Nostos and Algos (Nostalgia)

nostos and algos cover

ΖΕΥΓΑΡΙ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

 

Στενόμακρο τραπεζάκι που

με δυσκολία στέκεται ακίνητο

τραπεζομάντηλο σαν

να το πέταξαν στο βάθος ποταμού

ξεθωριασμένο σαν τα μάτια της

να κοιτούν την αγωνία της θάλασσας

που οδηγεί στην ξενιτειά που ο γιός της ζει

 

ίσκιος κληματαριάς βαθύπνοος

και σκληρός σαν αμαρτία

αμείλιχτος σαν σκέψη που σφυρηλατεί

τη θύμησή της για να ξαναγεννήσει φώς

 

κι εκείνος φέρνει τα δυο πιάτα

το κρασί που τα τρεμάμενά του χέρια βάζουν

στα ποτήρια, πιατάκι ελιές, ένα κομμάτι φέτα

 

κι ο στεναγμός απλά μασκαρεμένος με το χαμογέλιο

κι απο του τζίτζικα την επιμονή να διακόπτει

της μοναξιάς τους το μονόλογο

 

όταν επιτέλους κάθεται δίπλα της

πάνωθέ τους η κληματαριά γελά

σαν τα ροζιασμένα δάχτυλά του

αγγίζουν τις ρυτίδες του χεριού της κι ο ήλιος

κάπου ψηλώτερα ξεκαρδίζεται στα γέλια

που της λέει… ξέχασες να κόψεις τη σαλάτα

 

 

OLD COUPLE

 

 

Long and narrow rusted table

hardly stands motionless

bleached out tablecloth as though

thrown in debts of river for a long time

cloth faded like her eyes gazing the sea’s

agony that reaches the foreign land

where her son has vanished

shade of grapevine thick like a sin

and harsh like a thought pounding

her memory that light may be reborn

 

and he brings two plates

trembling hands pour wine in two glasses

small plate with olives, piece of feta

 

and the sigh expertly camouflaged by a smile

the lone cicada that insists to disturb

monologue of their loneliness

 

finally he sits next to her when

above them the grapevine laughs

as his calloused fingers touch

her wrinkled hand and the sun

somewhere higher than everybody

roars with laughter when the old man says

to her…you forgot to make the salad

 

Neohellenic Poetry-An Anthology

ΝΑΝΟΥ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗ

 

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ

Η ρίζα ενός δέντρου μου τρώει το σχήμα
Μια πέτρα μου αγκυλώνει το δάχτυλο
Και μου γδέρνει το μυαλό
Τα μάτια μου γίνονται παρανάλωμα των φύλλων
Κουκουβάγιες τρυπώνουν μες στα ματόκλαδά μου
Τα βήματά μου αυτοκαταλύονται κατασταλάζουν
Γίνονται στόματα μες στα μνημεία των θάμνων
Μια πεταλούδα απομυζάει όλο μου το είναι
Τα ρουθούνια μου βγάζουν σπίθες και καπνούς
Όπως οι δράκοι που ήταν κοράλλια τον παλιό καιρό
Είναι όπως το γαϊδουράγκαθο μέσα στα χόρτα
Οι στρόβιλοι με ξεχνούν και μ΄ απαρνιούνται
Τα λουλούδια μου βγάζουν τη γλώσσα
Τα πεζούλια με υποσκελίζουν
Μισώ τα ελατήρια και εξαργυρώνω τη θέλησή τους
Είμαι ο χαϊδεμένος των κυμάτων όπως τα βότσαλα
Αρνήθηκα να υποχωρήσω μπροστά στον άνεμο
Να λιώσω μες στα καμίνια των λουτρών της ζέστης
Να καώ με τα κάρβουνα σαν καβούρι
Κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να μιλήσω
Να σώσω τον εαυτό μου
Από την πυρκαγιά που μόνος μου άναψα
Λάμπω σαν το διαμάντι αλλά δεν είμαι άστρο
Τι είμαι λοιπόν αν δεν είμαι αυτό που είμαι
Ουράνιο σώμα ή γήινο, στερεό, υγρό ή αέρινο;

THE RIDDLE

The roots of a tree consume my shape

a stone pricks my finger

and skins my brain

my eyes become prey of the leaves

owls hide behind my eyelids

my steps self-delete, they stay still

they become mouths among the memorial shrubs

a butterfly sucks all of my being

sparks and smoke come out of my nostrils

like the dragons who were corals in ancient times

like the thistle among the grass blades.

