Για την ουσία του ανθρώπου…….

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

Η δίψα για αίμα των αγροτών και των άλλων συνεργών ,που ξεσπάει όταν ένας λύκος ή ένα λιοντάρι του βουνού αρπάξει τη νύχτα ένα πρόβατο ,προδίδει την όχι εντελώς ξεχασμένη λαιμαργία για ωμό κρέας -για ξαφνική επίθεση και κατασπάραγμα.

Ο αυθαίρετος χαρακτηρισμός «κτήνη »,για τους ληστές του ζωϊκού βασιλείου ,χτυπάει εξωτερικά με πανούργα βαναυσότητα ό,τι δεν μπορεί να ξεριζωθεί εσωτερικά,μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας ,δλδ ό,τι προηγείται του πολιτισμικού.

Πέρα απ’ αυτό, στο κτηνώδες μίσος εναντίον του λύκου εκδηλώνεται ακόμη και το ό,τι αντιλαμβανόμαστε έμμεσα σαν αποτρόπαια πράξη (όπως πράγματι και είναι ) την προσωπική μας αδηφαγία απ’ την οποία πρέπει να προφυλάγονται τα πρόβατα.Οι εκτροφείς κατοικίδιων ζώων ,μαθαίνουν στην καθημερινή τους επαφή μ’ αυτά κάτι απ’ την ατομικότητα και την εξαρτώμενη ζωή τους.Η προσωπική αποστροφή απέναντι στο φόνο του προστατευόμενου ,απέναντι στο πούλημά του στο χασάπη ,απωθείται στα βαθύτερα στρώματα της ψυχής και γιγαντώνεται στην οργή εναντίον του…

View original post 71 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s