Yannis Ritsos-Poems//translated by Manolis Aligizakis




Ο άνεμος κουβεντιάζει μπροστά στα παράθυρα

όπως εκείνοι που πρόκειται να χωρίσουν.

Τα έπιπλα γίνονται σαν τα φτωχά κορίτσια που μαζεύουν

τις πεσμένες ελιές. Η βραδιά περπατάει κάτω απ’ τα λιόδεντρα

ολομόναχη, κι ο κάμπος με τα θερισμένα στάχυα

είναι μια άρνηση. Το παλιό δέρμα του τζίτζικα

μοιάζει μ’ ένα μικρό καμπαναριό γκρεμισμένο στα ξερά χόρτα.


Έρχεται αργότερα η ψιχάλα — κυνηγάει τα σπουργίτια,

αργά το φεγγάρι πλαγιάζει κάτου απ’ τα κυπαρίσσια

σαν το παρατημένο αλέτρι. Ο ζευγολάτης

κοιμάται κάτου απ’ το χώμα —

η γυναίκα του μονάχη με το σκυλί και το λιγνό βόδι.


Τα χέρια της σιωπής είναι παγωμένα

έτσι που δένει κάτου απ’ το πηγούνι της το μαύρο τσεμπέρι της.

Όμως στο ξύλο του αλετριού μένει το χνάρι του χεριού του πιο

δυνατό απ’ το χέρι του

κι η ράχη της καρέκλας κρατάει ζεστό το φάρδος της πλάτης του.


Για τούτα τ’ ασήμαντα πράματα — δεν ξέρω —

θέλω να γράψω ένα μικρό τραγούδι που να δείχνει πως δεν ξέρω

τίποτα για όλ’ αυτά, μόνο πως είναι αυτά όπως είναι

μονάχα, καταμόναχα κι ούτε ζητάνε καμιά μεσολάβηση

ανάμεσα σ’ εκείνα και σε κάποιον άλλον.







The wind converses with the windows

like those who are going to separate.

The furniture becomes like the poor girls who gather

fallen olives. The evening walks under the olive trees

all alone and the field with harvested wheat

is a denial. The shed husk of the cicada

resembles a small bell-tower fallen on dry grass.


Later, the drizzle comes – it hunts the sparrows,

slowly the moon lies down under the cypresses

like the abandoned plow. The plowman

sleeps beneath the soil –

his wife alone with the dog and the thin ox.


The hands of silence are frozen

as she ties her black headscarf under her chin.

But the trace of his hand stays on the wood of the plow

more strong than his hand

and the chair’s back retains the warmth of his broad shoulder blades.


About these insignificant things – I don’t know –

I want to write a small song that will show I don’t know

anything about them, only that they are as they are

alone, completely alone and they don’t ask for any mediation

between themselves and someone else.



~Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Yannis Ritsos-Selected Poems/translated by Manolis Aligizakis





Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s