Wind whirls forget of me and deny me

the flowers stick their tongues out to me

the terraces walk over me

I hate the springs and I trade their wishes

I’m the favored of the waves like the pebbles

I refused to retreat opposite the wind

to melt in the furnaces of heated baths

to burn on charcoal like a crab

to make superhuman efforts to talk

to save myself

from the conflagration I alone started

I shine like a diamond but I’m not a star

Who am I then if I’m not who I am

a heavenly or earthly body, massive, fluid or airy?

 

 

NEOHELLENIC POETRY — AN ANTHOLOGY, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, spring-summer 2017

Μίλτος Σαχτούρης, Ἡ νοσταλγία γυρίζει

To Koskino

Ἡ γυναίκα γδύθηκε καὶ ξάπλωσε στὸ κρεβάτι
ἕνα φιλὶ ἀνοιγόκλεινε πάνω στὸ πάτωμα
οἱ ἄγριες μορφὲς μὲ τὰ μαχαίρια ἀρχίσαν
νὰ ξεπροβάλλουν στὸ ταβάνι
στὸν τοῖχο κρεμασμένο ἕνα πουλὶ πνίγηκε
κι ἔσβησε
ἕνα κερὶ ἔγειρε κι ἔπεσε ἀπ᾿ τὸ καντηλέρι
ἔξω ἀκούγονταν κλάματα καὶ ποδοβολητά

Ἄνοιξαν τὰ παράθυρα μπῆκε ἕνα χέρι
ἔπειτα μπῆκε τὸ φεγγάρι
ἀγκάλιασε τὴ γυναίκα καὶ κοιμήθηκαν μαζὶ

Ὅλο τὸ βράδυ ἀκουγόταν μιὰ φωνή:

Οἱ μέρες περνοῦν
τὸ χιόνι μένει”

View original post

Ιδαίο Άντρο: Το σπήλαιο του Δία και οι θησαυροί του

ΕΛΛΑΣ

Όλα τα σπουδαία ευρήματα της μεγάλης ανασκαφής στον Ψηλορείτη του αρχαιολόγου Γιάννη Σακελλαράκη, ο οποίος πέθανε προσφάτως, έρχονται για πρώτη φορά στο φως.

Δεξιά, κάτοψη του Ιδαίου Αντρου και του Μικρού Σπηλαίου στο εσωτερικό του κατα τη διάρκεια της ανασκαφής. Κάτω, χάλκινη ασπίδα με λεοντοκεφαλή στο κέντρο και παράσταση γυμνής θεάς μεταξύ λεόντων.

Ένα βιβλίο γεμάτο θησαυρούς. Αγνωστα αρχαία ευρήματα από το Ιδαίο Άντρο, τη σπηλιά όπου γεννήθηκε ο Δίας στον Ψηλορείτη. Χρυσά, αργυρά και χάλκινα αντικείμενα, από φαγεντιανή, ελεφαντόδοντο και ορεία κρύσταλλο, όλα αναθήματα των ανθρώπων προς τον θεό. Κοσμήματα, ειδώλια, σκεύη, αγγεία, σφραγίδες, σκαραβαίοι, ελεφάντινα διακοσμητικά επίπλων. Αλλά επίσης κύμβαλα, τύμπανα και ασπίδες, αντικείμενα που είχαν άμεση σχέση με τον μύθο της γέννησης του Δία και της προστασίας του από τον Κρόνο. Επιπλέον, μια σφαιρική προσέγγιση του επί χιλιετίες ιερού τόπου με όλα τα μυθολογικά στοιχεία που κράτησαν στη μνήμη των ανθρώπων τη λατρεία προς τον πατέρα των…

