FRIEDRICH NIETZSCHE

800px-Nietzsche187a

 

FRIEDRICH NIETZSCHE’S

 

Individuality, Autonomy, “Freedom of Spirit”

From the earliest reception, commentators have noted the value Nietzsche places on individuality and on the independence of the “free spirit” from confining conventions of society, religion, or morality (e.g., Simmel [1907] 1920). This strand of thought continues to receive strong emphasis in recent interpretations—see, e.g., Nehamas (1985), Thiele (1990), Gerhardt (1992), Strong ([1975] 2000: 186–217), Reginster (2003), Richardson (2004: 94–103), Anderson (2006, 2012a), Higgins (2006), Schacht (2006), Acampora (2013), and the essays in Young (2015)—and there is an impressive body of textual evidence to support it (UM III, 2, 5–6, 8; GS 116, 117, 122, 143, 149, 291, 335, 338, 347, 354; BGE 29, 41, 259; GM I, 16, II, 1–3; TI IX, 41, 44, 49; A 11). Salient as Nietzsche’s praise of individuality is, however, it is equally obvious that he resists any thought that every single human person has value on the strength of individuality alone—indeed, he is willing to state that point in especially blunt terms: “Self-interest is worth as much as the person who has it: it can be worth a great deal, and it can be unworthy and contemptible” (TI IX, 33). Scholars have advocated quite different explanations of what makes a person’s individuality valuable in the privileged cases. Some hold that certain given, natural characteristics that admit no (or not much) further explanation entail that some individuals are “higher men” manifesting genuine value, whereas others have no such value—Leiter (2002) offers a strongly developed naturalistic version of this approach—whereas others take the ”true” or “higher self” to be a kind of ideal or norm to which a person may, or may not, live up (Conant 2001; see also Kaufmann [1950] 1974: 307–16). Still others attempt to develop a position that combines aspects of both views (Schacht 1983: 330–38), or hold that Nietzsche’s position on the “overman” or “higher man” is simply riven by internal contradiction (Müller-Lauter [1971] 1999: 72–83).

A different approach takes its lead from Nietzsche’s connection between individuality and freedom of spirit (GS 347; BGE 41–44). As Reginster (2003) shows, what opposes Nietzschean freedom of spirit is fanaticism, understood as a vehement commitment to some faith or value-set given from without, which is motivated by a need to believe in something because one lacks the self-determination to think for oneself (GS 347). This appeal to self-determination suggests that we might explain the value of individuality by appeal to an underlying value of autonomy: valuable individuals would be the ones who “give themselves laws, who create themselves” (GS 335), who exhibit self-control or self-governance (TI, V, 2; VIII, 6; IX, 38, 49; BGE 203), and who are thereby able to “stand surety” for their own future (GM II, 2–3). A variety of scholars have recently explored the resources of this line of thought in Nietzsche; Anderson (2013) surveys the literature, and notable contributions include Ridley (2007b), Pippin (2009, 2010), Reginster (2012), Katsafanas (2011b, 2012, 2014, 2016), and especially the papers in Gemes and May 2009.

 

https://plato.stanford.edu/entries/nietzsche/

Φωτογραφική έκθεση ύμνος στο μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού

ΕΛΛΑΣ

Φωτογραφική έκθεση του Paolo Morello

«Περιήγηση στην τελειότητα» είναι ο τίτλος έκθεσης του Ιταλού φωτογράφου Paolo Morello που διοργανώνουν η Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων και το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, σε συνεργασία με τον Δήμο Χανίων, την ΚΕΠΠΕΔΗΧ – Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου και τον Σύλλογο «Φίλοι της Ιταλίας». Η έκθεση, την επιμέλεια της οποίας έχει η Αφροδίτη Οικονομίδου, θα φιλοξενηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων από τις 3 ως τις 23 Ιουλίου, ως ένας εικαστικός φόρος τιμής στο αδιαμφισβήτητο μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

View original post 564 more words

Νέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στη Μέση Ανατολή

Προδρομικός

Στον 21ο αιώνα στα «ευρασιατικά Βαλκάνια» (Λίβανος, Παλαιστίνη, Συρία, Ιράν, Ιράκ), στην περιοχή του Κόλπου και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, μια περιοχή-εθνοτικό μωσαϊκό, εμπλέκονται άμεσα δύο βασικοί άξονες: Από τη μία ο ευρωατλαντικός, με διακριτά συμφέροντα κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας και με διακριτά ενεργό συμμετοχή πρωτίστως της Γαλλίας αλλά και Γερμανίας. Από την άλλη, ο άξονας Ρωσίας-Κίνας-Συρίας-Λιβάνου-Ιράν, με υπαρκτές αντιθέσεις στο εσωτερικό του.

