Το ποίημα της εβδομάδας

style rive gauche

Καλό μήνα! Αν και κάπως καθυστερημένα, το σημερινό ποίημα της στήλης μας θα συνδυαστεί με την επέτειο θανάτου ενός εκ των μεγαλύτων σύγχρονων λογτεχνών. Στις 30 Οκτωβρίου 1988 έσβησε ο Τάσος Λειβαδίτης, μέχρι και σήμερα όμως συνεχίζουν να φέγγουν όλα τα έργα του. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την συλλογή Αυτό το αστέρι είναι για όλους, προσφάτως αναγνωσμένη και πολύ αγαπημένη.

tasos-leivaditis-loukini1.jpg

IV

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας…

View original post 55 more words

Σπουδαίοι άνθρωποι (Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Σπουδαίοι άνθρωποι

Μουσική:Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Τραγούδι:Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής
Δίσκος:Ρεσιτάλ (1976)

Σπουδαίοι άνθρωποι αλλά
η μοναξιά τους παγώνει
πηγαίνουνε στο σινεμά
για να μη νιώθουνε μόνοι

Μα εγώ έχω εσένα κι εσύ εμένα
κι είν’ η αγάπη μας χρυσό πουλί
μα εγώ έχω εσένα κι εσύ εμένα
δυο π’ αγαπιούνται είναι πολλοί

Θόρυβοι φώτα φωνές
και μες στα γέλια το χιόνι
τηλέφωνα συντροφιές
για να μη νιώθουνε μόνοι

Μα εγώ έχω εσένα κι εσύ εμένα
κι είν’ η αγάπη μας χρυσό πουλί
μα εγώ έχω εσένα κι εσύ εμένα
δυο π’ αγαπιούνται είναι πολλοί

View original post

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Στις ίδιες θέσεις

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Γιώργος Νταλάρας & Αντώνης Ανδρικάκης, Στο ίδιο έργο θεατές
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας & Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Ζωντανή ηχογράφηση στο Αττικόν (1991))

Στις ίδιες θέσεις

Χειμώνιασε.
Το σπίτι και φέτος
ντύθηκε στα ζεστά.
Στο μικρό καθιστικό
η ίδια εικόνα.
Οι καρέκλες στην ίδια θέση,
σε απόσταση υπολογισμένη
η μια από την άλλη.
Στον απλό καναπέ
ίδιο το ριχτάρι.
Πάνω στο τραπεζάκι,
το ίδιο βάζο,
ανάμεσα στα ίδια σταχτοδοχεία,
ακουμπά στο ίδιο κεντίδι.
Και μεις βρισκόμαστε
στον ίδιο χώρο,
κάνουμε τις ίδιες κινήσεις,
καθόμαστε στις ίδιες θέσεις.
Όμως δεν είμαστε
ίδιοι κάθε χρόνο.
Φέτος είμαστε ένα χρόνο
πιο μεγάλοι από πέρσι,
κι ένα χρόνο πιο μικροί
απ’ το χρόνο που θάρθει.
Ζυγίζουμε δυο-τρία κιλά παραπάνω,
οι ρυτίδες στα πρόσωπά μας
είναι πιο τονισμένες
κι από τις ίδιες θέσεις
δεν κάνουμε τις ίδιες σκέψεις.

Από τη συλλογή Περάσματα (1980) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως…

View original post 5 more words