CONSTANTINE CAVAFY-POEMS/ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΒΑΦΗ-ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Manolis

cavafy copy

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από χρέος μη κινούντες
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

THERMOPYLAE

Honor to those who in their lives
are committed to guard Thermopylae.
Never swerving from duty;
just and exact in all their actions,
but tolerant too, and compassionate;
gallant when rich, and when
they are poor, again a little gallant,
again assisting as much as they can;
Always speaking the truth,
but without hatred for those who lie.

And more honor is due to them
when they foresee…

View original post 30 more words

Tasos Livaditis-Selected Poems/Τάσος Λειβαδίτης-Εκλεγμένα Ποιήματα

Manolis

Tasos Livaditis_Vanilla

Η ΕΚΤΗ ΗΜΕΡΑ

Ήταν η έκτη μέρα της δημιουργίας, η μητέρα είχε ντυθεί στα
μαύρα, φορούσε και το καλό καπέλο της με το βέλο, “δεν έπρεπε να
μας το κάνει αυτό ο Θεός” είπε, στο βάθος χλωμοί άντρες στήναν
τη μεγάλη σκηνή του τσίρκου,
“γύρισε σπίτι είναι αργά”, “ποιό σπίτι», είπα κι αγκάλιασα το
φανάρι του δρόμου,
η μικρή ξαδέλφη όπου να `ναι θα πέθαινε, την έσπρωξα πίσω απ’
την ντουλάπα, “σ’ αγαπάω” έλεγε, μα εγώ την έγδυνα κιόλας σαν
πόρνη — κι όταν τη θάψαμε, εγώ έμεινα για πάντα εκεί, πίσω απ’
την ντουλάπα, μισοφαγωμένος απ’ τα ποντίκια,
κι ήταν η έκτη μέρα της δημιουργίας,
οι τροχαλίες γρύλιζαν καθώς ανέβαζαν το πρώτο ρολόι στη στέ-
γη του σταθμού,
κάθισα στην άκρη του δρόμου, τόσο θλιμμένος, που οι τυφλοί
μ’ έβλεπαν.

THE SIXTH DAY

It was the sixth day of creation; mother was dressed in black;
she wore her good…

View original post 140 more words

Μανόλης Ξεξάκης, Το τυροκέλι του τραγουδιού

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Θάνος Μικρούτσικος & Οδυσσέας Ιωάννου, Άνοιξη μπαίνει
(ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Θάλασσα στη σκάλα (1999))

Το τυροκέλι του τραγουδιού

Τώρα πια αναβλύζει και σκορπίζεται μέσ’ απ’ τους πυλώνες εκείνων
των νεοσσών αισθημάτων που ένιωσα γράφοντας το τραγούδι
μια ανεκτίμητη μυρωδιά.
Οι κλώνοι μου, αργά και σταθερά, φυλλορροούνε και μοναχά αυτή η οσμή
των αισθήσεων που σαρώνει τα λυχνάρια της νύχτας με κινεί ν’ ανιχνεύω
τη συναισθηματική φουρτούνα που προσπαθούσα να δαμάσω εκείνη την εποχή. Ανίκανο για άλλη δράση το οπλοστάσιο ενός συγγραφέα, προσπαθεί να περισώσει εδώ τα ψιχία του ρομαντισμού και της απελπισίας των εγκαταλειμμένων εφήβων, που μεγάλωσαν σε μικρές πολιτείες, με μικρές χαρές, γεμάτοι άγνοια, χωρίς σταλάγματα πολιτικής οικονομίας στο δραστικό πεδίο του νοητικού τους.
Η άνοιξη της εφηβείας των ελληνοπαίδων, στις ασφυκτικές επαρχιακές πολιτείες, δεν είναι καθόλου ανθηρή.
Η χαρά και η συναισθηματική επάρκεια, που είναι απαραίτητες στις παιδικές που αναδύονται ψυχούλες, αγγίζουν μονάχα τους τολμηρούς…

View original post 78 more words

Πέντε συν μια τύψεις για τον οργασμό

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Stalin_468

1
Η γνήσια φιλελεύθερη πολεμική ασχολείται μ’ έναν και μόνο άνθρωπο, με αγάπη τόση όση νιώθει ένας κανίβαλος όταν κομματιάζει ένα βρέφος για να το φάει.

