Γιάννη Ρίτσου//Yannis Ritsos//translated by Manolis Aligizakis

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΥΠΟΓΕΙΟ

 

Αυτές οι σούστες των παλιών καναπέδων, τα στριμμένα σύρματα

ντυμένα την αυστηρότητα της σκουριάς, πεταμένα

στο κάτω υπόγειο—χρόνια σε αχρηστία. Κυριακή μεσημέρι

κ’ έλεγες: “Καλημέρα σας, κύριε, τα σέβη μου στη σύζυγό σας”,

γιατί έπρεπε κάτι να πεις, κι ας μην είταν κανένας ν’ακούσει,

κοιτώντας απ’ το χαμηλό παράθυρο τ’αργά πόδια των νεκρών

με τα φρεσκοβαμμένα τους παπούτσια, και στο πάτωμα χάμου,

που μύριζε ακόμη απ’ τον παλιό χυμένο μούστο, ένα χέρι κομμένο

δεμένο με κίτρινο σπάγγο, κ’ ένα χέρι στην τρύπα του τοίχου

τραβώντας το σπάγγο, κάνοντας τ’ άλλο χέρι να πηδάει

αδέξια, απρόοπτα, λυπημένα, και κάπως αστεία—ένα πήδημα

ψηλώτερα απ’ το θεμιτό,— ένα πήδημα σαν έξω απ’ τον κόσμο.

 

~Αθήνα 2-4-71

 

 

IN THE LOWER LEVEL OF THE BASEMENT

 

These springs of old sofas, the twisted wires

dressed by the austerity of rust, thrown away

in the lower level of the basement – for years useless. Sunday

noon and you said “Good Morning sir, my regards to your wife”,

because you had to say something, even though no one listened to you,

looking through the low window the slow legs of the dead

with their freshly polished shoes; and down on the floor

that still smelled of very old spilled grape must, a severed hand

tied with a yellow string and a hand in the hole of the wall

that pulled the string, making the other hand jump

uncontrollably, unexpectedly, sorrowfully and somehow funny –

a jump higher than possible – a jump as if out of this world.

 

~Athens, 2-4-71

 

 

~Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Yannis Ritsos-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

 

www.libroslibertad.com

www.ekstasiseditions.com

 

 

Advertisements

Φανή Αθανασιάδου, Προσφορά

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Προσφορά

Αθέτησε τον λόγο της∙
έτσι πιάστηκε
σε μια ανήκουστη για κείνη δέσμευση∙
να προλογίζει την είσοδο
της «αυτού μεγαλειότητας»
μεθοδευμένης υπόκλισης
πριν ξεκινήσει το πρωί για το γραφείο.
Ήταν μια προσφορά
των πολυκαταστημάτων της υπόληψης
–μοναδική ευκαιρία–
να αγοράσει με δόσεις το προϊόν εκείνο
που μήνες τώρα υποσχόταν
μεγαλύτερη καύση θερμίδων
χωρίς ιδιαίτερο κόπο εκ μέρους της
παρά μόνο με την ολιγόωρη καθημερινή της έκθεση
σε διορθωτικές λάμπες αλογόνου.

Από τη συλλογή Δελτίου καιρού (2010) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

View original post

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Πράσινες πολιτιστικές διαδρομές.

ΕΛΛΑΣ

«Μυρίζει τριαντάφυλλο στο μυκηναϊκό παλάτι» για νήπια και προνήπια στις 9/5 και θεματική ξενάγηση από αρχαιολόγο του Μουσείου στην αίθουσα της Θήρας στις 10 & 11/5.

View original post 315 more words

Tasos Livaditis-Poems//translated by Manolis Aligizakis

Tasos Livaditis_Vanilla

ΩΡΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ

 

Είμαστε αιχμάλωτοι του ανεξήγητου και του αιώνια χαμένου

κι η τύψη είναι ο μόνος τρόπος να ξαναγυρίσουμε στην παιδική

αγνότητα —

ώ παλιέ φίλε που έφυγες, ξέρω ότι θα σε συναντήσω σε κάποιο

όνειρο ή άξαφνα στο δρόμο όταν όλα θα ` χουν χαθεί,

γυναίκες που αγαπήσαμε ενώ έξω απ’ τα παράθυρα δυνάμωνε

η βροχή

κι ύστερα πιασμένοι απ’ το χέρι περάσαμε τη γέφυρα, με τα μαλ-

λιά σας βρεγμένα να λαμπυρίζουν στο ηλιοβασίλεμα —

ποιος θα το πίστευε αλήθεια πως υπήρξε ένας καιρός που δίναμε

τη ζωή μας

μ’ εκείνον τον αδιάκοπο πυρετό σαν τ’ άρρωστα παιδιά που όταν

αναρρώσουν δεν τους χωράνε τα παιδικά τους ρούχα

και στο σχολειό τα κοροιδεύουν — και γεμίζουν τα τετράδιά τους

με ποιήματα

για να μη χαθούν. Κι ύστερα έρχεται η ενηλικίωση σαν ένα ναυά-

γιο.

 

Ώ λυκόφως, δίκαιη ώρα, που και στα πιο ταπεινά πράγματα

δίνεις μια σημασία πριν έρθει η νύχτα.

 

 

TWILIGHT

 

We are captives of the inexplicable and of the forever lost

and remorse is the only way to return to the innocence

of youth —

oh, my old departed friend, I know I’ll meet you again in

a dream or suddenly in the street when all is lost

women who we loved while outside the windows the rain

intensified

then holding hands we passed the bridge, your wet hair

shone in the sundown —

who could believe it, really, that it was a time when we would

even give our lives

with that unstoppable fever like the sick children who

when the get well they don’t fit in their childhood cloths

and they are mocked in school — and they fill their

notebooks with poems

so that they won’t be lost. And then adulthood comes like

a shipwreck.

 

Oh, twilight, hour of justice, you pay attention to the most

humble things before nightfall.

TASOS LIVADITIS—SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014

 

www.libroslibertad.com

Drugs, the Homeric Scholia and the Lotus-Eaters

SENTENTIAE ANTIQUAE

In Odysseus’ tale of his wanderings he recounts how he saved his men from the temptations of the land of the Lotus-Eaters

Odyssey 9.82-97

“From there for nine days I was carried by ruinous winds
over the fish-bearing sea. On the tenth we came to the land
of the Lotus-Eaters where they eat the florid food.
There we disembarked to the shore and we drew water;
soon my companions made dinner around the swift ships.
But after we had shared the food and drink
I sent out companions to go and discover
whatever men there were who ate the fruit of the earth.
I chose two men and sent a herald as a third.
They went and met the Lotus-eating men.
The Lotus-Eaters didn’t bring any harm to my companions,
but they gave them their lotus to share.
Whoever ate the honey-sweet fruit of the lotus
no longer wished to report…

View original post 950 more words