Σίσυφος ~ Ὁμήρου Ὀδύσσεια, λ, 593-600

the Tempest Ahead

Σίσυφος ελλ-eng 2bb

https://plus.google.com/u/0/collection/UIUeV

“καὶ μὴν Σίσυφον εἰσεῖδον κρατέρ᾿ ἄλγε᾿ ἔχοντα

λᾶαν βαστάζοντα πελώριον ἀμφοτέρῃσιν.

τοι ὁ μὲν σκηριπτόμενος χερσίν τε ποσίν τε

λᾶαν ἄνω ὤθεσκε ποτὶ λόφον· ἀλλ᾿ ὅτε μέλλοι

ἄκρον ὑπερβαλέειν, τότ᾿ ἀποστρέψασκε κραταιίς·

αὖτις ἔπειτα πέδονδε κυλίνδετο λᾶας ἀναιδής.

αὐτὰρ ὅ γ᾿ ἂψ ὤσασκε τιταινόμενος, κατὰ δ᾿ ἱδρὼς

ἔρρεεν ἐκ μελέων, κονίη δ᾿ ἐκ κρατὸς ὀρώρει.”

Ὁμήρου Ὀδύσσεια, λ, 593-600

Κι ἀκόμα εἶδα τὸ Σίσυφοφριχτὰ βασανισμένο·

κοτρώνα αὐτὸς θεόρατη καὶ μὲ τὰ δυὸ βαστοῦσε,

καὶ στυλωμένος ἔσπρωχνε, μὲ πόδια καὶ μὲ χέρια,

τὴν πέτρα ἀπάνω στὸ βουνό· κι ὅτι ἔκανε νὰ φτάση,

καὶ νὰ περάση ἀπτὴν κορφή, τὸν ἔπαιρνε τὸ βάρος

καὶ πρὸς τὸν κάμπο ἀνήλεη κατρακυλοῦσε ἡ πέτρα.

Κι αὐτὸς πάλι ἔσπρωχνε βαριά, καὶ τὸ κορμί του ὁ ἵδρος

περέχυνε, καὶ σκέπαζε τὴν κεφαλή του ἡ σκόνη.

Σίσυφος eng 1

https://plus.google.com/u/0/collection/UIUeV

Sisyphus ~ Homer’s…

View original post 101 more words

Tasos Livaditis/translated by Manolis Aligizakis

cover

 

ΕΚΛΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ

 

Η φτωχή Ραχήλ, ωχρή, με ανίατα όνειρα, θεραπευόταν τώρα

ανάμεσα στα μαύρα δέντρα, όπως ένα τυφλός που με το φλάουτο

κάνει ν’ανθίζει το σκοτάδι ή όπως τα παιδικά παιγνίδια που μια

μέρα εξαφανίζονται σα να τα πήρε μαζί του το παιδί — καθώς

πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα.

 

 

 

SELECTED RELATIONS

 

Poor Rachel, pale, with incurable dreams, now healing herself

among the black trees like the blind man who with his flute makes

the darkness bloom or like the childhood games that one day

suddenly vanish as though a child took them along — as it was dying

sorrowfully into adulthood.

 

 

TASOS LIVADITIS-SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

Yannis Ritsos/translated by Manolis Aligizakis

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

ΠΕΡΑΣΜΑ

 

Κοντοστεκόταν στις βιτρίνες των μικρομάγαζων. Δεν είχε

τίποτα ν’ αγοράσει, μόνο που έτσι ακουγόταν καλύτερα

πίσω απ’ την πλάτη του η θάλασσα. Τότε είδε

τους τρεις λιμενεργάτες με τα μαύρα κασκέτα

που κουβαλούσαν βλαστημώντας σ’ ένα γυάλινο φορείο

ένα τεράστιο δασύτριχο ψάρι με κατακίτρινα μάτια.

 

 

PASSAGE

 

He stopped short in front of window displays of small shops. He didn’t

want to buy anything, only this way the sea was

heard better behind his back. Then he saw

the three longshoremen with black caps

who cursed while carrying on a glass stretcher

a huge thick-haired fish with stark yellow eyes.

 

 

YANNIS RITSOS-SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013

 

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

www.ekstasiseditions.com

Οι δημοσιογράφοι είναι ένοχοι

Προδρομικός

Ποιες είναι οι συνέπειες της δράσης κάποιων συνανθρώπων μας;
 
…ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥΣ
ΜΑΝΟΣ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Οι δημοσιογράφοι είναι ένοχοι

