Ovations for Gideon.

Ταύτα δια την αποκατάστασιν της αληθείας

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

fisi

Κάποιοι στήνουν αυτί να τους πει η φύση κάτι. Μα η φύση δεν μιλά. Η φύση δεν βλέπει και δεν σκέφτεται. Η φύση μόνο γεννά. Είναι αιωνίως λεχώνα.

Η φύση είναι ξέχωρη απ’ τον τυπικό και ανθρωπόμορφο ορθολογισμό, με σκοπό να απελευθερώσει τη σκέψη ακόμα και σε επιβράβευση της τερατωδίας.

Η φύση γεννά μα δεν διαθέτει μητρικό ένστικτο. Το μητρικό ένστικτο εκτός από προστασία είναι και Κυριαρχία. Η φύση διαμορφώνει η ίδια τις δυνάμεις που θα την καταστρέψουν. Κάθε γέννα της έχει μέσα τον ιερό σπόρο της καταστροφής.

Η φύση είναι λεσβία σαν εμένα. Τα δυο φύλλα της γίνονται ένα. Τα δυο φύλλα της χαίρονται τον ερωτικό πλουραλισμό. Την πανγαμία. Τη φύση που πάει με τη φύση και τη φύση που γαμάει τη φύση.

Μέσα σε τούτη τη μορφική αλληλουχία και την συνεχή ανάπλαση που η φύση την δηλώνει ως θάνατο στο ενεχυροδανειστήριο των ειδών, η αντιστροφή της ευαίσθητης παθητικότητας…

View original post 79 more words

Μια μέρα στο Κέντρο

style rive gauche

Κυριακή πρωί κατεβαίνοντας την Λεωφόρο Αμαλίας ο δρόμος μας βγάζει στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Ωραία ξεκινήσαμε και αυτή την ανάρτηση! Όχι, εντάξει! Κάναμε μια βόλτα στα μουσειακά -πως να τα πω η δόλια;- μνήματα και πήραμε τον κατήφορο για κέντρο. Οι επιλογές πολλές για τον κυριακάτικο περίπατο, εμείς θα σας παρουσιάσουμε τις δικές μας, οι οποίες μας άφησαν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένους!

Στάση Πρώτη: για καφέ στην Κιμωλία

nivoslide10

Κάτι ο καλός καιρός, κάτι ο καλός μου φίλος ο Όμηρος που δεν μου χαλάει ποτέ χατίρι, σήμερα βρεθήκαμε στην Υπερείδου 5 σε ένα από τα πιο όμορφα καφέ του Κέντρου, στην περιβόητη Κιμωλία! Εξωτερικά υπάρχουν τα τυπικά τραπεζάκια των καφενείων της περιοχής, πολύχρωμα και παιχνιδιάρικα. Μην μασάς όμως, που να δεις τι σε περιμένει μέσα! Από το πρώτο σκαλοπάτι καταλαβαίνεις ότι κάτι πολύ-πολύ καλό συμβαίνει εδώ πέρα. Το πολύχρωμο σκηνικό συνεχίζεται και εσωτερικά, οι τοίχοι είναι γεμάτοι με πίνακες και…

View original post 420 more words

Ανέστης Ευαγγέλου, Στην καταφρόνια και στη φτώχεια

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Βασίλης Τσιτσάνης, Της φτώχειας τα κουρέλια
(τραγούδι: Στέλλα Χασκήλ, Βασίλης Τσιτσάνης & Αθανάσιος Γιαννόπουλος (1952))

Στην καταφρόνια και στη φτώχεια

[Από την ενότητα Μετά την καύση]

Στην καταφρόνια και στη φτώχεια πέρασες τα χρόνια σου-
μην το ξεχνάς.
Κι αν τώρα
τόσο αναπάντεχα εγύρισε ο τροχός
και βρήκες ρούχα κι έντυσες τη γύμνια σου
και σπίτι και φωτιά να ζεσταθείς
και δυο γλυκές κουβέντες–
μη λησμονείς ποτέ την προσφυγιά
και μιαν αγάπη για τους στερημένους.

Από τη συλλογή Το διάλειμμα (1976) του Ανέστη Ευαγγέλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανέστης Ευαγγέλου

View original post