Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Δύο μοναχικοί ποιητές

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Δύο μοναχικοί ποιητές

Ένας νεαρός μοναχικός πιγκουίνος
Έγραφε με το ράμφος του πάνω στον πάγο
Ποιήματα για του ψύχους τη μοναξιά.
Τα αντέγραφε ο ήλιος με τις αχτίδες του
Και τα ’στελνε σ’ όλη τη γη.
Ελάχιστοι τα διαβάζανε.
Ανάμεσά τους ένας γέρικος κάκτος
Που ζούσε μόνος στην έρημο.
Έγραφε κι αυτός ποιήματα με τ’ αγκάθια του
Πάνω στης άμμου το δέρμα.
Οι δύο ομότεχνοι
Αντάλλασσαν μεταξύ τους τα ποιήματά τους
Με τη βοήθεια του ήλιου.
Ο πιγκουίνος σ’ ένα ποίημά του ευχόταν
Να γέμιζε γύρω του ο τόπος με άνθη
Κι ο ίδιος να γινόταν μια μέλισσα
Και να ’φτιαχνε πασίγλυκο μέλι.
«Τι λόγια είναι αυτά;»
Του έστειλε απάντηση ο κάκτος.
«Η κάψα και το χιόνι μας κάνανε ποιητές
Κι εσύ θα τ’ άλλαζες όλα αυτά
Για να γίνεις ζαχαροπλάστης;»

Αδημοσίευτο και ανέκδοτο ποίημα (2008) του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία)

View original post 3 more words

Advertisements

Βασίλης Φαϊτάς, Έκρηξη

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Έκρηξη

Εδώ ήταν το σώμα μου και διαλύθηκε
ένα φτερό δυο σταγόνες αίμα
και κείνος ο απελπισμένος άνεμος.
Εδώ που ακουμπάς ήταν μια χίμαιρα
ένας σπόρος για τη ζωή ή για το θάνατο.

Αν σου μιλώ
για καταποντισμένα χρόνια
για κείνους που έφυγαν,
είναι γιατί όταν βραδιάζει
στα λιμάνια τα βαπόρια σφυρίζουν
είναι γιατί η φωνή καταρρέει
και πάει βαθιά στο χώμα.

Τη ζωή μου έζησα μακριά
εκεί που οι άνεμοι χάνονται μέσα στην πόλη
κι οι δρόμοι βουλιάζουν
φορτωμένοι ερημιά.

Ποιο χέρι μας έδεσε
στην παλίρροια μέσα των εποχών
ποια μνήμη μάς πήρε στο βυθό της
τ’ αβέβαια εκείνα δειλινά.

Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

View original post