Λίνα Βαταντζή, Αποχωρισμός

To Koskino

Στης ζωής τη ρευστότητα
μια σταθερά η αλήθεια.
Μια μέρα σε ξύλα θα μεταφερθώ
αρωματικοί καπνοί θα με καλύπτουν
φιλιά που έδωσα θα επιστραφούν
το λευκό κορμί θα σκεπάζουν
άνθη ιεροί προσκυνητές
στολισμός της ψυχρής ομορφιάς μου.
Μα όλα τα δάκρυα σπονδές
δεν είναι κάθαρση ικανή
για το φιλί που δεν χάρηκα
για την αγάπη που αποχωρισμός
γεννήθηκε και ήταν.

View original post

Yannis Ritsos, translated by Manolis Aligizakis

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

ΤΙΜΩΡΙΑ

 

Μια μέρα, ο χρόνος παίρνει την εκδίκησή του για λογαριασμό των πικρα-

μένων,

μια μέρα τιμωρούνται οι ωραίοι αλαζόνες με τα βοστρυχωτά μαλλιά, τα

μαύρα μουστάκια,

τα μυώδη σώματα, τα φαρδιά χέρια, τα πέτσινα βραχιόλια στό ζερβή

καρπό τους,

αυτοί σ’ αμπάρια καραβιών ή σε πρατήρια βενζίνας με μακριούς σωλήνες,

αυτοί, τα Σαββατόβραδα, με το βαρύ ζεμπέϊκικο, με τα βαριά ματόκλαδα

και το μαχαίρι,

αυτοί με τα χρυσά ρολόγια που ποτέ δεν κοιτάζουν την ώρα. Τιμωρούνται.

Ξίγκια κρεμάνα στην κοιλιά τους. Λίγο λίγο το τρίχωμα μαδάει

στα μεριά και στις κνήμες τους. Φεύγουν τα καράβια. Δεν τους παίρνουν.

Μια νύχτα

βλέπουν με ξέθωρο αλλήθωρο βλέμμα μες στη φωταψία της κεντρικής λεω-

φόρου να περνάει

Αυτός που ακόμη διατηρεί το ωραίο, αλάνθαστο χαμόγελο της πιο πικρής

ζωής και το τραγούδι

εκείνο που όλοι το ξεχάσαν και που μόνος αυτός το σφυρίζει. Το χειρότερο

απ’ όλα

είναι που δεν καταλαβαίνουν τη βαθιά τους τιμωρία, και γι αυτό

πιο γρήγορα και πιο άσκημα γερνούν μέσα σε άπλυτα σπίτια με τις γριές

αράχνες.

 

 

 

PUNISHMENT

 

One day, time takes its revenge on behalf of all

the embittered people;

one day the beautiful braggarts with the curly hair and black

mustaches are punished,

with the muscular bodies, the big hands, the leather bracelets on

their left wrists,

the ones in the ships’ holds or the gas stations with their long pipes

the ones on Saturday nights with the sad zembeikikos dance, with the

heavy eyelids and with the knife,

the ones with the gold watches who never check the time. They get punished.

Lard hangs from their bellies. Bit by bit their hair falls

off their thighs and calves. The ships leave. They don’t take them.

One night

with a washed out crossed-eyed glance in the fully lit central

plaza they see Him passing

He who still retains the beautiful, truthful smile of the most bitter

life and the son

they have all forgotten and which only He whistles. The worst

of all is

they don’t understand their severe punishment and for this

they age faster and more severely in their unwashed houses with

the old spiders.

 

 

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, 2011

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2011

 

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

 

Μάνος Ελευθερίου, Η τέχνη του θανάτου

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Η τέχνη του θανάτου

Το τηλέφωνό σου θα χτυπάει μερόνυχτα.
Εσύ θα ’σαι νεκρός.
Μια γυναίκα θα σου στέλνει δώρα λουλούδια.
Εσύ θα ’σαι νεκρός.
Κάπου ένας άγνωστος θα ορκίζεται στο όνομά σου.
Ένας άλλος με αηδία θα φτύνει στο όνομά σου.

Το χιόνι το χιόνι σαν νύχτα λυσσασμένη Χριστουγέννων.
Κι εσύ θα ’σαι νεκρός.

Η τέχνη του θανάτου; Μια τέχνη παρακμής.
Με τα γνωστά εκείνα μοχθηρά και άδικα.
Μέσα σε τρόμους πυρετούς και παραισθήσεις.

Θα ’χεις αποτοξινωθεί από τις λέξεις.
Θα πετάς θα ’σαι ακίνητος συνεπής και ανώνυμος
μέσα στην πάμφωτη ελευθερία.

Όλα τα ωραία και τα ένδοξα τίποτα
πένθη για τίποτα
τα μάταια τίποτα και τα μεγάλα του κόσμου –
τίποτα πια για σένα.

Κανείς δε θα πεθάνει για σένα.
Εσύ προσωρινά θα ’σαι νεκρός.

Από τη συλλογή Η πόρτα της Πηνελόπης (2004) του Μάνου Ελευθερίου

View original post