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Μέρος 3ο – Η «κόντρα» Σαουδικής Αραβίας και Κατάρ. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και η «μύηση» στην ισλαμική εκδοχή του καπιταλισμού

Η δυναστεία των Αλ-Θάνι που κυβερνά το Κατάρ υποστήριξε, εάν δεν υποκίνησε ενίοτε, τις ειρηνικές λαϊκές εξεγέρσεις στην Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ιδίως στην Τυνησία, Αίγυπτο και Λιβύη. Επιπλέον, αναλαμβάνει διεθνή διαμεσολαβητικό ρόλο, ανοίγει το 2013 ένα προξενείο των Ταλιμπάν στο πλαίσιο των ειρηνευτικών συνομιλιών με τις ΗΠΑ, προσκάλεσε τους ηγέτες του Σουδάν και του Νταρφούρ το 2011 για την υπογραφή…

View original post 245 more words

Cloe Koutsoubelis/translated by Manolis Aligizakis

Cloe and Alexandra_cover_aug265

ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΤΑΞΙ

 

Όχι κύριε με μπερδεύετε με κάποια άλλη.

Δεν ήμουνα εγώ αυτή

στο κίτρινο ταξί

ούτε καθόμουνα ποτέ στο πίσω κάθισμα μαζί σας.

Ούτε χιόνιζε, είμαι βέβαιη γι’ αυτό

και όχι δεν έπεφταν νιφάδες στα μαλλιά μου.

Δεν έχω άλλωστε μαλλιά.

Δεν με φιλήσατε ποτέ, αλλιώς θα το θυμόμουν.

Και αν με φιλήσατε, εγώ δεν ήμουνα εκεί.

Ούτε ο οδηγός γύρισε καμία φορά πίσω το κεφάλι.

Σιωπηλά διέσχισε την λίμνη ως το τέλος

και που και που βύθιζε το κουπί

στα μαύρα ολόγυρα νερά.

 

THE YELLOW CAB

 

No sir, you confuse me with someone else.

It wasn’t I in

the yellow cab

I never sat with you in the back seat.

It wasn’t snowing either, I’m sure of that

no snowflakes fell on my hair.

In fact I have no hair.

You’ve never kissed me, I would have remembered of it.

But even if you kissed me, it wasn’t I you kissed.

Neither did the driver turn back his head.

Silently he crossed the lake to the edge

and from time to time he dipped

the oar in the black surrounding waters.

Georges Wolinski: ο μαιτρ του βέβηλου χιούμορ

dimart

Wolinski_signature

—της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Βρισκόμαστε στην Τυνησία, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’40. Ο πόλεμος ακόμα κρατά, και στην Τύνιδα σταθμεύουν αμερικανικά στρατεύματα. Τα παιδιά της πόλης συνωστίζονται στα στρατόπεδα ζητώντας από τους στρατιώτες σοκολάτες και τσίχλες – όλα, εκτός από ένα, που μοιάζει να έχει διαφορετικές προτεραιότητες: το παιδί αυτό ζητάει κόμικς. Είναι ο γιος ενός Πολωνοεβραίου και μιας Ιταλοεβραίας της Τυνησίας – ο Georges Wolinski, που γεννήθηκε σαν σήμερα, 28 Ιουνίου του 1934.

Η οικογένειά του μετακόμισε από την Τύνιδα στη Γαλλία το 1948, αλλά η καριέρα του ως σκιτσογράφου ξεκίνησε πολύ αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν ο Wolinski, ενώ υπηρετούσε τη θητεία του στην Αλγερία, έμαθε για ένα νέο μηνιαίο σατιρικό περιοδικό που άρχιζε να εκδίδεται στο Παρίσι, το Hara-Kiri. Εκεί έστειλε τα πρώτα δείγματα της δουλειάς του και έγινε αμέσως δεκτός στη συντακτική ομάδα. Και με τη δική του συμβολή…

View original post 351 more words

Για πρώτη φορά σε «λειτουργία» ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων

ΕΛΛΑΣ

Με ένα νέο, διαδραστικό μοντέλο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων ανανεώνεται η έκθεση «Πλεύσις-Ναυπηγική και Ναυσιπλοΐα των Ελλήνων από την αρχαιότητα έως τους νεότερους χρόνους» στο Μουσείο Ηρακλειδών, και ειδικότερα η ενότητα που είναι αφιερωμένη στον πιο σύνθετο μηχανισμό της αρχαιότητας («Ένας αρχαίος ελληνικός υπολογιστής»).

View original post 373 more words

James Van Der Zee: Life and Death in Harlem

A R T L▼R K

410wApWaenLOn the 29th of June 1886, the largely self-taught African American photographer James Van Der Zee was born in Lenox, Massachusetts. He became the leading photographer of the Harlem Renaissance, also known as the New Negro Movement or the New Negro Renaissance – the cultural movement that spanned the 1920s. The term New Negro was coined by the African American writer and philosopher Alain Leroy Locke who in 1925 co-wrote and co-edited an anthology of fiction, poetry, and essays on African and African-American art and literature titled The New Negro: An Interpretation. In his essay, Enter the New Negro, Locke stated: “…[T]he Negro today wishes to be known for what he is, even in his faults and shortcomings, and scorns a craven and precarious survival at the price of seeming to be what he is not. … He now becomes a conscious contributor and lays aside the status…

View original post 621 more words