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω διευκρινίζοντας πως ο τίτλος του σημερινού κειμένου δεν είναι ειρωνικός, δεν είναι σαρκαστικός και δεν θα συνοδευτεί από μια προσπάθεια να αποδείξω το πόσο λίγο φταίνε κάποιοι συνάδελφοι για την κωμικοτραγική κατάσταση χάρη στην οποία η χώρα έχει γίνει ο διασκεδαστής του πλανήτη. Στην πραγματικότητα προσπάθησα να βρω μια φράση που να μιλάει καθάρα και χωρίς κορδελάκια για το προφανές: τις καταστροφικές συνέπειες της δράσης κάποιων συνανθρώπων μας, τους οποίους έχουμε τη χαρά να απολαμβάνουμε στις τηλεοράσεις και να ακούμε στα ραδιόφωνά μας. Θα έλεγα και να διαβάζουμε, αλλά οι περισσότεροι από τους δημοσιογράφους στους οποίους αναφέρομαι δεν έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον γραπτό λόγο. Ίσως επειδή αυτός είναι κάπως πιο δύσκολος καθώς απαιτεί γνώση γραφής και ανάγνωσης, τόσο από τον δημοσιογράφο όσο και από το…

View original post 631 more words

Νοσταλγώντας τη διδασκαλία

Παιδείας Εγκώμιον

20170322_124712 Δώρα, Δήμητρα, Δέσποινα, Βασιλική

Του Νίκου Τσούλια

      Όταν βρίσκεις στη ζωή σου ένα φωτεινό στερέωμα που σε ολοκληρώνει και ταυτίζεις το πιο δημιουργικό μέρος της ζωής σου με μια λειτουργία ονειρεμένη, όταν νιώθεις ευτυχισμένος που συνδέεσαι οργανικά με την ομορφιά και τη νιότη για χρόνους πολλούς και νιώθεις το ιερό άγγιγμα της σχολικής αίθουσας, τότε είσαι σε ψυχική κατάσταση μόνιμης νοσταλγίας. Γιατί έρωτας είναι η διδασκαλία…

View original post 659 more words

California Dreamin’

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1002
Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Φαίνεται πως το μόνο καλό του χειμώνα —του κάθε χειμώνα, όπου γης— είναι πως εξαιτίας του η νοσταλγία για το καλοκαίρι μπορεί να εμπνεύσει κάτι. Κάτι, εκτός από γκρίνια, δηλαδή. Με τους Mamas and Papas, πάντως, έτσι έγινε. Κολλημένοι στην παγερή Νέα Υόρκη τον χειμώνα του 1965, ο John Philips ξύπνησε μια μαύρη νύχτα τη Michelle για να τον βοηθήσει να γράψει αυτό το κλασικό, πλέον, τραγούδι νοσταλγίας για τη ζέστη. (Έχει γράψει ποτέ κανείς τραγούδι νοσταλγίας για το κρύο; Σιγά μην έχει γράψει.) Δεν ξέρουμε αν η Michelle είχε άλλη συνεισφορά εκτός από τον στίχο περί εκκλησιών, στη δεύτερη στροφή — ξέρουμε μόνο ότι ο John έσπαγε για μέρες το κεφάλι του να βρει κάτι καλύτερο, αλλά στάθηκε αδύνατο. Ο στίχος έμεινε. Το τραγούδι είναι επίσης ένας μικρός θρίαμβος της τυχαιότητας, αφού ένας λόγος για την επιτυχία του ήταν…

View original post 124 more words

Βασίλης Βασιλικός: [Μικρός, έξω απ’ τα ακραία σπίτια του χωριού…]

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Γιάννης Μαρκόπουλος & Γιώργος Σκούρτης, Μη μου μιλήσεις πάλι για ταξίδια
(τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού / έργο: Μετανάστες (1974))

[Λάκα – Σούλι (1967-1974), ενότητα 2: Λάκα – Σούλι]

[17]

Μικρός, έξω απ’ τα ακραία σπίτια του χωριού,
συνήθιζε να κολλάει τ’ αυτί του
δίπλα στις ρίζες της οξιάς
για ν’ ακούσει το προμήνυμα
του μοναδικού λεωφορείου,
που έφερνε τους επιβάτες,
κάθε απόγευμα,
από τη «σκάλα» στο χωριό,
τις εφημερίδες, τον πάγο,
την ασετιλίνη… Έφυγε μετανάστης
για το Βέλγιο. Παλιότερα
είχε φύγει ο πατέρας του, με το Δημοκρατικό Στρατό,
στο δεύτερο αντάρτικο,
κι εγκαταστάθηκε στην Τασκένδη.
Χρόνια πέρασαν ώσπου ν’ ανταμώσουν
πατέρας και γιος. Κάποτε βρέθηκαν
στο Έσεν, στη Δυτική Γερμανία.
Ο γέρος του τον ρώτησε τι έκανε, πώς ζούσε.
Όσο και να άλλαζε σταθμούς,
του είπε, στο τρανζίστορ, η βελόνα του
κολλούσε στην πατρίδα, καθώς μικρός
συνήθιζε να κολλάει τ’ αυτί του
στο χωματόδρομο, να δει…

View original post 81 more words