2
Ο αληθινός κουμουνιστής είναι ένας κυνικός αναρχικός.

3
Ο μικροαστός αναρχικός δέχεται τον ταξικό αγώνα και την αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας θεωρητικά αλλά δεν μπορεί να δεχτεί τις πρακτικές πολιτικές τους συνέπειες.

4
Ο συνδικαλισμός είναι από τη φύση του ρεφορμιστικός. Οι επαγγελματικές σέχτες ήταν πάντα ο καρκίνος των κινημάτων. Ο θεμέλιος λίθος της σοσιαλδημοκρατίας που παραπαίει ανάμεσα στην υποκρισία και τη βαρβαρότητα.

5
Σε μια μη-καπιταλιστική κοινωνία, δηλαδή σε μια κοινωνία που δε στηρίζεται ολοκληρωτικά στο κέρδος και στη διαφύλαξη των κεκτημένων όσων κατέχουν τον πλούτο, η παράβαση και η παραβίαση των ορίων θα αποτελούσε την πυρηνική της λειτουργία, το γόνιμο πεδίο των αναγεννήσεών της.

6
Ούτε ικεσίες, ούτε νύχτες απελπισίας δίχως τέλος. Μόνο γέλιο. Το γέλιο του νικητή που είναι ο θρίαμβος…

View original post 14 more words

Κλείτος Κύρου, Δύο ποιήματα

To Koskino

ΕΙΧΑΜΕ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙ

ΕΙΧΑΜΕ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙ πιά τις πολύχρωμες μέρες
“Οταν κινούσαμε για τις αφετηρίες των παλμών σου
Στ’ αρχικά των χεριών μου είχα σκαλίσει τις νυκτόβιες αναμονές
Τα κατώφλια μας σκεπάστηκαν από τις ικεσίες της φωνής σου
’Αλήθεια
Τη φωνή σου πώς θά τη λησμονήσουμε
’Έτσι πού άντηχεΐ έπίμονα μες στο μνημονικό μας
*
Καθισμένος πριν δέκα χρόνια σε πετρες της ακρογιαλιάς
Σκεφτόμουνα τον Ροΰπερτ Μπρούκ πού θά είχε γίνει
κάρβουνο κρωγμός γλάρου καί θυμάρι
Διόλου δέ μάντευα πώς θά έρχόταν μιά μέρα
Πού περίεργη θά μέ ρωτούσες γιατί άραγε οί φίλοι νά
πεθαίνουν πάντα φθινόπωρο
Γιά τις αύγές πού χάθηκαν στά τρίστρατα τού δυτικού άνέμου
Πού θά ξαναχαθοΰν ίσως στο άντίκρισμα της οπλισμένης μέρας
Τότε μόλις πρόσεξα τά περιστέρια πού άνθιζαν στά μάτια σου
Τ’ άσπρα χαλίκια πού έπεφταν άπό τά χείλη σου στο πράσινο χορτάρι
Το φουστάνι σου απο πευκόφλουδες κι αστερισμούς πού πάνω του πλάγιασα
Στήνοντας τ’ αύτί…

View original post 233 more words

Jean Améry – Για τα βασανιστήρια (αποσπάσματα)

«Κάπου, κάποιος ουρλιάζει από τα βασανιστήρια.
Ίσως τούτη την ώρα, αυτήν εδώ τη στιγμή.»

Jean Améry,

Εισαγωγικό σημείωμα.

Ο Αυστροεβραίος με το ψευδώνυμο Jean Amery, και πραγματικό όνομα Χανς Μάιερ, έχει χαρακτηριστεί από πολλούς, ως ο

Ο τάφος του Ζαν Αμερύ στο Zentralfriedhof της Βιένης

φιλόσοφος του Άουσβιτς. Το 1964, με αφορμή τις δίκες για τα εγκλήματα του Άουσβιτς στη Φρανκφούρτη, έσπασε τη σιωπή είκοσι χρόνων, νιώθοντας επιτακτική μέσα του την ανάγκη να καταθέσει τους στοχασμούς που είχε αντλήσει από την προσωπική εμπειρία του ως θύμα και επιζών της ναζιστικής κτηνωδίας. Άρχισε να γράφει το βιβλίο του, όταν ξεκίνησε η δίκη του Άουσβιτς στην Φρανκφούρτη και άρχισαν προσπάθειες σχετικοποίησης και υπεκφυγής του εγκλήματος από την Γερμανική κοινωνία .Ακόμα και μέσα στο δικαστήριο οι αστυνομικοί όταν εισέρχονταν οι Ναζήδες, στέκονταν σούζα και χαιρετούσαν στρατιωτικά.

