The Second Advent of Zeus

merging dimensions cover



Κι ο άγγελός μου με βλαστήμησε

που το αρχαίο δράμα εγκατέλειψα

στη μοναξιά του καύσωνα


μα σαν σηκώθηκε απ’ του κενοταφίου

τη δροσιά με γνωμικά με δίδαξε


για το καθήκον και για δόξα

και για της χώρας το καλό

όρκοι που κάναμε κάτω απ’ το βαθύ


ίσκιο της βελανιδιάς και στο στεγνό

τραγούδι των Μουσών

πικρό της πείνας στόμα που θυμούμαι


κι η πανάρχαιη ενοχή της φυλής μου

πετάχτηκε σαν σηκωμένος φαλλός

από θαλάσσια σπηλιά εικόνα τρομερή


που μου `λεγε: φύγε, πήγαινε εκεί

απ’ όπου ήρθες, στο χώμα τούτο

οι ρίζες σου ποτέ δεν θ’απλωθούν






And my angel cursed me

for I left the ancient drama

to the loneliness of the heat


but when he rose from the fresh

cenotaph with old wise sayings

that spoke of duty and glory


and of the country’s good

original oath we took

under the thick shade of the oak tree


long song of the Muses and the mouth

of hunger I remember well

and the ancient guilt of my race


sprang up like erected phallous

from the sea-cave, horrible image

saying to me: go


return to the place you’ve come

say in this land

your roots will never spread

One thought on “The Second Advent of Zeus

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s