ITHACA-Poem of the week

picture a

Darfuri Child Refugee Drawings, Human Rights Watch,
UNICEF, Waging Peace, Sudan

Peace Games


The children in the yard
played war,
they played their war
loud and shrill.

From the window
I called them:
For once, play peace!
I hoped they would
make less noise then.

The children below
in the courtyard were enthusiastic:
“Let’s play peace!”
They roared
out of one mouth.

And deliberated,
what they would have to do
guessed and argued
once again,
and then called

a little one
up to my window:
“Uncle, how does one play peace?”

Peter Schütt (Germany, 1939–)

From. „Wenn das Eis geht, Ein Lesebuch zeitgenössischer Lyrik, Deutscher Taschenbuch Verlag“
Translation Germain Droogenbroodt – Stanley H. Barkan
Friedensspiele //Die Kinder im Hof/spielten Krieg,/sie spielten ihren Krieg/laut und schrill.//Vom Fenster aus/rief ich ihnen zu:/Spielt doch mal Frieden!/Ich hoffte sie würden/dann weniger Lärm machen.//Die Kinder unten/im Hof waren begeistert:/Lasst uns Frieden spielen!/brüllten sie wie/aus einem Munde.//Und überlegten,/was zu tun wäre,/rätselten und stritten/sich schon wieder,/und dann rief//Ein Dreikäsehoch/herauf zu meinem Fenster:/Onkel, wie spielt man Frieden?




Τα παιδιά στην αυλή έπαιζαν πόλεμο

έπαιζαν τον πόλεμο τους

με φωνές και στριγγλιές


απ’ το παράθυρο τους φώναξα

για μια φορά να παίξουν ειρήνη

ελπίζοντας πως έτσι δεν να έκαναν

πολύ θόρυβο


και τα παιδιά μ’ ενθουσιασμό

φώναξαν σαν με μια φωνή

να παίξουμε ειρήνη


και σκέφτηκαν τί έπρεπε να κάνουν

διαφώνησαν, επέμεναν

και μετά ένα μικρό παιδί

φώναξε προς το παράθυρο μου


θείε, πώς να παίξουμε ειρήνη;


Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis




Τέλος δεν έχει ο ουρανός (Απόστολος Καλδάρας & Χρήστος Αργυρόπουλος)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Απόστολος Καλδάρας & Χρήστος Αργυρόπουλος, Τέλος δεν έχει ο ουρανός

Μπουζούκι:Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι:Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βίκη Μοσχολιού
Δίσκος 45 στροφών του 1965 [πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού]

Τέλος δεν έχει ο ουρανός
το κύμα δεν μετριέται
κι εκεί που σβήνει ένας καημός
άλλος καημός γεννιέται

Ώρα την ώρα καρτερώ
κι οι ώρες γίναν χρόνια
τα χρόνια στήσανε χορό
και πρόφτασαν τα χιόνια

Χίλια τ’ αστέρια τ’ ουρανού
και το φεγγάρι ένα
έχω πολλά μέσα στο νου
μα στην καρδιά μου εσένα

Ώρα την ώρα καρτερώ
κι οι ώρες γίναν χρόνια
τα χρόνια στήσανε χορό
και πρόφτασαν τα χιόνια

Στην άλλη πλευρά του δίσκου βρίσκεται το τραγούδι «Ένα αστέρι πέφτει πέφτει».

View original post

Poem in Two Languages


                                                                          Joaquín Sorolla

And if you come back to me one evening
of sea and seagulls,
I will try
to kiss the traces of your eyes,
and if you weep, the void
and the doubt of your lips
on lost beaches
will parch my mouth.


Teresa Pasqual, Spain

Translation Germain Droogenbroodt
From: Les hores

Αν ξαναγυρίσεις σε μένα μια βραδιά

των γλάρων και της θάλασσας


θα προσπαθήσω


τα ίχνη των ματιών σου να φιλήσω


κι αν δακρύσεις, η αμφιβολία

και των χειλιών σου το κενό


σε χαμένα ακρογιάλια


θ’ αποστεγνώσει το στόμα μου


Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis







I si em tornes un vespre / de mar i de gavines, / intentaré besar
els camins dels teus ulls, /i si plores, el trenc

i el dubte dels teus llavis / em secaran la boca

sobre platges perdudes.



images of absence cover


Φύσηξε ο αγέρας
τα πεσμένα φύλλα
γέμισε θάνατο το πεζοδρόμιο
καθώς ο νους μου έτρεξε
στο χαμογέλιο σου
και ξάφνου είδα ένα χορό
μπροστά στα μάτια μου
παράξενο των φύλλων
ν’ αρχινά που λες ζωντάνεψαν
μέσα στη νέκρα τους
και σιγοτραγουδούσαν

τίποτα δεν πεθαίνει
ρυθμό μόνο αλλάζει
η ζωή και φόρεμα


Wind blew
the fallen leaves
death took over
the sidewalk
and my mind
ran to your smile and
suddenly I saw a strange
dance before my eyes
the leaves had commenced
in the slumber
of their death
as if alive they sang

nothing dies
life only changes
its dress and rhythm

~IMAGES OF ABSENCE-ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2015

View original post

Dimitris Liantinis-Hour of the Stars



Τῶν ἱερῶν Ἀγρυπνιῶν στον ναό τῆς Κοίμησης.
Τό μάτι του ξανοιγόταν ἀχάραγο γυαλί
πού νά τό λιμπιστεῖ ἡ Ἄρτεμη κάτοπτρο.
Μεσάνυχτα λάβαιναν μέσα του σχῆμα
τά ἀργυρά νομίσματα τῆς ἀστροφεγγιᾶς
τό δάσος νά πίνει μία – μία τίς ὧρες
κι ὅσες θησαύριζε θημωνιές μέ ὀνείρατα
ἡ σιωπή γαλαθηνή.
Μόνον ὅταν στήν ἄκρη του κλεφτά
χαράχτηκε τό εἴδωλο ἑνοῦ ρήσου πλουμιάρη
ἐπικράνθη ὁ ἄνεμος.
Ἔσπασε ξερά ἡ λαμπήθρα τοῦ ὕπνου
κι ἄστραψε στό σκοτάδι ὁ κόσμος.


