Και τότε στάθηκε μπροστά στο θρόνο, γέλασε για

τη σκουριασμένη κορώνα του βασιλιά κι είπε

με σοβαρή φωνή: στη λάσπη του μυαλού σου

κάθεται έν’ άσπρο περιστέρι, θα σ’ οδηγήσει

εκεί που ζουν άνθρωποι. ΄Αφησε το βράχο απ’ όπου

κρέμεσαι για χρόνια τώρα, αγκάλιασε το θάρρος

του ηττημένου στρατιώτη και κλάψε σαν νεογέννητο.

Για το καλό σου η φύση σου `δωσε τα δάκρυα, ο κόσμος

δεν είναι ούτε δικός σου, ούτε κανενός άλλου,

σάρκα είναι η δύναμή σου κι ο φόβος εργαλείο.


~ Είμαι του κεραυνού ο προάγγελος, μια βαριά

σταλαγματιά από τα μαύρα σύννεφα, που δεν είναι

άλλο παρά ο Υπεράνθρωπος.


He then stood before the throne of the king.

He laughed at his tarnished crown and said

to him in a solemn voice: in the thick mud of

your thoughts it sits, the white dove that will lead you

where people live, let go of the rock you’ve hanged

for eons, embrace the courage of the defeated soldiers,

cry like a newborn, nature gave tears for your

benefit, the world isn’t yours, nor anybody else’s,

flesh is your strength and fear your tool.


~ I am the forerunner of thunderbolt, a heavy

raindrop from the black cloud, that is nothing

other than the Ubermensch.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s