Kiki Dimoula/translated by Manolis Aligizakis

 kiki-dimoula

ΦΘΟΡΑ

Σε δέκα στίχους απορρόφησα τα χρόνια εκείνα
που στο χαμό τους προσκρούει
το συντριμμένο της ζωής μου υπόλοιπο.

Ο πρώτος στίχος,
ντυμένος τη λιβρέα του ιδανικού,
δεξιώνεται την έξαρση
στηριγμένη στο μπράτσο της νεότητάς μου.
Στίχος εύρωστος κι ωραίος.
Τι κρίμα να μην είν’ ο τελευταίος.

Ο δεύτερος, δεν ξέρω πώς,
μου έμεινε μισός˙
κι αυτός λοξά γραμμένος
σάμπως μετανιωμένος.

Ο τρίτος πήγε μονάχος του και γράφτηκε
εκεί στη στέπα της φυγής σου.

Στης νοσταλγίας σου τη χλόη
τον επόμενο ενταφίασα.

Στων τρυφερών επιστολών σου την ψευδαίσθηση
ο άλλος εστεγάστηκε.

Ο έκτος και ο έβδομος,
σκαρφαλωμένοι στο στύλο της αδημονίας,
αγνάντευαν.

Δύο μαζί σχεδόν πνιγμένους τούς ανέσυρα
απ’ την παλίρροια της προσφοράς σου.

Και ο τελευταίος,
τόσο μα τόσο απόκρημνος είναι,
που απ’ την κορφή του,
αγκαλιασμένη με τον ίλιγγο του ματαίου,
γκρεμίζεται η συνέχεια.

 

 

DECAY

 

In ten verses I absorbed those years

that against their passing

the rest of my shattered life bumped.

 

The first verse

dressed in the suit of the ideal

entertained by euphoria

supported by the arm of my youth

robust and exquisite verse

pity it isn’t the last

 

the second, I don’t know how to say it

was left half done

and lopsided

as if regretful

 

the third one was written by itself

on the tundra of your escape

 

the next one I buried

in the verdure of my nostalgia

 

the next one was housed

in the illusion of your tender correspondence

 

the sixth and seventh

perched on the pole of longing

gazing far out

 

two of them almost sunk I pulled up

from the tide of your offer

 

and the last one

so precipitous it was

that from its peak

the continuity tumbled

hugging the vertigo of futility

 

 

NEO-HELLENE POETS, translated by Mnaolis Aligizakis, Ekstasis Editions, 2018

Ζαρατούστρα : Προσταγή δύναμης (Ξαναδιαβάζοντας το Νίτσε) — Αντικλείδι

“Μόνος φεύγω τώρα, μαθητές μου! Κι εσείς φύγετε τώρα και να είστε μόνοι. Έτσι θέλω να γίνει. Φύγετε μακριά από μένα και φυλαχτείτε από τον Ζαρατούστρα! Κι ακόμα καλύτερα: ντραπείτε γι αυτόν! Ίσως σας εξαπάτησε. Ο άνθρωπος της γνώσης πρέπει όχι μόνο να αγαπά τους εχθρούς του, πρέπει και να μισεί τους φίλους του. Ντροπιάζει…

via Ζαρατούστρα : Προσταγή δύναμης (Ξαναδιαβάζοντας το Νίτσε) — Αντικλείδι

Περί τρέλας: Όταν η ψυχική κατάρρευση συναντά το πνευματικό μεγαλείο

LovArt's Corner

Η διάνοια οδηγεί στην παραφροσύνη ή παραφροσύνη στη διάνοια;
Εδώ και πολλούς αιώνες κυριαρχεί το στερεότυπο του τρελού καλλιτέχνη, με λίγο νεώτερο το στερεότυπο του τρελού επιστήμονα. Η ευαισθησία του διανοούμενου είναι πλέον αποδεκτή από κοινού, κανείς δεν επιχειρηματολογεί πλέον για το αντίθετο. Περιπτώσεις πολλές μας είναι γνωστές, από το κομμένο αυτί του Βαν Γκονγκ -και την αυτοκτονία του-, μέχρι την αυτοκτονία του Καρυωτάκη, από την απομόνωση της Ντίκινσον έως την οριστική φυγή από την ανθρώπινη κοινωνία το  Δημήτρη Λιαντίνη που οδήγησε στον θάνατο του, τα παραδείγματα είναι χιλιάδες.
Και ξαναρωτώ, είναι η μοναδική τους αντίληψη για τον κόσμο και ότι αυτόν περιβάλλει, που οδηγεί στην πνευματική τους κατάρρευση; Ή η πνευματική κατάρρευση οδηγεί σε αυτή την μοναδική αντίληψη;
Σίγουρα ο κάθε ένας από αυτούς είναι μία μοναδική οντότητα. Η κατάρρευση έχει επέλθει για διάφορους λόγους, το μόνο αδιαμφισβήτητο είναι ότι η δημιουργική έκφραση για αυτούς ήταν απαραίτητη…

View original post 1,035 more words