Το ποίημα της εβδομάδας

style rive gauche

Καλό μήνα! Αν και κάπως καθυστερημένα, το σημερινό ποίημα της στήλης μας θα συνδυαστεί με την επέτειο θανάτου ενός εκ των μεγαλύτων σύγχρονων λογτεχνών. Στις 30 Οκτωβρίου 1988 έσβησε ο Τάσος Λειβαδίτης, μέχρι και σήμερα όμως συνεχίζουν να φέγγουν όλα τα έργα του. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την συλλογή Αυτό το αστέρι είναι για όλους, προσφάτως αναγνωσμένη και πολύ αγαπημένη.

tasos-leivaditis-loukini1.jpg

IV

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας…

View original post 55 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s