Yannis Ritsos Review

Ritsos_front large




In an age devoid of political radicalism in poetry, a White Rock translator takes a leap of fervor.

Unsuccessfully nominated nine times for the Nobel Prize for Literature, Greek poet Yannis Ritsos (1909 — 1990) is little-know in North America.


Manolis Aligizakis of White Rock hopes to change that. From among Ritsos’ 46 volumes of poetry, Cretan-born Manolis (his pen name excludes the last name Aligizakis) has translated fifteen of the poet’s books for an unusually hefty volume, Yannis Ritsos-Poems (Libros Libertad $ 34), presenting a panorama of Ritsos’ work from the mid 1930s to the 1980s.

Manolis first encountered Ritsos’ inspiring words as a young in Greece, in 1958, when composer Mikis Theodorakis — of Zorba the Greek fame — set to music some of Ritsos’ verses from Epitaphios — a work that had been burned by Greece’s right wing government at the Acropolis in 1936. “I was moved in an unprecedented way by the songs,” says Manolis. “They were like a soothing caress to my young and rebellious soul at a time when the Cold War was causing deep divisions in Greece and the recent civil war had seen our country reduced to ruins.”

Yannis Ritsos was an ardent nationalist who most notably fought with the Greek resistance during the Second World War. His 117 books, poetry, prose, plays and translations, are suffused with communist ideals. When Ritsos received the Star of Lenin Prize in 1975, he declared, “this prize is more important to me than a Nobel.”

The early deaths of Ritsos’ mother and his eldest brother from tuberculosis marked him deeply, as did his father’s commitment to a mental asylum, which led to economic ruin of his once wealthy family. Ritsos himself was in a sanatorium for tuberculosis from 1927 to 1931. In 1936 Ritsos’ Epitaphios was burned at the foot of Acropolis in Athens on orders from the right wing dictatorship of General Ioannis Metaxas. Epitaphios refers to the classic funeral oration for soldiers killed in war that was integral part of the Athenian burial law, and calls for national unity in a time of crisis.

From 1947 to 1952, Ritsos was jailed for his political activities. Under the military junta that ruled Greece between 1967 a d 1974, he was interned on the islands of Yiaros, Leros, and Samos before being moved to Athens

and placed under house arrest. Through it all he kept writing. And writing. It wasn’t uncommon for Ritsos to write 15 or 20 poems in one sitting.

Manolis says he has tried to remain as close as possible to the original Greek text, in order to preserve the linguistic charm of  Ritsos’ style. Sentences are restructured only when it seemed that the reader would

have difficulty grasping the poet’s true meaning.

“In Greek, the writer has a lot more freedom in ordering a sentence than one would in English, where the sequence of words is somewhat more strict.

“The books in the anthology are included whole, not selected poems from each. We had only a certain number of his books available and I felt it would be awkward to separate them satisfactorily.” Most of the poems in Yannis  Ritsos—Poems are appearing in English translation for the first time in North America.

“In choosing the materials, I noticed a transformation from his early days, when he was just the unknown defender of a cause, up to the period during his middle years, when he finds a variety of admirers from around the world.”

Ritsos’ later work, according to Manolis, reveals a mature poet, more laconic and precise, more careful with his words. “Then, near the end of Ritsos’ creative life, the poems reveal his growing cynicism and utter disillusionment with the human condition, after his world had collapsed around him several times… the human pettiness that drives some human lives shadows him with a deep disappointment that he appears to take with

him to his grave.”

The majority of lives don’t have happy endings Ritsos’ re-publication as a poet in Canadian English represents a rebirth of sorts.

The tradition of overtly political poetry has seemingly vanished in Canada. If only we cared enough about poetry in Canada to burn it.


~Alan Twigg, BC BookWorld, Sep/2010

Source: www.abcbookworld.com, current issue. page 19.

Το Παπάκι Πάει Στην Ποταμιά ή Μπάφος απ’ τα Lidl



Το δικαίωμα στην επιλογή μάς έκανε όλους μύγες μέσα στη λευκή αγκαλιά της μεγάλης γυαλιστερής κοινοβουλευτικής χέστρας. Ότι κι αν επιλέξουμε στο τέλος θα επιλέξουμε αυτό που έχουν επιλέξει άλλοι για μας. Μια μεγαλοπρεπέστατη κουράδα.

Παρασυρμένοι φτωχοδιάβολοι εμείς, απ’ το φιλήδονο γούστο της αστικής τάξης, βυθιζόμαστε πιότερο νεκροί παρά ζωντανοί σε επικά καραγκιοζιλίκια.

Ο τρίτος δρόμος που άνοιξε το μπασόκ με την μπουλντόζα του λαϊκισμού έφερε στην εξωτική μας χώρα τον υπέροχο κοινωνικό αυτοματισμό, τουτέστιν την ανθρωποφαγία με κοινωνικό πρόσημο, που λένε και οι κωλοπετσωμένοι διανοητές της τηλεοράσεως, αλλά και οι τρέντι εθνοσωτήρες μας, των οποίων η ένδοξη περδικούλα εμεταλλάχθη σε κιτρινοσκατουλί παπάκι απ’ τα τζάμπο.