Η δίκη του Άουσβιτς έγινε δυνατή χάρη στις προσπάθειες του τότε γενικού εισαγγελέα του Hessen του…

View original post 685 more words

Με τον τρόπο του Α. Ε.

style rive gauche

Σαν σήμερα, 2 Σεπτεμβρίου 1901, γεννήθηκε στην Μπράιλα της Ρουμανίας ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Αν και γόνος μιας εκ των πλουσιότερων εφοπλιστικών οικογενειών της Ελλάδας, επέλεξε να χαράξει την προσωπική του πορεία μακριά από επιχειρήσεις και καράβια. Ασχολήθηκε με τις τέχνες της συγγραφής και της φωτογραφίας, σπούδασε και εξάσκησε το επάγγελμα του ψυχαναλυτή και υπήρξε ο κύριος εισηγητής του ρεύματος του Υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Το σπουδαιότερο όμως όλων όσων έκανε ο Εμπειρίκος δεν βρίσκεται ούτε σε κάποιο βιβλίο ούτε σε κάποιο αρνητικό, βρίσκεται μέσα του. Ο άνδρας αυτός που ηδονιζόταν με τα αεροπλάνα και θεωρούσε την Άνδρο προσωπικό του ησυχαστήριο, ήταν εκείνος που υπήρξε φίλος και υποστηρικτής πολλών γνωστών και αγαπημένων καλλιτεχνών, τόσο στα πρώτα τους βήματα, όσο και σε δυσμενείς περιόδους που διένυσαν. Και εδώ, στο Rive Gauche, τους ιπποτικούς καλλιτέχνες σαν τον Ανδρέα Εμπειρίκο τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε λίγο περισσότερο. Γιατί το αξίζουν. Ακολουθεί Ο Δρόμος, ο…

View original post 804 more words

ΝΥΧΤΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΤΡΙΝΗ ΓΕΦΥΡΑ

Passe Partout Reading

Το βιβλίο «Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα» του Λέο Περούτς είναι ένα σύνολο μικρών ιστοριών – που ανέτως θα διαβαζόντουσαν και ξέχωρα η μία από την άλλη – οι οποίες αφηγούνται, μέσα από την οπτική διαφορετικών ατόμων, την ιστορία ενός μεγάλου έρωτα, με φόντο την Πράγα του τέλους του 16ου αιώνα.

View original post 606 more words

Ελένη Μερκενίδου, Του θέρους τιμωρία φθινόπωρο

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Του θέρους τιμωρία φθινόπωρο

Φιλέρημος δακρυρροώ
κι αν ραπιστώ με κόλαφο τιμής,
καταιγισμό του πάθους σου,
νεαρόν ερώτων άθυρμα γάργαρο
του κορμιού σου, κι αν ραντιστώ τον σίελο
–στον άνυδρο βροχή ουρανών–

έσφαλα στις εκκρίσεις μου
στη ζέση και στην αρμογή μελών
υγρόφιλων κυρτών και κοίλων πόσο
τις δωρεές σπατάλησα αλόγιστα του θέρους
και του θαλλού που άνθισε
ρήμαξα τους καρπούς.

Του δρόμου πτυελοδόχος
ως Βρόμιος ταλαίπωρος σε ύπατη μανία
σε πανδαισία έξαλλη ας κερνώ
φιλώντας και χαϊδεύοντας
την πυρκαγιά των εποχών
στο σώμα σου τ’ αθέριστο
τη φθίση της οπώρας.

Από τη συλλογή Νύχτες μέσα στη νύχτα (2009) της Ελένης Μερκενίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ελένη Μερκενίδου

View original post