Neo-Hellene Poets an Anthology

a8ee4aa434f9aee953ea6fc9ad49a4c3--people-art-attractive-peopleNeo-Hellene Poets_Feb8

Poem by Maria Polydouris//Ποίημα Μαρίας Πολυδούρη

 

ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Οι νέοι που φτάσανε μαζὶ στο έρμο νησί με σένα
κάποια βραδιὰ μετρήθηκαν κ᾿ ηύραν εσὺ να λείπης.
Τα μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρὶς κανένα
ρώτημα, μόνο εκίνησαν τις κεφαλὲς της λύπης.

Νύχτες πολλές, θυμήθηκαν, απὸ τη μόνωση σου
ένα σημείο απὸ φωτιὰ τους έστελνες, γνωρίζαν
το θλιβερὸ χαιρέτισμα που φώταε της αβύσσου
τους δρόμους κι᾿ όλοι απόμεναν στον τόπο τους που ορίζαν.

Απόμεναν στην ίδια τους πικρία, κρεμασμένοι
έτσι μοιραία και θλιβερὰ στο «βράχο» του κινδύνου.
Κι᾿ όταν πια τους χαιρέτισες, οι αιώνια απελπισμένοι
ψάλαν μαζὶ κάποια στροφὴ καθιερωμένου θρήνου.

Μα φτάνουν πάντα στο «νησί» τα νέα παιδιὰ ολοένα.
Στην άδεια θέση σου ζητοῦν της ζωής το ελεγείο.
Σου φέρνουνε στα μάτια τους δυο δάκρυα παρθένα
και της καινούργιας σου Εποχής το πλαστικὸ εκμαγείο.

FOR KARIOTAKIS

The young men who arrived to the deserted island with you

one night counted themselves and found you missing.

They looked each other in the eyes and no wonder

they shook their heads in sadness. They recalled many nights that

from your loneliness a sign of fire you would send and they knew

the sad welcome of the abyss lighting the roads

and for this they stayed in their familiar places

they grieved, as if fatefully and sorrowfully they hanged

from the “rock” of danger and when you said goodbye, you,

the forever desperate they sang a few verses of a traditional dirge.

 

The young men arrive to the island every year

and they search for the elegy of life in your vacant spot.

They maintain two tears in their eyes for you

and for the new Epoch you have established.

 

 

NEO-HELLENE POETS AN ANTHOLOGY 1750-2018, translated by Manolis Aligizakis,

Libros Libertad, Ekstasis Editions, 2018 www.libroslibertad.comwww.ekstasiseditions.com

Advertisements

Neo-Hellene Poets an Anthology

Ποίημα Νάνου Βαλαωρίτη//Poem by Nanos Valaoritis

ΤΡΟΙΑ

Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.

Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.
Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

TROY

Of the ones who’re in the sea, some drown
some return to become castaways
they all wait to face you.
Only Death doesn’t wait.

Remember that along the shore the dead
wait to talk to you as you walk by.
What we might build they’ll knock down.
It seems the defeated have won.

No one knows what will happen this spring.
The river filled my mouth
and the sun held my hand.

Horses returned without bodies
when we returned during the summer
oh God, the towers had changed color

Neo-Hellene Poets — an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018, Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2018
www.libroslibertad.com

 

Neo-Hellene Poets, an Anthology

Neo-Hellene Poets_Feb8

Ποίημα Νάνου Βαλαωρίτη//Poem by Nanos Valaoritis

ΤΡΟΙΑ

Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.

Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

 

TROY

Of the ones who’re in the sea, some drown

some return to become castaways

they all wait to face you.

Only Death doesn’t wait.

 

Remember that along the shore the dead

wait to talk to you as you walk by.

What we might build they’ll knock down.

It seems the defeated have won.

 

No one knows what will happen this spring.

The river filled my mouth

and the sun held my hand.

 

Horses returned without bodies

when we returned during the summer

oh God, the towers had changed color

 

Neo-Hellene Poets — an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018, Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2018

www.libroslibertad.com

 

 

Ο Θουκυδίδης, ο Διόδοτος και ο ανθρωπισμός μέσα στον πολιτικό λόγο

ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΟΠΟΣ

Οι γνώσεις μας για το Διόδοτο είναι σχεδόν μηδαμινές. Ο Γεωργοπαπαδάκος παραθέτει σε υποσημείωση: «Δεν ξέρουμε τίποτε περισσότερο για το συνετό αυτόν άντρα». Το σίγουρο είναι ότι παίρνει το λόγο όταν συγκεντρώνεται η εκκλησία του Δήμου για να συζητήσει την αναθεώρηση της εξοντωτικής απόφασης εναντίον των Μυτιληναίων για την αποστασία τους. Ο Θουκυδίδηςπαρουσιάζει το λόγο του αμέσως μετά τον εμπρηστικό λόγο του Κλέωνα (που δικαίωνε την ολοκληρωτική καταστροφή των Μυτιληναίων) ως αντίβαρο επιείκειας και λογικής απέναντι στην τυφλή, ισοπεδωτική ορμή της προηγούμενης εκδικητικής απόφασης. Όμως ο λόγος του Διόδοτου είναι πολιτικός. Είναι δηλαδή προορισμένος να καταδείξει το συμφέρον της πόλης. Υπό αυτούς τους όρους κάθε συναισθηματισμός ή ανθρωπιστική διάθεση δεν μπορούν να έχουν καμία ισχύ, αφού εδώ μιλάμε για τον ξερό ωφελιμισμό της πόλης, που οφείλει να βγει κερδισμένη από τις περιστάσεις.

View original post 1,352 more words