Η ανθρωποφαγία περνάει σχεδόν σαν αόρατη κλωστή αίματος μέσα απ’ όλες τις αναδιπλώσεις των ανθρώπινων κοινωνιών και βρίσκεται πάντα εκεί κρυμμένη στα βάθη της σκέψης που αυτή γέννησε.

Ο μάστορας θέλει να δαγκώσει το σβέρκο του μαγαζάτορα κι ο μαγαζάτορας το τσουτσούνι του υπαλλήλου…

View original post 253 more words

Το δράμα των μαθητών του Θετικού Προσανατολισμού

Παιδείας Εγκώμιον

Αποτέλεσμα εικόνας για reading books

Του Νίκου Τσούλια

      Ποιος να ασχοληθεί με την καθημερινότητα του σχολείου και την ουσία της εκπαίδευσης; Οι αρμόδιοι Υπουργοί της Παιδείας λειτουργούν ή ως δημοσιογράφοι / σχολιαστές με καθημερινές δηλώσεις για κάθε θέμα που έχει υποψία εκπαίδευσης ή ως «καινοτόμοι και προοδευτικοί» που ανοίγουν διαρκώς νέα ζητήματα – όχι για να τα προωθήσουν – αλλά για να απασχολήσουν την κοινή γνώμη με οτιδήποτε άλλο αρκεί να μη θυμίζει Μνημόνιο και νεοφιλελεύθερη πολιτική.

View original post 722 more words

Η παγκοσμιοποίηση γκρεμίζεται στην Ευρώπη — Προδρομικός

Του Κωνσταντίνου Βέργου Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι η Ευρώπη πλέον φεύγει από την εποχή της «παγκοσμιοποίησης» και εισέρχεται σε μια νέα εποχή όπου τα έθνη ελέγχουν τον πλούτο που παράγουν. Πού όμως οδηγεί αυτή η εξέλιξη; Υπάρχει κίνδυνος νέας ανάφλεξης στην Ευρώπη; Παραδόξως, οι εξελίξεις είναι ευρωπαϊκές, αλλά δεν ξεκίνησαν από φτωχά κράτη, αλλά από […]

via Η παγκοσμιοποίηση γκρεμίζεται στην Ευρώπη — Προδρομικός

A Short Analysis of William Blake’s ‘The Sick Rose’

Interesting Literature

A critical reading of a classic short poem

‘The Sick Rose’ was published in William Blake’s Songs of Experience in 1794. The poem remains a baffling one, with Blake’s precise meaning difficult to ascertain. Many different interpretations have been offered, so below we sketch out some of the possible ways of analysing ‘The Sick Rose’ in terms of its imagery.

The Sick Rose

O Rose thou art sick.
The invisible worm,
That flies in the night
In the howling storm:

Has found out thy bed
Of crimson joy:
And his dark secret love
Does thy life destroy.

View original post 466 more words

Ο τραγέλαφος που αποκαλούμε «Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» — Lefteria

Και πώς ένας τύπος με ένα λαπτοπ κάπου στο Κόβεντρυ, αποτελεί τη μοναδική πηγή ενημέρωσης της Δύσης γύρω από τη Συρία. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ή αλλιώς SOHR, ιδρύθηκε το Μάιο του 2006 και στόχο είχε την καταγραφή περιπτώσεων στη Συρία, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται. Από το 2011 έχει εστιάσει στο συριακό εμφύλιο […]

via Ο τραγέλαφος που αποκαλούμε «Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» — Lefteria

Μάρκος Μέσκος, Χώματα (XVIII)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Χώματα (XVIII)

[Ενότητα Χώματα]

Τω καιρώ εκείνω η χώρα πάλι δυστυχούσε.
Αόρατοι πόλεμοι μα θανατηφόροι εξίσου, αρρώστιες συχνά και το φριχτόν τέλος όχι στην όμορφη θέα του μοναστηριού που οι καλόγεροι κρατούν στη μέση τα κλειδιά των κρανίων∙ μήτε στον λόφο με τα κυπαρίσσια∙ μα στη σκόνη μέσα και στα σκουπίδια και στα υπόγεια αζήτητοι νεκροί — με το στανιό τα μάτια ορθάνοιχτα για τη φωτογραφία και την επικήρυξη. Και άλλη πείνα και ανέχεια ψυχής κάτω απ’ τον ίδιο πάντοτε ουρανό του κόσμου.

Στο διηνεκές τότε διάλεξε την ώρα ο Βασιλιάς και μια μέρα εκατέβη στην αγορά όπου το ψέμα συνωστίζεται και η απάτη και οι σιωπηλές φωνές του κέρδους. Παραμέρισαν οι ρακένδυτοι να περάσει η συνοδεία και να σταθεί στο κέντρον ο Μεγαλειότατος με τις πορφύρες. Εκείνος, ο θεόπνευστος, σήκωσε τα χέρια ψηλά τρις, κάθε φορά γεμίζοντας τις χούφτες του διαμαντικά και γρόσια και χρυσάφια τινάζοντάς…

View original post 141 more words