Nostos and Algos

nostos and algos cover



Έβαλε το σακούλι του στο πάτωμα

πλάγιασε δίπλα μου

το ένα πόδι ακούμπησε

στον τοίχο σαν να `θελε

ν’ αφήσει ένα χνάρι ανθρώπινο

τ’ άλλο του πόδι ξεκουράζονταν

στο δροσερό τσιμέντο


ξαφνικά σαν να θυμήθηκε

κάτι πολύ σοβαρό


σηκώθηκε και βημάτισε

στο τραπέζι, γονάτισε και

μύρισε το μοναδικό τριαντάφυλλο

άφησε ένα στεναγμό να αιωρηθεί

στο σκοτεινό δωμάτιο σαν

να `θελε να ελευθερωθεί απο

κάποιο βάρος της τελευταίας του

ανάσας και χωρίς λέξη να πεί

στη δροσιά του τσιμέντου κατέρρευσε




He put his bag on the floor,

laid next to me

he raised one leg and

leaned it against the wall

as if to leave on it

a fleshy mark

a faint human trace

the other leg was resting

on the cool cement


suddenly as though he remembered

something very important


he got up

walked to the table

leaned down and smelt

the last bloomed rose

then he let a sigh float

in the darkened room

as if to release

burden of his last breath

and without any word

on the cool cement he collapsed



NOSTOS and ALGOS, poetry, by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2012