Ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Καλλιθέα με τον Φοίβο Δεληβοριά

style rive gauche

Είναι τέλη φθινοπώρου. Ο καιρός σε καλεί να μείνεις μέσα και να μελαγχολήσεις ακούγοντας μουσική. Ίσως το να μελαγχολήσεις να μην είναι αναγκαίο, ειδικά αν έχεις για παρέα κάποιον σαν τον Φοίβο Δεληβοριά. Πέρυσι τέτοια εποχή, ο Φοίβος κυκλοφόρησε το καινούριο του album -την “Καλλιθέα”- ένα album φόρο τιμής στα μέρη που μεγάλωσε και στους ανθρώπους που αγάπησε και μίσησε εκεί. Φέτος ίδια εποχή, εγώ πέρασα ένα ολόκληρο απόγευμα ακούγοντας το album του Φοίβου, σε μια προσπάθεια να επισκεφτώ κι εγώ την Καλλιθέα μέσα από τα δικά του μάτια.

Η αγάπη μου για το Φοίβο είναι μεγάλη. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως φταίνε οι ιστορίες που σκαρφίζεται. Γιατί ναι, τα τραγούδια του δεν είναι απλά τραγούδια, είναι ολόκληρες ιστορίες. Ιστορίες που ίσως μοιάζουν φανταστικές. Ίσως πάλι απλώς να είναι τόσο αληθινές που σε ξεγελάνε για φανταστικές. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τις ιστορίες της Καλλιθέας.

Για να γράψει αυτές τις ιστορίες…

View original post 751 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s