπε να παρω κι ενα δωρο για…

View original post 1,468 more words

η βροχή/ ο ασαφής θάνατος 

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας


Η μυρωδιά του κερασιού στη γλώσσα μου,
βυθίστηκε βράχος
με καυτή κοιλιά και παγωμένα μέλη,
πηχτή σταγόνα χρόνου δίχως όρια,
όζον αψύ και θρυμματισμένη στάχτη/

Μετράω τη βροχή στα πλευρά σου ενώ βαριανασαίνεις,
σε κάθε στάση,
ένας φάρος με σκουριασμένο κάτοποτρο,
τρίζει στη χωρική του περιδίνηση/
μόλις φτάνει το σκοτάδι,
ζωγραφίζεις
στον τοίχο μιαν όρθια μέλισσα
-κύτταρο-
που διατάσσει τη στιγμή καθ´ ύψος,
και υλοποιεί
το χρόνο – σταγόνα μελιού/

Ενώ οι φωλιές του νερού
υποχωρούν,
σπίθες – κερί μυρίζουν έγκαυμα,
κι η εικόνα κλαίουσα περί της ουλής,
φέγγει απ’ το κελί, τα μάγουλα της Παναχράντου εν αρμονία/
Εκεί, στο καμένο χώμα της άνοιξης,
μια αποτυχία κυψέλης
που ζυμώνει με λάσπη,
θηλυκώνει ακριβώς
στη δαντέλα του νερού προς τον ασαφή θάνατο/

(να σμίξεις με τη βροχή
σημαίνει
-φτωχή σταγόνα-
απώλεια ταυτότητας,
εντός του πλημμυρισμένου όλου)

photo: Alvin Langdon Coburn
Leicester Square (The Old Empire Theatre)
1908,published 1909
Photogravure on…

View original post 15 more words