During the Holy Vigils at the church of Dormition
his open eyes resembled unscratched glass
that Artemis would wish as mirror.
At midnight the silver coins of starry sky
took shape in his viscera
the forest drank the hours one by one
and all the haystacks treasures of dreams
silence suckled.
But when the idol of the red golden hair
appeared on its side
the wind was embittered.
The dry iris of the…

View original post 24 more words



Ritsos_front large

Yannis Ritsos – Poems

A careful hand is needed to translate the poems of Yannis Ritsos, and Manolis is the ideal poet to undertake such an enormous task. Born in Crete, Manolis’s youth was intermingled with the poetry of Ritsos. Once a young man moved by the Theodorakis version of Epitaphios, he’s now a successful poet in his own right who is still moved to tears hearing the refrains of those notes from half a century ago. His Greek heritage, with its knowledge of the terrain, people, history and cultural themes, makes his translation all the more true to what Ritsos intended. Having visited the very places of which Ritsos wrote, he knows how the light and sea shift, and how Ritsos imagined those changes as being a temperament and personality of the Greece itself. The parallels in their lives are uncanny: when Ritsos was imprisoned, Manolis’ father also was…

View original post 1,112 more words

Can you hear me?-Letters to an Imaginary Lover/Tzoutzi Mantzourani-translated by Manolis Aligizakis



My love,

I can endure everything away from you. One I can’t: waking up next to your vacant pillow.
It’s hard to get used to coming back home alone at night but the morning wake up is unbearable.
I’m truthful to you I open my eyes and shut them right away. I don’t want to wake up. I can’t endure to stretch my arm on the empty side of the bed.
The bathroom misses the sounds of you shaving and the fragrance of your after shave.
I cover myself to the head with the bed coverings and wish light wouldn’t come, time won’t come when I’ll have to go down to the kitchen to make coffee.
In the morning!
The breakfast I prepared for you and the coffee we had together.
When I took you to the garage door and kissed you good morning.
When I looked…

View original post 237 more words

Γ. Θ. Βαφόπουλος, Το Δίλημμα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

[Ενότητα Σάτιρες]

Το Δίλημμα

Όταν ο ακέραιος, ο μόνος εαυτός μας
αντικριστά βρεθεί στο μέγα δίλημμα,
βάζουμε τότε τους άλλους δυο εαυτούς μας,
τα πλάσματα τούτα της βολής μας,
σ’ ένα δεινόν αγώνα πάλης μεταξύ τους.

Και σαν επιταγή δικαιοσύνης
της πάλης το αποτέλεσμα δεχόμαστε.
Επευφημούμε με χαρά το νικητή,
τούτον των ευσεβών μας πόθων τον φορέα.

Έπειτα ήσυχοι πηγαίνουμε να κοιμηθούμε,
βέβαιοι για την ακεραιότητα του εαυτού μας,
πεισμένοι πως αναγκασθήκαμε στην εκλογή μας
κατά το θέλημα του νικητή.

Από τη συλλογή Επιθανάτια και σάτιρες (1966) του Γιώργου Βαφόπουλου

Πηγή: Γ. Θ. Βαφόπουλος, Άπαντα τα ποιητικά (Θεσσαλονίκη, εκδ. παρατηρητής, 1990)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θ. Βαφόπουλος

View original post

Κερκ Ντάγκλας 101


–του Γιώργου Θεοχάρη–

Στα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, ακολουθείται μία πάγια και μακάβρια τακτική: ετοιμάζονται αφιερώματα-νεκρολογίες όσο οι «τιμώμενοι» είναι ακόμα εν ζωή. Αν έχεις κάνει κάτι στη ζωή σου, όταν περάσεις μια ηλικία (π.χ., τα 80) ή αν τύχει και αρρωστήσεις σοβαρά, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι κάποιος κάπου έχει ήδη παραγγείλει το μεταθανάτιο «αφιέρωμά» σου. Για παράδειγμα, ο Κερκ Ντάγκλας κλείνει σήμερα τα 101. Είναι, συνεπώς, σίγουρο ότι οι νεκρολογίες του μαζεύουν ψηφιακή σκόνη σε κάποια αρχεία. Αλλά ο άνθρωπος ζει ακόμα! Δεν είναι προτιμότερο να τον τιμήσουμε ζώντα;

Και γιατί να τον τιμήσουμε; Δεν είναι ο σημαντικότερος ηθοποιός του 20ού αιώνα, ούτε καν ο σημαντικότερος ηθοποιός της γενιάς του. Εντούτοις, η ζωή και η καριέρα του είναι ο 20ος αιώνας – ή, τουλάχιστον, εκεί αντανακλάται μία πλήρης (αν και όχι η μόνη, ασφαλώς) εικόνα του. Υπό αυτή την έννοια, μιλώντας για τον άνθρωπο και ηθοποιό…

View original post 3,662 more words

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Ελευθερία Έκφρασης

To Koskino


Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε

και κλέβουν ένα λουλούδι

από τον κήπο μας

και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον

περπατούνε στα λουλούδια,

σκοτώνουν το σκυλί μας

και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα

-την πιο διάφανη απ’ όλες-

μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας

ληστεύουν το φεγγάρι μας

γιατί ξέρουνε το φόβο μας

που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα

πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα.

View original post