View original post 896 more words

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΗΜΕΡΕΣ…

ΕΛΛΑΣ

Οι αίθριες ημέρες στα μέσα του χειμώνα καλούνται “Αλκυονίδες”, από το όνομα της Αλκυόνης κόρης του Αίολου που κυβερνούσε τους ανέμους.

Σύμφωνα με το μύθο, κάποια φορά επειδή η Αλκυόνη έπεσε σε σφάλμα, ο Δίας την τιμώρησε μεταμορφώνοντάς την σε πουλί, την “Αλκυόνα” και την καταδίκασε να γεννά τα αυγά της το χειμώνα αντί την άνοιξη. Επειδή όμως άφηνε τα αυγά της στους βράχους που βρίσκονταν κοντά στην θάλασσα, ή σε όχθες ποταμών και ο χειμωνιάτικος αέρας τα παρέσυρε στα κύματα παρακάλεσε τον Δία να την συγχωρέσει. Αυτός τη λυπήθηκε, και διέταξε τότε τον Αίολο να σταματάει για 14 ημέρες περίπου την πνοή των δυνατών ανέμων και να διατηρεί καλοκαιρία κατά το χρονικό αυτό διάστημα.
(Αριστοφάνης, “Όρνιθες” στ.1594/ “Περί Αλκυονίδων”).

View original post 118 more words

Η εξωτερική πολιτική της ΕΕ: Ένας πρωταγωνιστής χωρίς ρόλο…

Προδρομικός

Αποτέλεσμα εικόνας για Η εξωτερική πολιτική της ΕΕ: Ένας πρωταγωνιστής χωρίς ρόλο…Του Γιάννη Μαστρογεωργίου 

Ο τίτλος της νέας μελέτης του ΔΙΚΤΥΟΥ για τη νέα στρατηγική της ΕΕ στην εξωτερική πολιτική, με βάση το κείμενο που παρουσίασε η Ύπατη Εκπρόσωπος κα. Μογκερίνι τον Ιούνιο Shared Vision, Common Action: A Stronger Europe ,[1] προκύπτει από μία πάγια αίσθηση αέναου οράματος και προσδοκίας που υπάρχει για τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες που έχει για ορισμένους η ΕΕ στον τομέα της παρέμβασης στη διεθνή διπλωματική σκηνή και στον τομέα της Άμυνας. Η ΕΕ θέλει να είναι ένας πρωταγωνιστής, αλλά οι βασικοί ρόλοι εδώ και χρόνια ανήκουν σε άλλους…

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο υπάρχει περιθώριο η ΕΕ να αναζητήσει έναν πιο ισχυρό ρόλο; Μπορεί το κείμενο για τη νέα στρατηγική της ΕΕ στην παγκόσμια σκηνή να αποτελέσει το αναγκαίο οραματικό και ρεαλιστικό εργαλείο; Τα δύο αυτά ερωτήματα αποτελούν τον άξονα της νέας ανάλυσης του ΔΙΚΤΥΟ για το ρόλο και τη θέση της ΕΕ στην παγκόσμια διπλωματική και…

View original post 4,429 more words

Actress Glenda Jackson in Shakespeare’s King Lear — Dear Kitty. Some blog

This video from England says about itself: 27 October 2016 Glenda Jackson and Antony Sher both play Shakespeare‘s King Lear this winter in London. The only question is which one you’ll see first! By Gillian Piggott in Britain: Thursday 17th November 2016 GILLIAN PIGGOTT sees Glenda Jackson give one of the great tragic performances in […]

via Actress Glenda Jackson in Shakespeare’s King Lear — Dear Kitty. Some blog