Επειδή όλοι θά `θελαν να `ξεραν πού ανήκαν, οι Μοίρες

είχαν το ρόλο τους κι όχι μονάχα που καθόριζαν του καθενός

την ιστορία αλλά και που βοηθούσαν την εξωτερίκευση

του αληθινού εαυτού που θα στέκονταν ενάντια

στην Άβυσσο. Κι ήταν τότε που πήραμε τα όπλα

να πολεμήσουμε κατά της ίδιας μας της αρετής

να εξαλείψουμε όλα τα ολόχρυσα χαρίσματά μας

για να σταθούμε ολόγυμνοι μπροστά στο δίδαγμα του

που από μέσα μας ξεπήδαγε κι από τα χείλη

του σοφού μας μύστη.


Κι αφού όλοι οι δυστυχισμένοι φοβότανε ανύπαρκτα

φαντάσματα, κατάρες κεντητές κι ετικέτες βρώμικες,

ζωγραφίσαμε εικόνες Κόλασης κι αστραφτερό

το Καθαρτήριο παρουσιάσαμε σ’ άσπρες σελίδες

για να κρατούν δεσμώτες τους αστούς μπροστά

στο εκτελεστικό απόσπασμα και με τα μάτια καλυμένα.


Κι αυτό, είπε, ήταν σωστό και δίκαιο.



~ Μου αρέσουν όποιοι μοιάζουν με βαριές σταγόνες

που αργοπέφτουν από τα κατάμαυρα σύννεφα

που σκεπάζουν τους ανθρώπους.







Since everyone always liked to know

where they belonged, the Fates played their role:

they not only outlined everyone’s history

but they also helped externalize one’s true self

that stood opposite the Abyss and we took

up arms to fight against our virtues, to obliterate

all our golden grace that we would stand naked

before the teaching which sprang from deep

within us and from the lips of our initiate.


And since the desperate were afraid of

inexistent ghosts, new curses and dirty etiquettes,

on snow white pages we drew images of the Inferno

and gleaming we presented the Purgatory to keep

them captive and blindfolded before the execution



And this, He said, was good and just.


~ I like those who resemble heavy drops of rain that

slowly fall from the black clouds that cover men.


~Ubermensch, poetry by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013