A Short Analysis of Henry Wadsworth Longfellow’s ‘The Rainy Day’

Interesting Literature

On Longfellow’s glorious rain poem

The US poet Henry Wadsworth Longfellow (1807-82) is best-known for The Song of Hiawatha, and for growing a beard to hide the marks of a family tragedy, but he also wrote many other celebrated poems. And then there’s ‘The Rainy Day’, which isn’t numbered among his most famous. But it is one of the finest poems written about rain, so deserves a few words of analysis for that reason alone.

The day is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
The vine still clings to the mouldering wall,
But at every gust the dead leaves fall,
And the day is dark and dreary.

My life is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
My thoughts still cling to the mouldering Past,
But the hopes of youth fall thick in the blast,
And…

View original post 396 more words

Nα βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι. – Μιγκέλ ντε Θερβάντες — Αντικλείδι

Καρράσκο: “Αν εσύ είσαι τρελλός, εγώ δε θα σ΄αφήσω να τρελάνεις κι εμάς. Τη ζωή πρέπει να τη βλέπουμε όπως είναι πραγματικά.” Θερβάντες: “Όπως πραγματικά είναι… Ξέρεις πόσα χρόνια περιπλανιέμαι στην πραγματικότητά σας; Ξέρεις πόσες φορές έχω δει τη ζωή όπως είναι πραγματικά; Τόσες όσες δεν μπορείς να φανταστείς. Πόνος, εξαθλίωση, πείνα και απίστευτη…

via Nα βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι. – Μιγκέλ ντε Θερβάντες — Αντικλείδι

The Eyes are the Gates

eyes

THE EYES ARE THE GATES

 

The eyes are the gates of the mind;
it is better to close them, now, to be careful,]
now that the day advances . . .

 

And the doors of the soul . . . the ears;
for prudence, too, let’s close them.
Let’s pray for the dead and for the old,

 

that they should have someone who loves them . . .
a little bit of love, guarantor of life,
no need for proclamations and laws. . .

 

Better a little fragment of life
than live idiocy and vegetation and loss of mind.
Patrizia Valduga, Italy (1953–)

 

Translation: Germain Droogenbroodt – Stanley H. Barkan

 

 

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΥΛΕΣ

 

Τα μάτια πύλες του μυαλού

καλύτερα κλειστά, ένδειξη φρονιμότητας

καθώς η μέρα αδιάφορη διαβαίνει

 

κι οι πόρτες της ψυχής, τ’ αυτιά

από φρονιμότητα ας κλείσουμε

και να προσευχηθούμε για γέρους και νεκρούς

 

για να `χουν κάποιον που τους αγαπά

λίγη αγάπη, βεβαίωση ζωής

δίχως κανόνες και χωρίς φωνές

 

καλύτερα της ζωής ένα τεμάχιο

παρά ζωή παράλογη, βλακώδης και χαμένη

 

 

Translated by Manolis Aligizakis//Μετάφραση μανώλη Αλυγιζάκη

***

 

Gli occhi sono i cancelli della mente; /meglio chiuderli, adesso, per prudenza, /che il giorno adesso avanza indifferente…// E le porte dell’anima… gli orecchi;/chiudiamo pure loro per prudenza. /Preghiamo per i morti e per i vecchi, // perché abbiamo qualcuno che li ami…/un po’ d’amore, garanzia di vita, /senza bisogno di leggi e proclami…// Meglio un frammento minimo di vita / che idiozia viva e vegeta e ammattita.

 

Δέκα ανεκπλήρωτοι έρωτες από την Ελληνική Μυθολογία

ΕΛΛΑΣ

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν πλούσια φαντασία – εκτός των άλλων – και σκάρωναν ιστορίες με εκπλήξεις και ανατροπές. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε 21 ήρωες της Ελληνικής Μυθολογίας (11 άνδρες και 10 γυναίκες) και τις μεταξύ τους ερωτικές περιπέτειες που κατέληξαν σε αρνήσεις και αποτυχίες.

View original post 1,125 more words

Ο Σίσυφος και οι Έλληνες

ΕΛΛΑΣ

«Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων˙
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας…../
Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά
……. Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία».
(Κ.Π. Καβάφης «Οι Τρώες»)

Πολιτικοί αναλυτές, κοινωνικοί μελετητές, εθνολόγοι και ερευνητές της ανθρώπινης ψυχολογίας συγκλίνουν στη διαπίστωση πως άτομα και λαοί διαμορφώνονται από τους μύθους που οι ίδιοι δημιούργησαν για να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Μύθοι που αποκρυπτογραφούν τις μύχιες επιθυμίες των ανθρώπων, τις φοβίες τους, τις ενοχές τους αλλά και τη θέλησή τους να εκφράσουν το «άρρητο».

View original post 1,352 more words

Νικηφόρος Βρεττάκος, Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Νικηφόρος Βρεττάκος & Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές
(τραγούδι: Δανάη Μπαραμπούτη & Χορωδία Τρικάλων / δίσκος: Ελεύθεροι πολιορκημένοι (1977))

Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές

Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές, χιόνι, λουλούδια του έρωτα,
άσπρισαν απ’ τα λόγια σου, γείρανε τα κλαδιά τους
γιόμισα το μικρό μου κόρφο, πήγα και στη μάνα μου.

 
Κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και νοιάζονταν,
κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με μάλωνε:
Χτες σ’ έλουσα, χτες σ’ άλλαξα, πού γύριζες –
ποιος γιόμισε τα ρούχα σου δάκρυα
και νεραντζάνθια. 

Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)

View original post