Yannis Ritsos/translated by Manolis Aligizakis

Ritsos_front large

ΑΝΕΠΙΣΗΜΑΝΤΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

 

Εύθραστα, ωραία αντικείμενα—κρύσταλλα, πορσελάνες, μερικά χρυσά

ή ασημένια

φιλικά δώρα, ή βραβεία τιμητικά—τρόπαια σεμνών αγώνων

που μήτε περιμέναμε την αναγνώρησή τους. Πολύ τα χαρήκαμε τότε,

πολύ τα προσέξαμε, τα βάλαμε (με κάποιο δισταγμό είναι αλήθεια)

σε όμορφες θέσεις, — όχι τόσο εμφανείς. Καμιά φορά, τα βράδια,

όταν ανάβουν τα φώτα στο απέναντι μπάρ, τα δείχναμε σε δυο τρεις φίλους

τους πιο πιστούς (άν υπάρχουνε τέτοιοι). Με τα χρόνια

πληθύνανε πολύ—σωστός μπελάς—πού να τα βάλεις, πώς να τα εξα-

σφαλίσεις;

κι η σκόνη κι η καπνιά, η υγρασία, η συνήθεια. Ξεχάστηκαν

σε χαρτονένια κιβώτια, πάνω στο πατάρι, μες στη τζίβα, διπλωμένα

σε παλιές ηρωικές εφημερίδες. Ωστόσο, τις νύχτες, πότε πότε,

ακούς ένα ντιν, και πάλι ντιν, καθώς σκουντιούνται μεταξύ τους,

σα γυάλινες καμπάνες σε θανάτους μικρών κοριτσιών λησμονημένων.

 

 

UNNOTICED  DEATHS

 

Fragile, beautiful objects – crystals, porcelains, some gold

or silver

gifts from friends or honorary awards – trophies of decorous competitions

we never expected recognition for. We enjoyed them so much, back then

we paid much attention to them and placed them (with some hesitation

really) in appropriate positions – not so conspicuous. Sometimes at night,

when the lights came on in the opposite bar, we showed them

to two-three friends the most trustworthy (if such truly exist). As the years

went by, they multiplied – a true headache – where can one put them, how

can one secure them

and the dust, the smoke, the dampness, the habit. They got forgotten

in carton boxes in the attic, in burlap sacks wrapped in

old heroic newspapers. Nevertheless, at night, from time to time

you hear a din, and again a din, as they nudge each other

like glass bells on the deaths of young forgotten girls.

 

 

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

www.ekstasiseditions.com

 

Things he might have seen

dimart

Ο Emilio Reyes-Bassail, γεννημένος στο Μεξικό το 1987, είναι κινηματογραφιστής και sound artist. Καταπιάνεται με τα θέματα της μνήμης, του χρόνου, της ιστορίας και της αφήγησης. Από το 2011 ως το 2013 ήταν επικεφαλής του Workshop ραδιοφωνικής παραγωγής της Ένωσης Καλλιτεχνών του Tlatelolco και παραγωγός του Radio Tlatelolco, ενός σταθμού που κύριο στόχο είχε τη διατήρηση της προφορικής παράδοσης και της συλλογικής μνήμης του περιοχής Tlatelolco της πόλης του Μεξικού.

Το Things he might have seen είναι, σύμφωνα με τον δημιουργό του, «ένα κινηματογραφικό δοκίμιο πειραματισμού με παλιές φωτογραφίες, αρχειακό κινηματογραφικό υλικό, καρτ ποστάλ και το Mondo Cane». Η τελευταία αναφορά αφορά το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του 1962, έργο των ιταλών κινηματογραφιστών Paolo Cavara, Franco Prosperi και Gualtiero Jacopetti, γνωστό και με τον αγγλικό τίτλο Tales of the Bizarre: Rites, Rituals and Superstitions, 1962 — μια συρραφή τελετών και πρακτικών από όλο τον κόσμο με κοινό στοιχείο τη βία…

View original post 11 more words

Πώς δημιουργήθηκε ο Λυκαβηττός από την Θεά Αθηνά. Δείτε από ψηλά τον λόφο (Βίντεο drone)

ΕΛΛΑΣ

Η μυθολογία αναφέρει πως η θεά Αθηνά μετέφερε έναν βράχο. Όταν ενημερώθηκε για ένα άσχημο γεγονός ο βράχος έφυγε από τα χέρια της θεάς και έπεσε ακριβώς στο σημείο όπου σχηματίστηκε ο λόφος του Λυκαβηττού.

View original post 579 more words